Concert recensie | Concert Review | Festival | Nieuws | News

Recensie: Massive Attack*** - Sportpaleis Merksem - vrijdag 3 september 2010

2010-09-06T22:04:00.000+02:00

Een droomstart van het nieuwe seizoen beleefde het Sportpaleis in Merksem met een fenomenaal optreden van Massive Attack. Onder het ondertussen blauw-grijze dak kregen zo’n 9 000 bezoekers een muzikale, vocale én visuele feilloze trip voorgeschoteld.

“Blijf stand by – preparez-vous” zagen we in de visuals die opener “United snakes” begeleidde. Het publiek was bij de les, vanaf de allereerste tot de allerlaatste noot. Nooit gedacht trouwens dat Massive Attack op minder dan een jaar tijd na zijn vorige passage, toen in de Lotto Arena, groot genoeg zou zijn voor het Sportpaleis. Dat was het ook niet, want het balkon bleef dicht. Maar met bijna 9000 bezoekers trok het optreden ook veel meer volk dan er in de zaal naast het Sportpaleis zou in kunnen. Een band die dus te groot is voor het baby Sportpaleis, maar ook te klein voor het kleine. Toch wist de Britse band in die megazaal een indringende sfeer te creëren die ieders en onze aandacht wist te houden.

Geen “sold out”- bordje dus, en dat is best jammer, want Massive Attack verdiende een sterkere publieksopkomst. Maar wie er was genoot . Martina Topley Bird bracht “Babel” uit hun jongste album Heligoland. Hier een daar gaf ze het nummer een extra muzikale toets op haar synthesizer terwijl tekst op de ledschermen razendsnel voorbijvliegt . Tijdens “Risingson” mogen naast de 2 drums, toetsen en elektro, de elekrische gitaren voor het eerst goed doorklinken. De sound klinkt perfect.

Populatiecijfers, het dagelijks verlies aan liters olie in de Golf van Mexico, de winstcijfers van BP vorig jaar, het gemiddeld aantal land per m² per persoon in Israël, immigratiecijfers, de kosten van de oorlog in Irak, de geschatte kosten voor de heropbouw na orkaan Katrina, de wapenverkoop aan ontwikkelingslanden,… het zijn maar enkele uit de vele cijfers die voorbijflitsen op de schermen terwijl Horace Andy “Girl I love you” zingt. Ook later zal de band zich meer dan eens rond sociale thema’s uitspreken.

Rode digits ondersteunen visueel “Future proof”. Elektro-effecten brengen het nummer tot een stevige instrumental waarna gitaren het nummer opnieuw doen openbloeien. Vocaal hangt hetgeen we horen ergens tussen praten en zingen.

De eerste tonen van “Splitting the atom” worden ontzettend enthousiast onthaald. Precisiewerk is dit, met een perfect gevoel voor timing volgen de groene spots die hun lichtbundel verspreid zien, het ritme van de beat met telkens een kleine draaibeweging. Een behoorlijk spooky sfeer creëert Massive Attack vervolgens met synths en later ook gitaar en drums die op het voorplan treden tijdens “Mezzanine”. “Bezeten door geesten”, “Hier sterven”, “de angst”, “terroristen” en “niet beschuldigd van een misdaad” zijn woorden die zich visueel laten associëren met de song.

Op verschillende fora lezen we dat de originele zangeres van onder andere Teardrop en Unfinished Sympathy - Shara Nelson nu door Deborah Miller vervangen, doet verlangen naar Nelson. Live hebben we Nelson nooit aan het werk gezien, dus oordelen lijkt ons moeilijk. Feit is dat Miller het er uitmuntend van af bracht in het Sportpaleis. Teardrop draait quasi volledig rond haar zang, de instrumentale inkleding houdt het op een metronomische tik op elektrische drum, synths en drum die haar ondersteunen. Later nemen elektrische gitaar en elektro het in een knap instrumentaal moment over. Genieten is dit.

Horace Andy heeft nog geen letter van “Angel” gezongen of we zien een jongeman voor ons de gsm bovenhalen en een nummer intikken. Zeer repetitief horen we later “Love you” meerdere malen herhaald. We hopen alvast dat de boodschap aan de andere kant van de lijn is overgekomen. “Inertia Creeps” krijgt op de ledschermen grote nieuwskoppen mee zoals “Kim Clijsters blijft derde op de wereldranglijst. Justine Henin is een bijter”, “Nieuw vanaf september: bier wordt duurder.” en “Lukaku: ik ga graag naar school.” onder andere. Alle visuals die we het ganse optreden te zien krijgen, zijn zowel in het Engels, Nederlands als het Frans te lezen. Sterk hoor dat de Britten voor dit compromis kozen. “Safe from harm” kreeg teksten mee van onder andere Mandela, Orwell, Malcolm X en anderen die de vrijheid bewierrookten terwijl we Miller “You can free the world you can free my mind. Just as long as my baby‘s safe from harm tonight” hoorden zingen dat aanvankelijk nog tranceachtig met zijn synths en gitaren klonk maar naar het slot een rockachtig einde kende, waar het belang van de elektrische gitaren toenam.

Voetgestamp op de tribunes en langdurig oorverdovend gefluit. Na een uur en een kwartier wou het publiek absoluut meer van dit straf muzikaal niveau horen. Voor de allereerste keer liet de band “You were just leaving” op het publiek los, dat de nieuwe song best kon smaken. Daarna volgde wat ons betreft het absolute hoogtepunt uit dit topconcert: Deborah Miller die de hoge noot uit “Unfinished Sympathy” vlotjes bracht, een song die met zijn repetitieve synths gaandeweg terrein winnen tijdens het nummer. De sound werd voller en zo aangedikt dat het “Unfinished Sympathy” epische allures kreeg. Miller ondersteunde het ritme mee op haar beatring. Een laatste keer liet Massive Attack op sociale thema’s van zich horen toen we tijdens “Atlas air” eerst een wereldbol en vertrekinformatie van vliegtuigen zoals in een luchthaven zagen. Later kwamen er verschillende logo’s van voornamelijk Amerikaanse bedrijven voorbijflitsen, terwijl die op den duur meer en meer stilstond bij die van BP dat volgens de Britse band nu staat voor “Beyond Petroleum”. Na ruim een uur en drie kwartier optreden sloot Massive Attack het eerste optreden van dit seizoen in het Sportpaleis af met “Karmacoma”. Een verdiende staande ovatie volgde waarna de Massive Attack-karavaan met 2 trucks en 3 bussen koers zette naar Ierland.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. United snakes
2. Babel
3. Risingson
4. Girl I love you
5. Future Proof
6. Psyche
7. Splitting the atom
8. Mezzanine
9. Teardrop
10. Angel
11. Inertia creeps
12. Safe from harm

Bis:

1. You were just leaving
2. Unfinished Sympathy
3. Atlas air
4. Karmacoma

Recensie: Ed Kowalczyk** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - donderdag 2 september 2010

2010-09-06T22:02:00.001+02:00

Een Rivierenhof met zo’n 1100 tamme konijnen, de meesten een eind in de dertig of ouder, recht van het werk naar Deurne afgezakt, zorgden niet meteen voor het publieksenthousiasme dat we hadden verwacht bij het optreden van Ed Kowalczyk. Heel wat fans hadden post gevat voor het podium. Maar daar bleef het al bij al veel te kalm. Een tiental springkonijnen tijdens “I alone” toonden dat ze het uitbundig feesten van in hun jeugdjaren nog niet verleerd waren. De rest blijkbaar wel.

De voormalige frontman van Live, de band is zoals er wel meerdere zijn om auteurscredits en financiële meningsverschillen gesplit, doet het tegenwoordig solo. Maar geen kip die blijkbaar het bestaan van dat debuutalbum “Alive” kent. Dat werd pijnlijk duidelijk toen Kowalczyk de micro naar het publiek richtte tijdens “Drink (Everlasting love)” – nochtans een van de betere nummers op het nieuwe album volgens ons – en er geen kat meezong. Net daarvoor had ie “Soul Whispers” gebracht dat ie zelf tot een van zijn beste nummers op het schijfje rekent omdat de gitaren daar een mooie sfeer scheppen. Wij volgen de zanger daar niet in, het nummer is ons veel te vlak en komt soms zeurderig over. Kowalczyk bleek even de tel kwijt. Na “Zion” zei ie dat zijn debuut ondertussen een maand uit is. Niet dus. Sinds eind juni is ie te koop bij ons en hield het 4 weken uit in de charts.

Opener “Just in time” werd meteen geregen aan “The Great Beyond” dat in het begin met zijn pulsende beats de handen van het publiek op elkaar kreeg. Maar lang duurde dat niet. Minder vermoeiende zaken doen, zoals mee met de handen zwaaien, dat kon het publiek nog net voor een derde van “Grace”. Daarna gaf ze er de brui aan.

Neen, het publiek was voornamelijk naar Deurne afgezakt om Live-hits te horen. “All over you” miste zijn effect niet. “A beautiful piece of rock ’n roll, isn’t it?” vroeg Kowalczyk aan de fans achteraf. Heel wat toeschouwers waren tijdens het nummer naar het podium gekomen. De zanger zei tevens dat ie het (betrekkelijk goede) weer in zijn koffer had meegebracht vanuit Californië. Mocht ie niet op een podium staan, dan zou hij beslist voor het strand kiezen. “Waterthema’s en stranden komen wel vaker voor in mijn teksten. Ik probeer ze altijd te behouden” zei ie waarna hij “The Dolphin’s Cry” inzette. Het publiek ging ingehouden uit de bol, met enkele enkelingen die zo waar headbangden. “Heaven” droeg de zanger op aan alle mama’s en dochters in het amfitheater. Kowalczyk zelf heeft 2 dochters. Na slechts een uurtje ging de band al bissen, behoorlijk vroeg naar onze mening. “I alone” had net daarvoor eindelijk voor het nodige vuurwerk gezorgd.

Het geluid van Kowalczyk en zijn band klonk soms behoorlijk mager. “They stood up for love”, voornamelijk begeleid door synthesizer, klonk zeer armtierig. Op cd klinken alle nummers op de een of andere manier qua arrangementen véél rijker. Nu leek kaalheid zich niet alleen meester te hebben gemaakt van Kowalczyks hoofd maar ook van zijn live muzikale invulling. Hoewel ie met 3 gitaristen en drummer op het podium stond, hadden we nooit het gevoel een volle sound te horen. Op het einde van “Lightning crashes” kwam het zittend publiek alsnog recht om een staande ovatie te geven. Dat leek ons dan vooral voor “All over you”, “The Dolphin’s cry”, “I alone” en “Lightning crashes” te zijn geweest. Niet toevallig allemaal Live-songs. “Overcome”, nochtans Live’s tweede best scorende single in Vlaanderen, stond aanvankelijk in de setlist, maar werd geschrapt.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Intro
2. Just in time
3. The Great Beyond
4. The Distance
5. All Over You
6. Selling The Drama
7. Zion
8. Drive
9. The Dolphin’s cry
10. Soul Whispers
11. Drink (Everlasting Love)
12. Stand
13. Heaven
14. I alone

Bis:

1. Fire on the mountain
2. Grace
3. They stood up for love
4. Lightning crashes
5. Dance with you

Recensie: Quinteto Astor*** - De Roma Borgerhout - dinsdag 31 augustus 2010

2010-09-06T22:01:00.000+02:00

Een matuur publiek in de Roma, want alles wat minderjarig is, kent de dag nadien de eerste schooldag van het nieuwe schooljaar en moest dus op tijd naar bed. Niet alleen qua leeftijd konden we het publiek matuur noemen. Dat ging ook op voor hoe zij het concert van Quitento Astor beleefde. Muzikaal genieten deed het tijdens heel wat nummer, tango dansen deed het dan weer wanneer de passie daarvoor te groot werd met maar liefst 16 koppels die aan het dansen sloegen tijdens “Oblivión” als ultiem hoogtepunt.

Mooi is dat wanneer dans en sterk musiceren hand in hand met elkaar gaan. Quinteto Astor bracht tangoklassiekers en uiteraard – hun naam verwijst ernaar – mochten ook werken van Ástor Piazzolla niet ontbreken. Heerlijk was het om op deze passionele ritmes gevorderde en minder gevorderde dansers hun volle emotie erin te zien leggen. Adembenemend was de geconcentreerde en diep verzonken blik van de blonde jongedame met rode bloem in haar haar toen ze tango danste met een man die ze niet kende, die zijn baard en snor in mooie lijnen getrimd had en daarmee zijn zuiderse origine verraadde. Terwijl wij aan een tafeltje met theelichtje zaten, af en toe nippend aan ons bolleke Koninck en tussendoor grabbelend naar enkele pindanootjes, kregen we een gepensioneerd koppel in de gaten dat o zo vertederend over de te kleine dansvloer schuifelde.

Links en rechts van het podium werd er dan maar op vraag van bandeonist Dieter Janssens die ongelukken op de drukke dansvloer wou vermijden, wegens danssucces door de lichtman extra bijgelicht. Sindsdien, halverwege het optreden, konden de danslustigen meer verspreid over de zaal hun pasjes doen. Openen deed het tangokwintet met Libertango van Piazzolla. Janssens nam het woord en droeg “Prepárense” op aan de in juni overleden bandeonist Alfredo Marcucci waarmee het kwintet dit nummer heeft opgenomen. Een zeer intense uitvoering werd het, waar ontzettend veel gevoel in werd gelegd.

“El amanecer” begint met Marijn Goossens’ piano waarna Onan Van de Weyer zijn gitaar mag laten doorklinken. Maar het is een meeslepende vioolpartij van Ingeborg Cneut die ons weet te beroeren. Cneut krijgt voor het eerst 2 koppels aan het dansen wanneer ze haar viool ruilt voor de strohviool bij “El pollo Ricardo” van Fernandez. “Silueta porteña” van Cucaro is goed voor 5 koppels, “La puñalada” van Castellanos goed voor 8. Of er al wetenschappelijk onderzoek is gebeurd, rond de invloed van de strohviool op de (dans)benen, weten we niet. Feit is dat het instrument zijn effect niet miste in de Roma!

Melancholie alom in Milonga Triste dat vooral gekleurd werd door de accordina, een groot uitgevallen mondharmonica met accordeontoetsen zeg maar, die door Marijn Goossens zeer doorleefd werd bespeeld. Van de Weyer voegde daar de warme klank van een akoestische gitaar aan toe. Tijdens “Oblivión” krijgen we kippenvel. Weemoed en passie horen we in Ingeborg Cneut’s uitvoering.

Contrabassiste Katrien Bos mag tijdens Contrabajeando een stevige solo neerzetten op het einde van deel 1. Opvallend: de dansers keken tijdens dit nummer toe hoe het kwintet dit nummer met veel gevoel voor muzikaliteit bracht. Een matuur publiek weet af en toe stil te staan bij de groep op het podium. De “bravo’s” achteraf waren welverdiend.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

Deel 1:

1. Libertango
2. Prepárense
3. Ventarrón
4. El amanecer
5. Romance del diablo,
6. El pollo Ricardo
7. Silueta Porteña
8. La puñalada
9. Milonga triste
10. Tanguera
11. Contrabajeando

Deel 2:

1. Recuerdo
2. Qué falta que me haces
3. Derecho viejo
4. Oblivión
5. Desde el alma
6. De mi arrabal
7. La luciernaga
8. Taquito militar
9. Seguime si podes
10. Felicia
11. Svp

Bis:

1. A evaristo carriego/El Choclo
2. La viruta

CONCERTNEWS - THE SELECTION 2009 - 2010*** - Headquarters concertnews.be - woensdag 1 september 2010

2010-09-06T21:59:00.000+02:00

Every season the critics of concertnews.be | concertnews.nl make a short list of the best performances they saw during the passed season.

This was the best of the best, they reviewed during season 2009 – 2010, ordered by date:

Best big indoor concert (venue capacity > 10000):

> Muse - The resistance tour Sportpaleis Merksem Monday 2 November 2009

> Mika Wednesday 5 May 2010 Sportpaleis Merksem

> Lady Gaga - Monster Ball Tour - Monday 17 May 2010 - Sportpaleis Merksem

> Michael Bublé - Crazy Love Tour Sportpaleis Merksem Sunday 30 May 2010

Best medium indoor concert (venue capacity > 5000):

> Snow Patrol Vorst Nationaal Brussel Monday 24 May 2010
> Pixies Monday 31 May 2010 Lotto Arena Merksem

Best small indoor concert (venue capacity < 5000):

> Nick Cave - An evening of reading, music and conversation with Nick Cave Arenbergschouwburg Antwerpen Thursday 15 Oktober 2009

> 20 jaar Helmut Lotti Kon. Elisabethzaal Antwerpen Friday 15 January 2010

> John Hiatt & Lyle Lovett Ancienne Belgique Brussel Wednesday 10 February 2010

> Jef Neve & José James: for all we know Saturday 19 June 2010 De Roma Borgerhout

Best dance/ballet performance:

> Sidi Larbi Cherkaoui – Apocrifu - Wednesday 30 September 2009 deSingel Antwerpen

> Meg Stuart - Do Animals Cry - Friday 30 Oktober 2009 - deSingel Antwerpen

> Sidi Larbi Cherkaoui – Origine Saturday 5 December 2009 Bourlaschouwburg Antwerpen

> Grands Egards – Royal Ballet of Flanders - Friday 15 January 2010 Vlaamse Opera Antwerpen

> Emanuel Gat Dance Thursday 4 February 2010 deSingel Antwerpen

Best opera:

> Madama Butterfly Tuesday 3 November 2009 Vlaamse Opera Antwerpen

> Don Carlos Tuesday 16 February 2010 Vlaamse Opera Antwerpen

> La Bohème Monday 5 April 2010 Stadsschouwburg Antwerpen

> Peter Grimes Sunday 13 June 2010 Vlaamse Opera Antwerpen

Best performance for children:

> Samson en Gert Kerstshow Saturday 19 December 2009 Kon. Elisabethzaal Antwerpen

Best instrumental concert:

> Ryuichi Sakamoto - Playing the Piano - Europe 2009 Tuesday 13 Oktober 2009 Arenbergschouwburg Antwerpen

> Toots Thielemans Quartet De Roma Borgerhout Sunday 20 December 2009

> Anna Vinnitskaya Saturday 9 January 2010 deSingel Antwerpen

> Wim Mertens Ensemble Saturday 20 March 2010 De Roma Borgerhout

> Star Wars in Concert Tuesday 30 March 2010 Sportpaleis Merksem

> Rodrigo y Gabriela Vorst Nationaal Brussel Wednesday 21 April 2010

Best musical:

> Ganesha - Een Perfecte God - Fakkeltheater - Zwarte Zaal Friday 22 January 2010

Best big open air festival: Werchter Boutique – Prince & Tomorrowland

> Muse - Rock Werchter 2010 Thursday 1 July 2010 Festivalterrein Werchter

> Rammstein - Rock Werchter 2010 Saturday 3 July 2010 Festivalterrein Werchter

> Prince - Werchter Boutique Saturday 10 July 2010 Festivalterrein Werchter

> David Guetta - Tomorrowland 2010 - Sunday 25 July 2010 - De Schorre, Boom

Best medium open air festival: Les Ardentes Liège

> Sharon Jones & The Dap Kings - Les Ardentes 2010 Sunday 11 July 2010 Avenue Maurice Denis 4, Luik

> Xavier Rudd - Les Ardentes 2010 Sunday 11 July 2010 Avenue Maurice Denis 4, Luik

> John Fogerty - Suikerrock 2010 Tuesday 20 July 2010 Grote Markt, Tienen

> Charlie Winston - Brussels Summer Festival 2010 Saturday 14 August 2010 Paleizenplein, Brussel

Best small open air festival: Openluchttheater Rivierenhof Deurne

> Macy Gray Wednesday 2 September 2009 Openluchttheater Rivierenhof Deurne

> John Butler Trio Wednesday 28 July 2010 Openluchttheater Rivierenhof Deurne

> Paolo Nutini Tuesday 24 August 2010 Openluchttheater Rivierenhof Deurne

Best (free) city festival: Maanrock Mechelen

> The Magical Flying Thunderbirds Maanrock 2010 Sunday 22 August 2010 Grote Markt, Mechelen

Worst concert/performance/…

> Whitney Houston Monday 24 May 2010 Sportpaleis Merksem

Recensie: Milow Unplugged** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - dinsdag 31 augustus 2010

2010-09-06T21:58:00.000+02:00

Nadat Milow, in goed gezelschap van Tom Van Stiphout en Nina Babet, zich het laatste jaar vooral had toegelegd op het veroveren van onze buurlanden, was hij voor de gelegenheid toch teruggekeerd naar zijn geboortegrond. Blijkbaar is hij niet zo ver van het Openluchttheater Rivierenhof ter wereld gekomen en zodoende was het idee om de akoestische tour op een zwoele, zomerse dinsdagavond in het park af te sluiten hem wel bevallen. Het was echter een gure herfstavond geworden. Maar dat had de fans niet belet om massaal af te zakken naar het amfitheater om vol bewondering te kunnen luisteren naar de wondermooie teksten en de zachte stem van Milow, de extra vocale ondersteuning van Nina Babet en het betere gitaarwerk van Tom Van Stiphout. En omdat ze allemaal zo braaf waren, had Milow op het einde nog een verrassing bij.

Honger is de beste saus en dat geldt blijkbaar ook in de muziek. Na een lange afwezigheid op de Vlaamse podia was de honger naar Milow zo groot, dat het publiek al bijna uit zijn dak ging toen achteraan op het podium de zwarte doeken werden weggehaald om de grote, witte letters MILOW te onthullen. Het was dan ook niet te verwonderen dat Milow, Tom en Nina goed onthaald werden toen ze het podium betraden.

En toch was het geen uitzinnig publiek. Geheel tot de verbazing van de artiesten werd er tijdens de voorstelling niet meegebruld en gejoeld. Op de grote meezingmomenten klonk het publiek eerder ingetogen en terughoudend. En dat paste ook perfect bij het type voorstelling dat ze voorgeschoteld kregen. De akoestische set die door Milow, Tom Van Stiphout en Nina Babet werd gebracht, vroeg het nodige respect van het publiek en dat kreeg ze ook. Er werd met volle bewondering geluisterd tot de laatste noot alvorens in een daverend applaus uit te barsten. Zelfs tijdens de meezingmomenten als ‘You don’t know’ was het publiek stil genoeg om Milow boven het fluisterend koor van fans uit te horen komen.

De extra ondersteuning van Tom Van Stiphout en Nina Babet leverde trouwens enkele zeer geslaagde uitvoeringen op. Terwijl Milow met zijn akoestische gitaar zijn ding deed, vulde Tom de klank aan. Hij voorkwam dat alle melodietjes op den duur hetzelfde zouden klinken en bracht op die manier afwisseling in de klankkleur van deze akoestische set. Zo zorgde Tom er bij ‘You don’t know’ bijvoorbeeld voor dat er een tweede gitaarlijn klonk die het nummer meer melodie gaf dan de originele uitvoering. Verder klonken ook de stemmen van Tom en Nina heel mooi samen met die van Milow. Wanneer ze alle drie samen zongen, kreeg je tijdens de verschillende bekende en totaal onbekende nummers een mooie countryklank in de samenzang.

Milow nam de gelegenheid te baat om voor eigen publiek enkele nieuwe teksten uit te proberen. Na een leuk verhaal over een brandende tourbus, kwam ‘Car wreck in the lake’. De echo op de stem zorgde voor een ietwat ijle klank en de hogere uithalen deden denken aan ‘Ayo technology’. Zijn poging tot liefdesliedje leverde een naar eigen zeggen gedeukt nummer op. Toch werd ‘In my pocket’ terecht door het publiek goed onthaald. De grappige tekst in combinatie met een relatief vrolijke melodie, leverde een song op die in stijl perfect in het songbook van Milow paste.

Naast deze nieuwe liedjes en een hele reeks vertrouwde nummers, kon Milow maar met één stuk afsluiten en dat was uiteraard ‘Ayo technology’. De lichten op het podium werden gedoofd. Iedereen stond recht en al wat licht maakte, van GSM tot aansteker, werd in de lucht gestoken om voor de juiste sfeer te zorgen tijdens Milows persoonlijke ode aan porno en cybersex. Tom ruilde zijn gewone gitaar voor een basgitaar en zorgde zo voor de hartslag van het nummer. Milow zette het nummer in en het publiek zong volop mee. De spots werden op het publiek gericht en volgden pulserend het ritme van het refrein. Het werd een lange, ondeugende versie die het publiek duidelijk kon enthousiasmeren. Toen Milow ook nog eens van het podium sprong en de fans op de eerste rij “I need you, I need you on top of me” toezong, werd het publiek helemaal uitzinnig. Wat een afsluiter van een formidabele set.

Maar het einde van de set was gelukkig nog niet het einde van het concert. Het publiek wilde duidelijk meer en Milow was maar wat graag bereid hen dat te geven. Hij had zelfs nog een verrassing bij toen na de eerste toegift plots Admiral Freebee het podium betrad. Een laaiend enthousiast publiek kon met volle teugen genieten van speciale versies van ‘Rags ’n run’ en ‘Recipe for disaster’ waarbij de ruwe stem van Admiral Freebee werd bijgestaan door de zachtere stemmen van Milow, Tom Van Stiphout en Nina Babet.

De tent werd uiteindelijk gesloten met ‘Dreamers and renegades’ waarbij Tom en Nina hun eigen vocaal talent toch nog even extra in de verf mochten zetten en waarna het publiek moe maar voldaan huiswaarts mocht keren. Misschien zien we Milow hier volgend jaar terug. Ondertussen gaat hij eerst nog naar Canada. Maybe next year.

< Sascha Siereveld > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Born in the 80’s
2. Building bridges
3. Stephanie
4. Until the morning comes
5. Darkness ahead and behind
6. Car wreck in the lake
7. You don’t know
8. In my pocket
9. Coming of age
10. The priest
11. Canada / Brown eyed girl
12. The orange grove
13. One of it
14. Ayo technology

Bis:

1. Out of my hands
2. Rags ‘n run (met Admiral Freebee)
3. Recipe for disaster (met Admiral Freebee)
4. Dreamers and renegades

Recensie: Unfold - Theaterfestival 2010*** - deSingel Antwerpen - maandag 30 augustus 2010

2010-09-06T21:57:00.000+02:00

De waarheid komt uit een kindermond. “Hoe vreemd een brooddoos ruikt op het einde van een dag. Hoe oud babies lijken als ze pasgeboren zijn. Hoe lang slechte liedjes in je hoofd blijven hangen.” In Unfold lijk je de wereld te horen en zien door kinderogen. Of hoe een muzikale dansvoorstelling in al zijn eenvoud toch diep weet te raken.

Floor Crul, Misha Demoustier en Silke Cnockaert zijn alledrie prille tieners. Vanuit een schijnbaar spontane ingeving van choreograaf Kwint Manshoven nemen zij zijn bewegingen over. Maar al gauw zal later in de voorstelling het omgekeerde gebeuren: het trio dat opvallend precies getimed samen begint te dansen, cirkels maakt, springt, dan weer bukt, of op één been een draaibeweging maakt. De spontaniteit straalt er van af. Wat we zien, is nog zo fris, dat we bijna niet kunnen geloven dat de productie vorig jaar in november in Gent in première ging. Met de nominatie op het Theaterfestival, krijgt Kabinet K de kans om deze voorstelling nog tot ver in het voorjaar van volgend jaar te spelen. Met Amsterdam en Düsseldorf als buitenlandse bestemmingen in hun agenda.

Manshoven legt zijn handen op de vloer, verplaatst telkens een hand terwijl Floor haar voet verplaatst en het parcours dat de choreograaf met zijn handen tekent, met haar voeten op zijn handen volgt. Een streep elektrische gitaar, het ritmisch geluid van een naaimachine hoorden we ervoor. Samen poseren. Heden en verleden verweven met elkaar. Melancholie naar de jeugdjaren, en jeugd dat staat te popelen om groot te worden. Beiden ontmoeten elkaar in hun zoektocht.

Even spontaan als een eerste dans begonnen was met zijn vieren, eindigt die ook in het spel tikkertje, waarbij de volwassene zich te pletter rent achter Floor. Een andere jongere slaat een spijker in een muur om er een groot wit vel papier aan te hangen. Daar komt een tekening van een huis op, met ramen die buiten de muur gaan terwijl Niko Hafkenscheid zichzelf begeleidend op gitaar “It’s time for adjustments. The lights are still on.” zingt. Auto rijden nabootsen op een houten 70s-stoel en daarna in een cirkel met het voorwerp gooien naar elkaar alsof het een bal is. Met opengespreide armen in een cirkel achteruit draaien. Trillen met de benen, waarbij de trilling aanstekelijk werkt en overgenomen wordt door de anderen. Cool zijn met zonnebril op. Floor die een pose neemt van een topmodel.

Jongeren die volwassenen imiteren en omgekeerd. Winter nabootsen door een wit laken. Poseren in die winter met rood en wit gebreide truien aan. Een eigen tent knutselen met wasspijkers. Evenwicht zoeken. Zo ver mogelijk achterover buigen, het hoofd op de ander zijn schouder. Vertrouwen op elkaar. Een zin doorzeggen in een kring. Verstoppertje spelen. Niko die even niet meer meedoet. Twee vingers die als benen over armen en handen stappen. Fruit eten. Fluitend het leven toezingen. Heerlijke naturelle voorstelling met Floor, Misha en Silke als ontwapenend en verbluffend sterk dansend trio die erin slaagt om je een huiselijk gevoel te bezorgen. Perfect geplaatst in de knusse Zwarte Zaal van deSingel. Klein kan soms o zo fijn zijn.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Kommil Foo de Luxe - Het beste van Kommil Foo met Orquesta Tanguedia*** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - zaterdag 28 august

2010-08-30T15:48:00.001+02:00

Al meer dan twintig jaar staan de Raf en Mich Walschaerts samen op de planken als het theaterduo “Kommil Foo”. Dit keer hadden ze voor de gelegenheid de versterking ingeroepen van “Orquesta Tanguedia” o.l.v. Gwen Cresens. Dit achtkoppig orkest bood de gelegenheid om iets meer muzikale omlijsting te geven aan de liedjes van “Kommil Foo” en om de sfeerzetting nog duidelijker uit de bouwen. Zo groeiden de vaak sobere nummers van Raf en Mich in deze voorstelling uit tot volwaardige luisterliedjes waar de innige teksten een passende instrumentale begeleiding kregen. De broertjes Walschaerts zorgden verder voor het nodige theater en de juiste ambiance en zo kreeg het publiek een volwaardige “best of” van “Kommil Foo”.

Het Openluchttheater Rivierenhof was al weken uitverkocht en zelfs de voorspelling van zeer slecht weer kon de mensen niet tegenhouden om af te zakken naar het park: Kommil Foo speelde voor een vol huis. Raf was dan ook heel blij met de opkomst en opende met de magische woorden: “Ik ben al heel de week ongerust, maar het regent niet.” Hij had helaas te vroeg gesproken, want tijdens de pauze begon het te weerlichten en te donderen en het tweede deel opende in de regen. Mich speelde er tijdens ‘De volgende’ aardig op in door te zeggen: “Ik speel dan wel God in dit lied, maar hier kan ik niets aan doen.” Gelukkig kwam de echte strotvlaag pas vijf minuten na de voorstelling en heeft het publiek verder in relatieve droogte kunnen genieten van het spektakel.

En de broers Walschaerts brachten af en toe een stukje spektakel. Het publiek kreeg niet alleen een selectie van hun beste liedjes, ook de theaterfragmenten werden niet vergeten. Zo blijft ‘Restaurant’ uit de voorstelling ‘Spaak’ een fantastisch stukje slapstick. Ook het uitbeelden van het sprookje over “de prinses waarvan sprake” in ‘Er was eens’, leverde heel wat grappige momenten op. Het zeer plastische uitbeelden van de verschillende hilarische taferelen en Mich die de stem deed van Raf en omgekeerd, brachten het publiek goed aan het lachen.

En toch was er tijdens deze voorstelling ook heel veel plaats voor serieuze momenten. Na het achterstevoren vertellen van het verhaaltje van een zondvloed (waarbij Mich af en toe de volgende regel moest influisteren bij zijn broer), kwam het innige ‘Verdriet’. Tegen een rode achtergrond speelde Mich viool terwijl Raf de zang voor zijn rekening nam. Gwen Cresens zorgde op zijn bandoneon voor wat extra melancholische klanken en op het einde speelde “Orquesta Tanguedia” nog een trage, intieme tango. Deze extra muzikale omlijsting gaf de mooie tekst de diepgang die hij verdient. Zo werd het geheel nog mooier en nodigde de tekst nog meer uit om aandachtig naar te luisteren.

Deze extra instrumentale dimensie kreeg je ook bij ‘Mijn gezelschap’. Dit lied brengt het tragische relaas van “de eenzaamheid”, maar met een komische tekst. Wietse Beels opende op viool met een mooie, intieme solo. Geleidelijk vielen de andere violen en de cello in en kon Raf aan zijn tekst beginnen. De bandoneon en de contrabas zorgden voor de juiste muzikale spanning en voorkomen dat dit het droevige verhaal uitgroeit tot pure komedie. Dit was wederom een treffend voorbeeld van hoe de luxe omkadering van Kommil Foo voor deze voorstelling een duidelijke meerwaarde aan hun nummers bracht.

Maar het was zeker niet allemaal kommer en kwel. ‘Prinsesje’ en de geslaagde countryversie van ‘Worsten’ waren gewoonweg grappig, maar de vertolking van ‘Speer’ stond buiten categorie. Niet alleen de inhoud en de tekst van lied balanceerden op de rand van het goede fatsoen, ook de outfit en de vertolking gingen er lichtjes over. Mich had zich voor de gelegenheid gehuld in een goudkleurig, glinsterend jasje dat enkele maten te groot was. Met een grote dosis overacting blonk hij uit als een charmezanger uit vervlogen tijden. Wanneer na de eerste strofe alleen nog het bovenste gedeelte van de microstaander gebruikt werd en Mich boven op de luidsprekers ging staan met één gebalde vuist in de lucht, kon je niet anders dan terugdenken aan de legendarische poses van wijlen Freddie Mercury. De geslaagde parodie op de leadzanger van Queen in combinatie met inhoud van de tekst, deden de onweersdreiging vergeten en brachten iedereen in de juiste sfeer.

“Kommil Foo” deed wat er van hen verwacht werd en leverde in deze “De Luxe”-editie een staalkaart van hun repertoire met net dat ietsje meer. De samenwerking met “Orquesta Tanguedia” gaf de uitvoering van de liedjes meer body en verfijning. Het publiek was dan ook terecht zeer tevreden over deze voorstelling en bleef ondanks de koude en het nakende onweer genieten tot de laatste noot gespeeld was.

< Sascha Siereveld > voor concertnieuws.be

De setlist:
Deel 1:

1. Instrumentale intro
2. Het beest is baas
3. Kop in het zand
4. Het verdriet
5. Er was eens
6. Dit kan jij niet zijn
7. Prinsesje
8. Lief en stil
9. Worsten
10. Restaurant

Deel 2:

1. De volgende
2. Mijn gezelschap
3. Jef
4. Pijp
5. Ruimtevaarder
6. Speer
7. Madrid
8. Er was eens (slot)

Bis:

9. Atlantis

Recensie: Marble Sounds** -: De Roma Borgerhout - vrijdag 27 augustus 2010

2010-08-30T15:47:00.000+02:00

Op cd-vlak verschijnt Marble Sounds voor het eerst in 2006, met een remix van Soon’s Serenade The City. Een jaar later is de tijd rijp voor hun eerste ep. “A painting or a spill” telt 4 tracks. Begin dit jaar volgde dan een volwaardig album “Nice is good”. In de Roma bracht de band het ganse album en op “Something That We‘d Never Do” na hoorden we ook alle songs uit het ep-tje waar het allemaal mee begonnen was.

Marble Sounds staat voor heerlijke songs die het best in je oren kruipen bijvoorbeeld na een verloren (regen)dag of na een nacht veel te lang met vrienden op stap te zijn geweest waarna het bluesgevoel niet ver weg is, om maar iets te noemen. Veel midtempo en tragere nummers dus. Andere songs zoals “My friend” en “Time to sleep” lijken aanvankelijk het ook rustig te houden, maar halverwege bouwen ze verder op, gaat het tempo de hoogte in, en wordt het ingehouden musiceren geruild voor steviger gitaar-en drumspel.

Zanger en gitarist Pieter Van Dessel (Plastic Operator), gitarist Gianni Marzo (Isbells), toetsenist Christophe Vandewoude (Soon), drummer Johan De Coster (Soon) en bassist Frederik Bastiaensen (ex-General Mindy) laten op zich wachten op de tonen van “If you leave me now” van Chicago uit ’77 waarna ze “We slow” inzetten, dat al meteen de sfeer oproept van een bijna lege dansvloer, waar nog hier en daar een koppeltje danst.

Te verlegen zijn, te veel twijfelen om naar die ene toe te stappen, is dan weer het thema van “Good occasions” uit die eerste ep, dat Van Dessel in kopstem zingt. De band toont verder zijn muzikale diversiteit, met glockenspiel en akoestische gitaar tijdens “Smoking was a day job”, en vol jeugdmelancholie zit en de banjo die voor het eerst van zich laat horen tijdens “They can’t take this away.”

“Come here” is een heerlijke song met aanstekelijk “padadam”-refrein over het proberen aantrekken van een eerder timide iemand. Een vrij eenvoudig en klein gehouden nummer dat op meesterlijke wijze hand in hand gaat met de tekst van het nummer. Prachtig nummer dat weliswaar van de Amerikaanse folkzangeres Kath Bloom afkomstig is. Marble Sounds vraagt ons een ritme in de handen te klappen als intro voor “Two and still counting” dat meteen overgaat in “If you stay than I can’t go”. Klokkenspel horen we en de Coster zien we met zijn drumsticks de zijkanten van zijn cimbalen zachtjes aantikken.

Een perfect gevoel voor spanningopbouw en timing laat de band horen tijdens “Sky high” wanneer ze een noot lang aanhouden en tenslotte het publiek laten ontdekken waarom het nummer die titel gekregen heeft. Was het nummer nog eerder lieflijk, oa met brushes op drum begonnen, dan eindigde het met een elektrotoets op de Novation en de frontman die zijn akoestische gitaar halverwege het nummer inruilde voor een elektrisch exemplaar.

Marzo bespeelt de ukelele tijdens eerste bis “These days” maar Van Dessel lijkt alle moeite van de wereld te hebben om zijn toon te vinden tijdens het nummer. De song zou misschien nog verrijkt kunnen worden door een koperblaasinstrument, menen we. Na die bis stemt de groep de instrumenten, wat ze uiteraard beter vooraleer ze aan de toegiften waren begonnen, hadden gedaan. Nu was de gecreëerde sfeer deels vervlogen na een zwak “These days” en was het wachten tot alle snaarinstrumenten terug gestemd waren. De frontman zei dat “een combinatie van de spots die op de instrumenten schijnen en geen geld om roadies te betalen” de reden was waarom hun instrumenten vals stonden waarna hij ook meldde dat hun debuut binnenkort als dubbel A-side album met dat van Isbells zal verschijnen.

Knap debuut dus van Marble Sounds, ondanks de beginnersfout om een bis met valse instrumenten te brengen. Een ander punt van detailkritiek is, dat Marble Sounds zich volgens ons beter leent in een foyer of zaal met van die heerlijke zeteltjes om in de perfecte omstandigheden te kunnen genieten.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. We slow
2. Good occasions
3. You know me
4. Smoking was a day job
5. They can’t take this away
6. Come here
7. Redesign
8. Two & still counting
9. If you stay then I can’t go
10. My friend
11. Sky high
12. The time to sleep

Bis:

1. The days
2. A new breeze
3. Saturday

Recensie: 1:Songs - het Theaterfestival 2010** - deSingel Antwerpen - donderdag 26 augustus 2010

2010-08-30T15:46:00.001+02:00

Een filmbeeld uit ‘Roma, città aperta’ (1945) van Roberto Rossellini in zwart wit, zien we wat wazig. Beetje bij beetje verscherpt het dramatische beeld van de vrouw die wegrent van een oldtimer. Een vrouw die haar geliefde achternarent die gedeporteerd wordt. Links zien we soldaten die mensen tegen de muur gedrukt hebben. Hun geweren zijn op hen gericht.

De sterkte van het beeld is de mix van angst en liefde die elkaar tegelijkertijd ontmoeten. Tragische personages uit de theatergeschiedenis zijn de rode draad doorheen de voorstelling. Van Marie (1836) over Gretchen (1789), a woman (1930), Jane (1847), Sarah (1999), Charlie (1940) en Medea (480 BC) zijn maar enkele die voorkomen in de voorstelling van Nicole Beutler. Zij laat Sanja Mitrovic, die 1:songs mee creëerde, oorspronkelijke teksten in het Engels op een bedje van elektro zingen, fluisteren en dan weer uitschreeuwen. Thema: de liefde in al zijn facetten.

De ene keer gaat het er zeer deprimerend aan toe zoals in “Meine Ruh‘ ist hin“ uit Faust van von Goethe dat Sanja Mitrovic in het Engels brengt. Mitrovic staat solo op de bühne. 5 Micro’s op een rij. Zeer doeltreffend, want voor een stuk ook verwijzend naar het propaganda-apparaat uit de oorlog. Ze zet haar microstatief zeer hoog wanneer ze “I didn’t had the courage to die alone. Please God make him call me back.” zingt. Het onbereikbare proberen te bereiken in een zeer kwetsbare vorm. Prachtig.

Een groter contrast bestaat niet met wat volgt. Stevige elektrosounds en een performer die het uitroept in Charlotte Brontë’s Jane Eyre: “Do you think I am an automaton? A machine without feelings? And can bear to have my morsel of bread snatched from my lips, and my drop of living water dashed from my cup? Do you think, because I am poor, obscure, plain, and little, I am soulless and heartless? You think wrong! I have as much soul as you and full as much heart! And if God had gifted me with some beauty and much wealth, I should have made it as hard for you to leave me, as it is now for me to leave you. I am not talking to you now through the medium of custom, conventionalities, nor even of mortal flesh: it is my spirit that addresses your spirit; just as if both had passed through the grave, and we stood at God‘s feet, equal as we are!” (Jane tegen Mr. Rochester in hoofdstuk 23)

De sfeer van de voorstelling kantelt dan richting psychose. “I need your full attention now” vraagt Mitrovic aan het publiek. “Watch me vanish” wordt op een hypnotiserende, bijna trance-achtige toon voorgeschoteld. Fel wit tegenlicht schijnt op het publiek. Mitrovic danst en loopt rond waarna ze 3 micro’s vastneemt, de microstatieven zijn ondertussen tegen de grond gekegeld, om met verschillende micro-effecten “I know too well that I’m going to die.” uitroept met telkens “Pain” tussendoor.

Opnieuw kiest ze voor een groot contrast om Hynkel uit Charlie Chaplin’s The Great dictator” (1940) boven te halen. “I‘m sorry, but I don‘t want to be an Emperor. That‘s not my business. I don‘t want to rule or conquer anyone. I should like to help everyone, if possible. Jew, gentile, black man, white. We all want to help one another. Human beings are like that. We want to live by each other‘s happiness, not by each other‘s misery. We don‘t want to hate and despise one another. In this world there‘s room for everyone and the good earth is rich and can provide for everyone.” zingt ze op een sjoebidoe-deuntje. Er zit een humane boodschap verweven in de teksten die ze op muziek zette: man en vrouw, welke afkomst, religie, je ook hebt, we zouden gelijk moeten zijn en elkaar ook zo moeten behandelen. Opnieuw verwijzend naar Chaplin’s werk zegt Mitrovic: “We think too much and feel too little: More than machinery we need humanity. More than cleverness we need kindness and gentleness. Without these qualities, life will be violent and all will be lost.”

Op minder dan een uur tijd kreeg het publiek heel wat bestaand tekstmateriaal in een andere vorm voorgeschoteld. Een gezongen voordracht met hier en daar een snuifje choreografie kregen we te zien. Buiten een goede kennis van het Engels is voorkennis van de geciteerde teksten en hun literaire achtergrond een absolute meerwaarde. Wij konden het alvast smaken en kregen meer dan voldoende voer om er nadien een boompje over op te zetten. Dat is wellicht dé kracht van het Theaterfestival. Voelen en denken ontmoeten elkaar. Op het punt van evenwicht tussen beide ontstaat de beste harmonie.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Paolo Nutini*** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - dinsdag 24 augustus 2010

2010-08-30T15:41:00.002+02:00

Paolo Nutini. Een 23-jarige Schot met Italiaanse roots. Al een paar jaar de chouchou van de Britse muziekscene. Een soulvolle stem die op zijn debuutcd ‘These Streets’ een blend bracht van ballads en rockers en vorig jaar zijn 2e geesteskind ‘Sunny Side Up’ op de markt gooide, volgestouwd met nog meer muziekstromingen. Was al dat lof gerechtvaardigd of zat er weer wat Anglofielse ego tussen? Het werd het eerste want Deurne beleefde een nachtje musicologie met een jong talent.

Een optreden op Live Earth. Het voorprogramma bij de Led Zeppelin-reünie. Een live-duet met Mick Jagger. Een dubbel uitverkocht concert in het Openluchttheater. Een mens zou voor minder gaan zweven.

Op de tonen van Perez Prado’s ‘Mambo n° 5’ betrad de groep het podium en werd de set stomend ingezet met ‘10/10’, een skadeuntje van de bovenste plank, ondersteund door een blazerssectie en overgoten met Nutini’s eigen stemgeluid: een rauw Bob Marley-achtig timbre met op het einde telkens ‘ssshhh’-geluidje à la Sean Connery. Met het uptempo ‘Alloway Grove’ kon het publiek verder meeklappen en kreeg met ‘High Hopes’ een zonnige versie van Cure’s ‘Love Cats’ voorgeschoteld. Het eerste rustige moment werd ingelast: bij ‘These Streets’ werd Nutini alleen begeleid door de leadgitarist. Met ‘Bear Me In Mind’ creëerde hij zijn eigen ‘Suzy Q’ en ‘Chamber Music’ kon zo verschijnen op de soundtrack van Brokeback Mountain. Deze laatste song kreeg trouwens een mooie akoestische outro met zich mee met de gitaristen in de hoofdrol.

Tijd voor wat eigenzinnige Celtic folk moest Nutini gedacht hebben toen hij ‘Worried Man’ componeerde. ‘Riding For A Fall’ was dan weer pure dubreggae terwijl ‘Funky Cigarette’ countrybilly was met ‘Yakety Sax’ als sample, beter bekend als het Benny Hill Theme. Met ‘Pencil Full of Lead’ trok hij dan weer een blik swingjazz à la Louis Prima open. Of wat denkt u van ‘No other Way ‘ waarin Jeff Buckley James Brown ontmoet? Op het einde van de setlist barstte een daverende ovatie los en een bisronde kon niet uitblijven met o.a. MGMT’s Time to Pretend’ als uitschieter.

Het lijkt hem allemaal zo gemakkelijk af te gaan, deze straffe cocktail aan muziekgenres, die moeiteloos door elkaar worden gehaspeld en met verrassende arrangementen die de cd-versies overstegen. Was het toeval of niet dat het publiek tijdens het buitengaan werd getrakteerd op muziek van ‘The Godfather’?

< Danny Héroufosse > voor concertnieuws.be

De setlist:

10/10
Alloway Grove
High Hopes
These Streets
Bear me in Mind
Growing Up Beside You
Candy
Chamber Music
Worried Man
Riding for a Fall
Coming Up Easy
Funky Cigarette
Pencil Full of Lead
Sleepwalking
New Shoes
No Other Way
Jenny Don‘t Be Hasty

Bis:

Tricks of the Trade
Time To Pretend (MGMT cover)
Last Request

Recensie: Howie & Linn - Maanrock 2010** - Vismarkt, Mechelen - zondag 22 augustus 2010

2010-08-30T15:40:00.000+02:00

“Zeg, die heeft precies wat weg van Lady Linn” merkt één van onze fotografen op wanneer hij op de Vismarkt is. Ik verduidelijk hem dat Lien De Greef verschillende muzikale paden bewandelt. Vorig jaar stond ze nog als Lady Linn met haar Magnificent Seven op het hoofdpodium van de Grote Markt. Deze editie mocht ze afsluiten op het allerkleinste podium, dat van de Vismarkt, voor het elektroproject Howie & Linn dat ze met producer en deejay Howie Dunham aanging.

De Greef had met hem al eerder nummers uitgebracht onder de groepsnaam Skeemz waarbij ze een mix van soul en hiphop brachten. Normaal gezien zou er een tweede Skeemz-album komen, maar al gauw stapte Dunham van dat idee af en koos voor elektro en dance. “Beat the blues” met videoclip waarin Linn de bokshandschoenen aantrekt werd hun eerste single. Maar het was vooral “Natural high” de opvolger die behoorlijk wist te scoren bij het publiek in Mechelen.

De Maanrockers moesten duidelijk nog wat in de mood komen eer ze het waagden om te dansen maar tijdens het nummer werd er ook stevig in de handen meegeklapt. Howie & Linn coverden Corey Hart’s repetitieve “Sunglasses at night” dat we ook kennen in een versie van Tiga. De Greef die meermaals de schoudersynthesizer bespeelt en versterkt wordt door de knoppen, synths, drum en elektrische gitaar: het is behoorlijk wennen voor ons. Toch valt ze nergens door de mand. We geloven het volledige plaatje, en zoals we gewend zijn, zingt ze feilloos. Het afgelopen jaar leek wel of élke Vlaamse artiest of band per se iets elektroachtigs op ons moest loslaten. Howie & Linn zijn wat ons betreft een van de weinige projecten die het verdienen om voort te doen op de ingeslagen weg. Wij noteerden alvast “About to faint” en “Natural high” die door de maneblussers het best ontvangen werden.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Beat the blues
2. Sick today
3. Princess
4. Take me there
5. Sunglasses
6. Below my radar
7. Wondering
8. Natural high
9. About to faint

Recensie: Paul Michiels - Maanrock 2010*** - Ijzerenleen, Mechelen - zondag 22 augustus 2010

2010-08-30T15:39:00.001+02:00

Op Pukemarock na, waar Soulsister exclusief op een zomerfestival speelt dit jaar, zien we de band rond Paul Michiels en Jan Leyers niet meer aan het werk. Maar volgend jaar staan ze er opnieuw en passeren ze langs de verschillende culturele centra. Nu al zijn er 37 optredens gepland, wist Paul Michiels ons backstage te vertellen. Maar van nieuw materiaal zou geen sprake zijn. Michiels stond solo op de Ijzerenleen een beetje ongelukkig geprogrammeerd tegenover de Kreuners die min of meer een gelijkaardig doelpubliek hebben. Er was dus nog wat plek maar het kwam best goed uit dat die er was want met een Elvisklassieker als “Jailhouse Rock” waren er verschillende koppels die aan het jiven sloegen.

Mechelen was Michiels metropool in de jaren ’60 liet hij weten. “Sweet dreamer” werd ingezet door keys en backing. Later werd het nummer met drum, elektrische gitaar en Michiels mondharmonica muzikaal verrijkt. Polle Pap was zeer goed van stem en begeleidde zichzelf op gitaar tijdens “Peggy Sue”, een nummer uit ’57, uit zijn kindertijd, zo wist ie.

De zanger bracht niet alleen covers of Soulsisterhits. Ook zijn solowerk plaatste hij in zijn setlist zoals “Magic in the house” naar het gelijknamige album. Met gevoel voor humor kondigde hij aan dat hij zeer blij was met de cover die Tom Jones in 1995 maakte van het 5 jaar eerder verschenen “Changes”. “Ik heb een nieuw huis kunnen kopen, en een nieuwe auto, en mijn 7 kinderen hebben eten” liet hij optekenen. Michiels eerde ook Roland die voor hem een levende blueslegende is en die mee “Perfect handy lovin’ man” geschreven had. Tijdens “Females” laat de zanger horen dat hij een aardig potje kan fluiten en bespeelt hij ook voor het eerst het publiek door hen “ie oo” te laten nazingen.

Een beetje plagerig horen we enkel de intro van “Let’s twist again” dat meteen overgaat in “She’s gone”. Toch wel wat teleurstelling onder de danslustigen in Mechelen die al klaarstonden om te twisten. Michiels brengt “Georgia on my mind” en draagt het nummer op aan mensen die in café “den hemel” zitten, waaronder zijn vader, Armand Pien, Jo Röpke, en Michael Jackson waarvan hij verwacht dat die laatste daarboven helemaal geen neus meer heeft. “Long tall Sally” en “The way to your heart” maken het feest compleet. Dat had wat ons betreft gerust langer mogen duren. Enige bis werd “C’mon everybody”. Michiels wenste ons allemaal nog veel liefde, geld en goede seks toe. Een frisse Duvel stond backstage als goede gewoonte na een optreden op de man te wachten. Ons smaakte het optreden van Paul Michiels alvast naar meer. Puur qua muzikale kwaliteit verdiende hij zelfs een plek op de Grote Markt, meenden wij.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Over the rainbow
2. Sweet dreamer
3. Peggy Sue
4. Magic in the house
5. I saw her standing there
6. Changes
7. Perfect Handy lovin’ man
8. Tell me what it takes
9. Females
10. Jailhouse rock
11. Thank you
12. Oh Carol!
13. She’s gone
14. Georgia on my mind
15. Long tall Sally
16. The way to your heart
17. C’mon everybody

Recensie: The Magical Flying Thunderbirds - Maanrock 2010*** - Grote Markt, Mechelen - zondag 22 augustus 2010

2010-08-30T15:38:00.000+02:00

De wereld regeren ze misschien niet, maar op Maanrock in Mechelen vult The Magical Flying Thunderbirds moeiteloos de Grote Markt en krijgen ze het zo ver om tijdens “Let’s all chant” een gekke choreografie te doen. Iedereen doet mee aan dit pretentieloos entertainment. Naadloos last de band een schlager als “Zeg ‘ns meisje” aan “The Architect” van dEUS, “Diep” van Get Ready met “Pump up the jam”, “Ca plane pour moi” met “Laat de zon in je hart” en “Dos Cervezas” met “Putain putain” en “Eviva España” en dat alles in 1 medley. Of wat te denken van Nirvana’s “Lithium” op een bedje van Grease “Summer nights”? Alleen MFT komen daar ongestraft mee weg.

De o’s uit Viva la vida horen we op het einde tussen “I gotta feeling”. Daarna zien we Mechelen de bloemenkransen bovenhalen of zakdoeken om op “Les lacs du Connemara” mee te zwaaien. Mooi detail: Charles en de band begonnen 10 minuten vroeger aan hun set zodat ze langer (bijna anderhalf uur) konden spelen. De man neemt geen blad voor zijn mond tijdens “What I like about you” wanneer hij de dames oproept om een “ah-“kreetje te slaken alsof het hun eerste orgasme was. De heren mogen het houden bij een droge “Hey”. Welke bands horen we nog de revue passeren in hun set? Shaggy: die krijgt een medley met “Strenght of a woman”, “Angel”, It wasn’t me” en The Black Eyed Peas komen ook wel hier en daar terug met “Boom Boom Pow”, “I gotta feeling” en “Where is the love”. Het werkt allemaal. Miguel Wiels krijgt een solomoment halverwege en covert “Ik ben zo eenzaam zonder jou” dat de band al meteen omgooit tot een stevige rocksong. Ook drummer Alain Bokken krijgt zijn moment de gloire in een 80s medley met onder andere “Let’s dance” van Bowie, “Killer” van Adamski en “Let me entertain you” van Robbie Williams. In Vlaanderen zijn MFT de absolute top als coverband. Dat ze volgend jaar een sabbatjaar houden, zorgde voor ontgoochelde reacties. Er is geen enkele band die immers kan wat zij kunnen. Het publiek, en ook de missen op het vippodium achteraan, aten op het einde uit hun handen. MFT blijft een fenomeen, zeker met zo’n enthousiast publiek als dat van het grootste gratis stadsfestival in Vlaanderen: Maanrock Mechelen.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Mama's Jasje - Maanrock 2010* - Grote Markt, Mechelen - zondag 22 augustus 2010

2010-08-30T15:36:00.001+02:00

Laten we de dingen zeggen zoals ze zijn: Mama’s Jasje teert vooral op ouder werk uit de jaren ’90. Daarmee weten ze ruim tien jaar na datum nog een publiek te vinden, maar het dunt uit. Hoogtepunt in hun carrière moet zowat 1997 zijn geweest waar ze een dikke coverhit scoorden met “Als de dag van toen.” Frontman Peter Van Laet vond dat het publiek geen al te beste zangprestatie neerzette en vroeg: “Doen jullie me alstublieft en kunnen jullie in de juiste toonsoort zingen, anders gaat het regen?” Een stevige regenbui volgde, maar dan weliswaar bij een lange versie van “Doe het licht maar uit”.

Qua droge bindteksten kon “Aan de drums hebben we een drummer meegebracht: Gert Meert” wel tellen. Ondertussen viel de regen met bakken uit de lucht, het temperde de ambiance. Maar die was nog voor de regen kwam, eerder beperkt. Mama’s Jasje klonk ons iets te routineus, het spelplezier uit de Tien om te Zien-jaren voelden en zagen we nergens meer.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Wij zijn op weg
2. Regenboog
3. We zijn de weg kwijt
4. Zonder verhaal
5. Teken van leven
6. Ik beken
7. Zo ver weg
8. Een nacht alleen
9. Laat je hart slaan
10. Het is over
11. Als de dag van toen
12. Doe het licht maar uit

Recensie: Tom Dice - Maanrock 2010** - Grote Markt, Mechelen - zondag 22 augustus 2010

2010-08-30T15:35:00.001+02:00

Tom Dice is aan zijn laatste grote zomerfestivaloptreden op Vlaamse grond toe. Volgende week gaat ie optreden in Duitsland. De man vertelt droogweg tussendoor dat ie zich al eens verslikt heeft in het water dat ie tussen enkele nummers door drinkt. Een middel om zijn stem te smeren is het, maar die stem lijkt wat aan de luie kant vandaag. Dice zingt Murderer soms onder de toon en zijn stem slaat soms over. Pas later in het optreden lijkt hij de juiste focus gevonden te hebben, en zingt ie beter en beter.

Tienermeiden zijn dol op hem, zo mag duidelijk zijn. “Tommeke <3” lezen we op een kartonnen bordje. Een andere tekst die we lezen is “We love you” met allemaal rode hartjes errond. Qua tekenkunst springt vooral een ingekaderde karikatuur uit het oog die omhoog gehouden wordt. Bij “Why?” en “Carrying our burden” een sterke gitaarsolo brengen. “Ik dacht o ik gooi een flesje nu het toch gestopt is met regenen.” zegt Dice.

Een “Miss Perfect” met stevige cupmaat voelt zich duidelijk beter zonder een spannende bh. Het stuk ondergoed belandt op het podium. Dice tovert zijn microstatief om tot kleerhanger en hangt de auberginekleurige bh met rode stippen er aan. Sterk is de mix van ”Fix you” van Coldplay en “Use somebody” van Kings of Leon. Een stagehand fluistert in de singer-songwriters oor dat hij mag afronden. Geen bissen dus in Mechelen. “Me and my guitar” sluit het optreden af, een nummer dat de zanger meermaals aan het publiek over laat om te zingen. Het is en blijft Dice’s beste song, dat terecht de zesde stek wist te veroveren op het jongste Eurovisiesongfestival. Daarna solliciteerde de man openlijk naar en plek op de affiche van Rock Werchter. Die kreeg ie niet. Meer dan terecht. Dice zal nog heel hard uit de pijp mogen komen, straffer werk op de mensheid moeten loslaten en live solider moeten klinken een set lang eer dat wellicht gebeurt.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Intro
2. Broken
3. Murderer
4. Lucy
5. Why?
6. Fix you – Use somebody
7. Always and forever
8. Miss Perfect
9. Carrying our burden
10. Me and my guitar

Recensie: Gizonband - Maanrock 2010* - Grote Markt, Mechelen - zondag 22 augustus 2010

2010-08-30T15:34:00.000+02:00

Gitaristen Jasper Publie, Thomas Van Achteren, Tim Tielemans en drummer Toon Smet staan voor GItaar ZOnder Noten of in het kort Gizonband. Net als Laura hebben ze een link met Junior Eurosong, maar dan die van 3 jaar terug. Openen doen ze met “I gotta feeling” van The Black Eyed Peas waarna “Maria Maria” van Raymond van het Groenewoud volgt.

Het minste wat je kan zeggen, is dat de band een breed scala van muzikale genres aansnijdt. Van Clouseau’s Domino en Leve België over the Police’s Roxanne, So lonely en Message in a Bottle naar Michael Jackson – ontzettend populair bij het jonge volkje sinds zijn dood – met I want you back (Jackson 5), Beat it en Black or white. Vocaal klinkt het allemaal veel te mager. De stemmen van de jongens blenden langs geen kanten tijdens “Domino”. Ook het gitaarspel in opener “I gotta feeling” klonk onzeker en niet voldoende straf. De band werd geplaagd door een stevige plensbui. Maar ook daarvoor bleek duidelijk, dat er minder volk voor het hoofdpodium stond dan bij Laura.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Laura - Maanrock 2010*** - Grote Markt, Mechelen - zondag 22 augustus 2010

2010-08-30T15:32:00.001+02:00

Laura Omloop, het elfjarig meisje dat eind 2009 knap vierde werd op het Junior Eurosongfestival weet ontzettend veel ouders met kinderen naar Mechelen te trekken. Op het relatief vroege uur, het is 1u wanneer ze aan haar optreden begint staat de Grote Markt voller dan bij de vorige 2 edities wanneer ook een artiest die deelnam aan onze nationale selecties het podium betrad.

Dat er zoveel volk was, moet niet verbazen. “Loepzuivere Laura” zingt een foutloos parcours, van de wat typische Michael Jacksonballad “Ben” waar Silvy Melody in een Nederlandstalige versie als Vlaams kindsterretje nog pionierswerk verrichtte. Een mama zien we dan weer slowen met haar dochtertje op “Eternal flame” van The Bangles. ”Cowboymeisje” en “Cowboy sweetheart” liggen qua thema dicht bij elkaar. Maar het is Laura’s opvallend rijke folkstem in Amy Macdonald’s “This is the life” dat ons doet verbazen. We lijken wel te luisteren naar een piepjonge Meredith Vedts van Pop in Wonderland. Afsluiten doet Laura met “Zo verliefd” waar het allemaal mee begonnen is. Ballonnen wiegen mee op het ritme, het nummer wordt stevig meegezongen door de allerjongsten deze zondagmiddag.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Ben
2. Cowboymeisje
3. Eternal Flame
4. This is the life
5. Stapelgek op jou
6. Cowboy sweetheart
7. Zo verliefd

Recensie: Gabriel Rios feat. Jef Neve en Kobe Proesmans** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - zaterdag 21 augustus 2010

2010-08-30T15:30:00.001+02:00

Een zanger-gitarist uit Puerto Rico, een percussionist en een jazzpianist uit Vlaanderen: niet bepaald de meest voor de hand liggende muzikale combinatie. En toch leverden Gabriel Rios, Kobe Proesmans en Jef Neve een voorstelling waar deze drie disciplines op een magische wijze samenkomen in een uitzonderlijke muzikale beleving. Het resultaat van deze samenwerking was moeilijk in een bepaald muzikaal genre onder te brengen. De uitvoeringen van de liedjes hadden veeleer te maken met het oproepen van bepaalde sferen en emoties. Het publiek in Deurne heeft er in ieder geval met volle teugen van kunnen genieten en dat resulteerde in een verdiende staande ovatie aan het einde van de set.

Gabriel Rios had blijkbaar zijn dag niet helemaal. Hij was een beetje verkouden en kwam net iets te veel over als een verlegen schooljongen bij een spreekbeurt. Blijkbaar was het ook achter de coulissen opgevallen dat hij niet helemaal in optimale vorm was, want tussen het optreden en de toegiften had men hem in niet mis te verstane termen gezegd: “Your bindteksten are really terrible today!” De sympathieke Gabriel Rios verontschuldigde zich dan ook bij zijn fans en bedankte hen dat ze toch naar zijn optredens blijven komen om naar onbekende liedjes te luisteren die nog niet op CD verkrijgbaar zijn. En juist dit element had ook iets magisch: het bleef voor het publiek een ontdekkingstocht in de muzikale fantasieën van deze drie artiesten.

Op muzikaal vlak was er van de verkoudheid van Gabriel Rios amper iets te merken. Zijn unieke, sensuele stemgeluid kon het publiek zonder moeite in verroering brengen. Hij kreeg daarbij de hulp van Jef Neve op een mooie zwarte vleugelpiano.

Een mooi voorbeeld van deze samenwerking, was bijvoorbeeld het nummer ‘Diamond’. Neve opende zachtjes op piano met een lichte bluestoon terwijl een felle witte spot zijn vleugel verlichtte. Rios pikte netjes in met zijn hoge stem en tegelijk ging ook de pianist het hogere register van zijn vleugel opzoeken. Samen in de spotlights zwol het lied rustig aan tot de spot op Gabriel uitdoofde en Jef een solo speelde die weer fijn en droevig klonk. Wanneer Gabriel Rios weer inpikte en meer kracht in zijn stem ging leggen, hoorde je ook de aanslagen van Neve harder en dreigender worden. Het samenspel tussen deze twee artiesten leverde een wonderlijke uitvoering van ‘Diamond’ op.

Dat sfeer belangrijk was, viel onder andere op tijdens ‘The dangerous return’. Kobe Proesmans liet een doffe bastoon uit het drumstel klinken terwijl Jef Neve rechtstaand achter de vleugel een dreigend repetitief stukje speelde. Daarover kwam de zachte, soms bijna fluisterende, hoge stem van Gabriel Rios. Dit alles werd geplaatst in het decor van een park dat gehuld werd in een wolk van rook en overgoten met het blauwe licht van de spots. Het resultaat was een sprookjesachtige, dreigende sfeer die perfect illustreerde waar het in deze muziek om te doen was.

En Gabriel waakte grondig over de sfeer. Toen het publiek tijdens ‘Broad day light’ niet alleen meezong, maar ook mee klapte, riep hij de toehoorders meteen tot de orde: “OK, but don’t klap.”Deze opmerking klonk eerst niet al te sympathiek, maar achteraf legde hij voorzichtig uit dat het klappen niet echt bij de sfeer van het nummer hoorde.

Het optreden bracht verder nog een mix van genres waarbij Gabriel Rios zijn Puerto Ricaanse roots niet vergat en o.a. het vrolijke ‘El raton’ bracht, Jef Neve tijdens ‘Diamonds’ nog een leuk stukje jazz mocht laten horen en Kobe Proesmans tijdens ‘You will go far’ de beat stevig onder controle hield.

De samenwerking van deze drie heren had iets bijzonder. Het feit dat het bijna allemaal onbekende nummers waren die gespeeld werden, droeg alleen maar bij aan deze magische ontdekkingstocht door verschillende stijlen en tempo’s heen. Het plaatje klopte: klank, licht en emoties waren op mekaar afgesteld en het publiek had er duidelijk van genoten. Wanneer muziek vanuit de buik komt en niet zozeer vanuit het hoofd, raakt het soms het diepste van de ziel en dan speelt de taal of de vertaling absoluut geen rol.

< Sascha Siereveld > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. My cotillion
2. Voodoo chile
3. El raton
4. The things we know
5. Dauphine
6. The dangerous return
7. Broad day light
8. Gulliver
9. Straight song
10. Orion
11. Diamond
12. You will go far
13. Ausencia
14. Papo
15. Natural didaster

Bis:

1. Swing low
2. Tidal wave
3. Diamonds
4. Angelhead

Recensie: Les Truttes - Maanrock 2010** - Ijzerenleen, Mechelen - zaterdag 21 augustus 2010 Les

2010-08-30T15:29:00.001+02:00

Twee jaar geleden zagen we Les Truttes nog op dezelfde Ijzerenleen op Maanrock. Toen stond die propvol. Nu koos Mechelen massaal om Bent van Looy en de andere Das Poppers aan het werk te zien op het hoofdpodium. De coverband bracht op het zijpodium een show die nog veel deed denken aan die van enkele jaren terug. Wat vooral opviel, was dat Mister S.l.y moest trekken en sleuren om de “de boys en girls” uiteindelijk overstag te laten gaan.

“Jump” zei ie meermaals bij het begin van het optreden, maar de Ijzerenleen antwoordde daar anders op. De groep die in het rood gekleed was, moet het voornamelijk hebben van 80’s covers of synths die aanstekelijk werken bij oa Don’t you want me, Jump, Just can’t get enough, Axel F, The A Team, Viva la vida, Sweet Dreams, Narcotic en Insomnia . De band durft af en toe een nummer volledig te brengen. Zo horen we zangeres Kitty K “Kids in America” en “99 Luftballons” volledig uitzingen, terwijl wij aanvoelden dat het publiek dat laatste nummer liever in een kortere vorm gebracht zag. Sommige songs werken langs geen kanten, of duren dus te lang. Het effect dat de band die in 1996 begon, twee jaar geleden nog in Mechelen bij het publiek verkreeg, leek dus nu (deels) uitgespeeld. Ook de vele tussenkomsten van Mister S.l.y, haalden het tempo te vaak uit de show en misten wel vaker hun effect. De theatraliteit van het geheel werkte ook niet altijd. Benieuwd wat dat straks gaat geven als ze enkele cultuurcentra bezoeken.

Toch moet het gezegd dat de band ons ook eindelijk verlost heeft van het stigma rond (80’s)-ballads die langs alle kanten geband worden op parties. Heerlijk is het wanneer Mister Phil The Face “Hello” zingt om het hart te veroveren van de enige vrouw op het podium. Wanneer een ander bandlid met “Every breath you take” wil imponeren, stapt hij theatraal op “Every step you take”. Hilarisch. Verder noteren we ook en straffe versie van “Total eclipse of the heart” door Kitty K, “Up where we belong” en “We are the World”. Heerlijke nostalgie is dat, en ook het publiek lijkt bevrijd want het zingt uit volle borst mee en laat de handen meezwaaien. “We are the World” is helaas ook nog steeds brandend actueel. Festivalgangers kunnen op verschillende plekken in de Mechelse binnenstad hun bijdrage voor Pakistan, dat getroffen werd door watersnood, in een collectebus deponeren.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Mintzkov - Maanrock 2010** - Grote Markt, Mechelen - zaterdag 21 augustus 2010

2010-08-30T15:27:00.001+02:00

Sympathiek publiek die Maanrockers. Wanneer de micro van zanger en gitarist Philip Bosschaerts van Mintzkov het laat afweten tijdens “Violetta” heeft de volgelopen Grote Markt daar alle begrip voor. De zanger doet een “kill”-teken door zijn hand langs de nek te doen passeren. Uiteindelijk komen stagehands helpen. De zanger is aangewezen om voorlopig de micro te gebruiken van bassiste Lies Lorquet.

Bosschaerts weet dat ie niet de ganse tijd aan haar station kan staan, en dus horen we een deel van het nummer zonder zang. Het publiek helpt de groep, we zijn aan het einde van het optreden, door mee in de handen te klappen. Mooi gebaar, en de Lierse rockgroep bewees dat hun gitaar, toetsen-en drumwerk zonder zang ook best te pruimen valt. Voor wie er aan zou twijfelen: dat is een compliment. “Merci voor’t geduld” zegt de frontman dan ook die wellicht ook lichtjes onder de indruk was van het solidariteitsgevoel. Solo sluit hij af met “Gemini”. Achteraan zien we een doek met duizenden ledlampjes in verwerkt. Bosschaerts neemt even qua zang pauze, de blik statisch waardoor hij de ambiance in het publiek weet op te poken. “Waar is da fiest?” “Hier is da fiest” lezen we op 2 kartonnen bordjes in het publiek. Er is iets van aan. De quasi thuismatch die Mintzkov in Mechelen speelde, was – verdiend – gewonnen.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Author of the play
2. Return and smile
3. All at once
4. One equals a lot
5. Miles ahead
6. Rising sun, setting sun
7. Safe House
8. The state we’re in
9. Opening Fire
10. Mimosa
11. Ruby Red
12. Violetta
13. Gemini

Recensie: The Van Jets - Maanrock 2010*** - Grote Markt, Mechelen - zaterdag 21 augustus 2010

2010-08-30T15:26:00.001+02:00

“Het is hier precies een zomerfestival” zegt zanger Johannes Verschaeve van The Van Jets. De man staat met zijn band een set lang in en zengende hitte met de zon volop op zijn snoet te spelen. Nummer na nummer zien we hem meer en meer baden in het zweet en kleurt zijn hoofd roder en roder. Zonnecrème smeren is niet cool blijkbaar. Drummer Michael Verschaeve is de slimste van allemaal en drumt in bloot bovenlijf. Tijdens afsluiter “Onawa”gaat de frontman terwijl hij elektrische gitaar speelt crowdsurfen. Maar helaas laat zijn draad en de security hem niet toe al te ver in het publiek te gaan. Terug op het podium geklommen, beukt hij samen met een muzikant op een trom. Dit is hoe we een optreden het liefst van al zien op een zomerfestival: gewoon gaan en energie geven.

Het mag dan ook geen toeval zijn dat The Van Jets moeiteloos op hun handen krijgt. 3 witte tl-lampen staan achter hen opgesteld, wat niet echt zinvol is gezien de uitermate goede lichtomstandigheden waarin het viertal werkt. “What’s going on” werd stevig meegezongen door het publiek. Wanneer bassist Frederik Tampere “High heels” inzet, dat Verschaeve opdraagt aan alle vrouwen in Mechelen met hoge hakken, krijgt hij moeiteloos de handen van het publiek op elkaar op het ritme waarop hij zijn snaarinstrument bespeelt. Ook de drummer hoeft nauwelijks zijn bassdrum te kicken of hetzelfde resultaat volgt. De man betokkelt zijn instrument aan de metalen zijkant tijdens het begin van “Electric soldiers”. We zullen het “opoffering” noemen zoals de band zingt in “Onawa”, want gezien de hete omstandigheden, moeten we dit ganse optreden zo bestempelen. Ijzersterke performance, band die ten minste kei hard werkt om het publiek (met succes) mee te krijgen.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Dancer
2. The Other man
3. Down below
4. Our love is strong
5. Fashion
6. What’s going on
7. The Future
8. Matador
9. High heels
10. Electric soldiers
11. Onawa

Recensie: Fixkes - Maanrock 2010** - Grote Markt, Mechelen - zaterdag 21 augustus 2010

2010-08-30T15:20:00.002+02:00

2 En een half jaar na hun debuutplaat “Fixkes” is de gelijknamige groep uit Stabroek terug met een nieuw album “Superheld”. “Waar is de rock ’n roll?” vraagt de band zich af. En terecht, want de rock ’n roll lijkt voorlopig nog ver af in Mechelen. Heel wat mensen turen wat rond, drinken wat of zonnebaden. ”Op’t gemakske” lijkt dan ook perfect te passen bij het gevoel dat de meeste mensen op de Grote Markt hebben.

“Tot ‘s achtermiddags in onzen tram. En dan strakskes een terraske.” De songtekst vat perfect samen wat de meeste mensen denken en voelen: siësta houden al dan niet aan het hoofdpodium. KV Mechelen staat op dit moment aan de leiding in Eerste Klasse. Frontman Sam Valkenborgh weet dat maar al te goed. Hij out zich als fan van Beerschot. “1 op 9” weet hij. Later vraagt hij “I da bij olle ook zo warm? Hebde golle ook zo’n okselvijvers?” waarbij de man naar zijn kringen wijst. Solo zet hij “Kvraagetaan” in op gitaar, hun grootste hit totnogtoe. Na het eerste refrein valt de band in. Net ervoor hoopte de zanger solo dat ze een heel klein beetje ongelukkig is.

Rapper Mike Engels doet zijn bijdrage in het hilarische “Vrijdagavond”. “Mak is op a lief zitte astemblief. Ze is echt zo schoon en ik heb goesting in iet nief.” Een nummer dat bulkt van de testosteron.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Just lek in de film
2. Hoekse af
3. Lepeltje
4. Lievelingsdier
5. Dorpsstraat
6. Stabroek
7. Neukvriendje
8. Rock ‘n roll
9. In de lommerte
10. Plakijzer
11. Ongelukkig
12. Kvraagetaan
13. Vrijdagavond
14. Kodazuur

Recensie: Roadburg - Maanrock 2010** - Grote Markt, Mechelen - zaterdag 21 augustus 2010

2010-08-30T15:18:00.002+02:00

Raise Cain heet het debuutalbum van Roadburg dat dit voorjaar uitkwam. Singles “Instant Flowers” en “Sequences of small town kings” . Siegfried Smeets vroeg aan Mechelen: “Moet de jeugd niet op Pukkelpop zitten?” Waarop het Mechelse jonge volkje een duidelijk “Neen” antwoordde. Tijdens “Peel me” verscheen het eerste kartonnen bordje in het publiek met de groepsnaam op. Het zou niet het laatste worden, want ook bij andere artiesten, zoals Fixkes, kregen we bordjes te zien.

De frontman vulde zijn bindteksten door te vertellen dat Arnaud Vandeputte door Rhodes Magazine uitgeroepen was tot beste rhodesspeler. Dit nieuwsfeit noch het magazine is ons bekend. Aandacht kreeg de band er niet mee. En ook Thibault Vaninbroukx’ ironische opmerking “Wat en feest!” omdat het publiek eerder aan de luie kant was op deze zondagmiddag, wist op weinig bijval te rekenen tijdens “Sequences of small town kings”. Smeets stem leek ons ook iets te veel naar noten te glijden, waardoor de zanglijnen wat zagerig overkwamen. Jammer, want wat de muzikanten lieten horen, was nochtans best goed.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Ferocious East
2. Turn the radio off
3. Peel me
4. Plenty of peace left
5. Heaven’s trash
6. Dead man’s call
7. Sequences of small town kings
8. Hand on heart
9. Instant flowers

Recensie: Emperors of Decay - Maanrock 2010** - Grote Markt, Mechelen - zaterdag 21 augustus 2010

2010-08-30T15:17:00.000+02:00

Emperors of Decay deed aan menig muziekwedstrijd mee zoals Humo’s Rock Rally, de Hagelandse Rocktrofee en de Maanrockrally. Als winnaar kregen van die laatste dan ook de eer om het grootste gratis stadsfestival van Vlaanderen te openen. Groots leek het dat alvast nog niet, want op de Grote Markt stond maar een handvol mensen.

Wie er wel bij was hoorde stevige hardrock met 3 beukende gitaren en drum. Zanger Patrick Mues vroeg de maneblussers of ze er iets op tegen hadden dat hij zijn hemd volledig openzette. 1 Iemand horen we “Ja” roepen. We onthouden dat de meeste songs volgens de frontman over de paus gaan zoals “Mad demon” en een sterk “I wanna be somebody”. Emperors of Decay heft potentieel, vraag is of ze hun plaats kunnen veroveren in en al sterk bezette hardrockscène.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Downtown
2. Pïece of Teenage Ass
3. Love Destruction
4. I wanna be somebody
5. Mad demon

Recensie: Leonard Cohen** - Sint-Pietersplein, Gent - vrijdag 20 augustus 2010

2010-08-30T15:15:00.001+02:00

76 is ie ondertussen, de Canadees Leonard Cohen. 3 Dagen op een rij weet hij zo’n 24000 toeschouwers in totaal naar het Sint-Pietersplein in Gent te lokken. Mensen die er allemaal warmpjes inzitten want ze telden voor een zitje in openlucht tussen de 59 en 96 euro neer. 3 Dagen Cohen in Gent zal een omzet van minstens 73 miljoen oude Belgische franken (merchandising en drankverbruik niet meegerekend) opleveren. Die merchandising kreeg het label “Earth friendly” mee. Maar budgetvriendelijk was ze niet meteen, 30 euro minstens voor een t shirt, 15 euro voor een programmaboekje. De slimsten onder de aanwezigen op het Sint-Pietersplein waren alweer de studenten, die zich op het plein buiten de festivalzone op de stoep zetten. Zij hoorden weliswaar enkel Cohen. Maar dat is meer dan genoeg, lijkt ons. Visueel valt er aan zijn optreden nu eens geen bal te beleven.

Lichtgrijze doeken wapperen zachtjes met de wind mee, spots kleuren deze achteraan op. Verder zien we enkel wat scanners die de juiste muzikant wanneer die een solo geeft in het licht stelt. Cohen zet zijn hoed af wanneer een van zijn muzikanten gesoleerd heeft. Vaak is dat terecht, wanneer zijn bandurriaspeler Javier Mas de ene virtuoze solo na de andere laat horen bijvoorbeeld. Een eerste opmerkelijke rol krijgt die toebedeeld tijdens de intro van “Who by fire” dat verder opvalt door contrabassist Roscoe Beck die met een glijdende beweging van zijn rechter handpalm over zijn snaren wrijft terwijl backing Hattie Webb de handharp bespeelt. Later in deel 2 zou ze met haar zus Charley nog een engelachtig “If It Be Your Will” zingen, enkel begeleid door die harp en een streepje keys. Cohen blijkt qua bindteksten een man van weinig woorden. Hij dankte het publiek meermaals voor het warme onthaal. Enkel het laatste nummer voor de pauze kreeg een wat langere introductie. “The weather has healed. It’s a great honor to play for such a warm public sitting in grace of the weather in peace in a world of chaos and suffering. Ring the bells. There is a crack in everything. That‘s how the light gets in.” zegt ie waarmee hij in zijn laatste zinnen al meteen laat uitschijnen dat Anthem volgt. Dat negativisme zit ‘m voor een groot deel in de teksten van Cohen. Vooral in het eerste deel van zijn optreden vallen zwaarmoedige teksten op zoals in “The Darkness” bijvoorbeeld. “Ik rook geen sigaretten. “Ik lust geen alcohol. Ik heb nog maar weinig liefde gekend in mijn leven. Ik heb geen zin in eender wat.” zingt ie met een dodelijke kilheid.

Tijdens “Ain‘t No Cure for Love“ graaft de bard diep in zijn stem op “That don’t change the way that I feel”. Later horen we elk van de 3 backings een toon zingen, waarop de andere een octaaf hoger gaat en de laatste het hoogst mag. “Bird on the Wire” wordt enthousiast onthaald op een muzikaal bedje van sax, gitaar, orgel en mooie vrouwenstemmen. “De toekomst bestaat uit moord”, zingt de Canadees in zijn niet al te optimistisch “The future” waarin hij refereert naar de Berlijnse muur (Cohen deed op woensdag nog maar net een optreden daar) en Hiroshima. Wachten op een mirakel dan maar dat er maar niet wil komen horen we in “Waiting for a miracle” dat Cohen met zo’n afgemeten zakelijkheid, zwarte vest en hoed zingt, dat de kilheid, de verveling de song een extra enge dimensie geeft. “Laten we samen alleen zijn” horen we terwijl de wolken oranje kleuren op een lichtblauwe achtergrond en de maan met een hapje eruit zich op 1 uur van onze positie bevindt. Orgel en bas mogen dan wel het ritme aangeven om het publiek mee in de handen te laten klappen tijdens “In my secret life”, toch reageert het publiek uitermate schuchter. Een koppel voelt zich aan de linkertribune blijkbaar aangesproken door het nummer. Of zij er een geheime relatie op nahouden, weten we niet. Wel kan het publiek daar de hetero- outing smaken, en geeft het beiden een applausje wanneer ze de eerste passen van hun slow zetten.

Zoals wel vaker heeft het publiek ingevallen duisternis en een pint nodig om wat los te komen. Cohen speelt het ook slim, en graait in deel 2 vooral in zijn mand bekende hits. “Suzanne “, uit zijn debuutplaat “Songs of Leonard Cohen uit 1967”, wordt vakkundig gebracht met een streep wit tegenlicht. Ook andere songs zoals en nummers zoals “Sisters of Mercy“ en “So Long, Marianne” uit dat album passeren de revue later op de avond. Wanneer de videoschermen uitvallen horen we het publiek een zucht van verbijstering slaken. Alsof ze dat nog nooit meegemaakt hebben. Het euvel is rechtgezet tijdens “Sisters of Mercy”.

“The Partisan” kreeg – terecht- het sterkste applaus en voetgestamp op de tribunes in Gent. Cohen zingt het nummer dat over oorlog gaat in het Frans en het Engels. “Vanmorgen waren we nog met 3. Vanavond ben ik de enige die overschiet.” zingt ie.

Onder andere “Waiting for the Miracle” en “Everybody knows” schreef Sharon Robinson mee met Cohen en dus krijgt ze de eer om “Boogie Street” solo te vertolken waarbij de frontman voor dit nummer van rol wisselt en zelf een fijn streepje backings verzorgt. “Hallelujah” krijgt een knappe orgelsolo voor Neil Larsen. Tijdens zo’n nummer kent de omgeving ook een meerwaarde. Cohen zingt het nummer vlak voor de ingang van de Sint-Pietersabdij. De zanger zingt ook voor de gelegenheid in dat nummer “I didn’t come to the city of Ghent to fool you” wat uiteraard op applaus wordt onthaald. De manier waarop Cohen dat zingt, komt echter langs geen kanten spontaan over. Dat is zowat het enige minpunt aan het ganse optreden: het is bij momenten te berekend, te afgemeten. De zakelijkheid, de afstandelijkheid laat zich niet alleen in Cohens teksten, muziek en stem voelen. De afstand tussen de eerste rij stoeltjes van de parterre en het podium heeft festivalallures.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

Deel 1:
1. Dance Me to the End of Love
2. The Future
3. Ain‘t No Cure for Love
4. Bird on the Wire
5. Everybody Knows
6. In My Secret Life
7. Who By Fire
8. The Darkness
9. Chelsea Hotel No. 2
10. Born In Chains
11. Waiting for the Miracle
12. Anthem

Deel 2:
13. Tower Of Song
14. Suzanne
15. Sisters of Mercy
16. The Gypsy‘s Wife
17. Feels So Good
18. The Partisan
19. Boogie Street (Sharon Robinson)
20. Hallelujah
21. I‘m Your Man
22. Take This Waltz
23. So Long Marianne
24. First We Take Manhattan
25. Famous Blue Raincoat
26. If It Be Your Will
27. Closing Time
28. I Tried to Leave You

Recensie: Nell Bryden - Little Feat** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - donderdag 19 augustus 2010

2010-08-30T15:14:00.000+02:00

Op een frisse zomeravond in augustus zag je heel wat ‘oude rockers’ afzakken naar het Openluchttheater. Ze lieten voor één avond het gewone, gevestigde leven achter zich om zich nog eens goed te laten gaan op de klanken van ’70s-rock. Het betere gitaarwerk van Fred Tackett en Paul Barrere was dan ook meer dan de moeite waard om eens voor uit de zetel te kruipen. De mannen van “Little Feat” behoren dan wel niet meer tot de jongsten uit het nest, ze weten maar al te goed hoe je er eens stevig in moet vliegen en de tent moet laten rocken.

Nell Bryden mocht het publiek verwelkomen. Ook al scheert haar laatste CD hoge toppen in het Verenigd Koninkrijk, bij ons is ze nog redelijk onbekend. In Deurne kwam het publiek gedurende haar gehele set rustig binnendruppelen in afwachting van de hoofdact.En toch had deze dame zeker ook iets te bieden. Buiten de prachtige Gibson L-1 uit 1946, beschikte ze over een zeer heldere en klare stem. Haar teksten vloeien voort uit haar levenservaringen en in een onvervalste singer-songwriterstijl bracht ze haar liedjes in de meest pure vorm: alleen met haar gitaar. Dit leverde een ongelooflijk mooie en gevoelige vertolking op van ‘Hellen’s requiem’, maar bij ‘Hellhound on my trail’ miste ze toch wat meer bas op de achtergrond om de blues echt door te laten komen.

Nell Bryden combineerde zonder problemen verschillende stijlen van country over ballade tot blues en liet het publiek geregeld horen dat ze niet alleen een mooie stem heeft, maar dat ze ze ook nog eens kan beheersen. Ik kijk er naar uit om haar ooit nog eens te zien optreden, maar dan met een stevige band op de achtergrond.

Met ‘Calling the children home’ werd de juiste toon al gezet voor het optreden van “Little Feat”. De swingende sound van New Orleans klonk duidelijk door in het gebruik van trompet, drums en piano en wanneer Fred Tackett en Paul Barrere met hun elektrische gitaren het tempo op het einde van het nummer nog eens goed opvoerden, kreeg het publiek al ineens een blauwdruk voor wat hen deze avond te wachten stond.

‘Spanish moon’ combineerde de sexy basstem van percussionist Sam Clayton, de gitaren van Fred en Paul en de elektronische klanken van Bill Payne’s synthesizers om de typische klank van de ’70s-rock op te leveren. Een reis terug in de tijd die door het publiek zeer gesmaakt werd.

Eén van de meest memorabele momenten uit het optreden moet ongetwijfeld de wonderlijke en lange solo van Fred Tacket zijn geweest tijdens ‘Cajun girl’. Dit countrynummer riep sowieso al de sfeer op van strobalen en een oude schuur, maar de wonderlijke klank van Freds mandoline maakte het echt af. Ik heb nog nooit iemand zo een mandoline weten te bespelen. Minutenlang toverde Fred met een ongelooflijke virtuositeit en snelheid de meest wonderbaarlijke klanken uit dit kleine snaarinstrumentje en het ging geen seconde vervelen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze topmuzikant geregeld wordt gevraagd als studiomuzikant voor heel wat grote artiesten.

Maar ook de ander bandleden wisten best om te gaan met hun instrumenten. Tijdens ‘Dixie chicken’ kreeg iedereen uitvoerig de tijd om zijn kunsten te demonstreren. Er werd zelfs een soort van jazz improvisatiesessie ingelast tussen piano en drums om Gabe Ford de kans te geven zich eens volledig te laten gaan in een stevige drumsolo. Ik vond het alleen jammer dat het pianostukje van Bill Payne het lied echt tot stilstand bracht. Want hoewel Bill duidelijk een groot muzikant is, paste zijn stuk niet echt in ‘Dixie chicken’. Fred Tacket en Paul Barrere moesten met hun gitaarspel het nummer achteraf terug op gang trekken.

Er is duidelijk magie aanwezig op het podium. De heren van “Little Feat” zijn zo op elkaar ingespeeld dat het een ware lust was om te zien en te horen. De losse en vlotte sfeer op de planken vertaalde zich in pretentieloze uitvoeringen waar de liefde voor muziek in uitstraalde. Fred en Paul zijn uitzonderlijke gitaristen die zó op mekaar zijn ingespeeld dat het soms niet te onderscheiden is of ze samenspelen of in een muzikaal duel zitten.

Dit verzameld muzikaal talent kwam nog eens extra tot zijn recht in de hommage aan Richie Hayward, de onlangs overleden drummer van “Little Feat”. Tijdens het instrumentaal heel sterke ‘Willin’’ kwam Bill Payne aan de piano volledig tot zijn recht en speelde “Little Feat” duidelijk met haar publiek. Zo bouwde Paul Barrere met zijn steel gitaar opzettelijk de spanning op tot aan het “meezingstukje” om de toehoorders net iets langer op hun honger te laten zitten. Zowel het publiek als “Little Feat” hadden er duidelijk zin in en beleefden een geslaagde avond.

< Sascha Siereveld > voor concertnieuws.be

De setlist:

Nell Bryden

1. What does it take
2. Only life I know
3. Tonight
4. Hellen’s requiem
5. Where the pavement ends
6. Hellhound on my trail
7. Not like loving you
8. That’s all right mama
9. Second time around

Little Feat

1. Calling the children home
2. Spanish moon
3. Skin it back
4. In a town like this
5. Red streamliner
6. Rad gumbo
7. Sailin’shoes
8. Willin’ /Don’t Bogart that joint
9. Cajun girl
10. Dixie chicken
11. Tripe face boogie

Recensie: Charlie Winston*** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - maandag 16 augustus 2010

2010-08-30T15:13:00.000+02:00

Regen. Regen. Regen. En nog eens regen. Een gans optreden lang. Zo’n 400 toeschouwers trotseerden uiteindelijk het hondenweer in het Rivierenhof om Charlie Winston een laatste optreden te zien geven uit een lange rij. Hier en daar volgen na deze tour nog optredens. Maar de Engelsman gaat zich de komende tijd vooral op een nieuw album toeleggen dat ergens in 2011 zou uitgebracht worden. Winston toonde zich na anderhalf uur optreden best tevreden. De man had er een beter gevoel aan overgehouden dan in Brussel op zaterdag, omdat ze daar geplaagd waren door elektriciteitsproblemen.

Niet zo in Deurne. Daar hadden ze alleen maar met vochtigheidsproblemen te maken. Winston liet opvallend “Tongue tied” uit zijn set, een nummer waar enkele regels Frans in voorkomen. Verder gooide hij zijn setlist helemaal door elkaar. Bassist Daniel Marsala liep nog steeds op krukken. Beginnen deed de band met “I’m a man” dat snel overging in “Gone gone”. Winston en co gingen aanvankelijk dus voor een tamelijk snel optreden, weinig bindteksten, het ene nummer na het andere. Een mondharmonica die zijn sound door de effectenmolen gedraaid zag, hoorden we tijdens het tweede nummer. Winston leek het naar zijn zin te hebben. Er kon een hip sprongetje van een podiumelement af. “In your hands” was een eerste hoogtepunt met de singer-songwriter aan het klavier.

Maar dan verwaterde het optreden wat. Daar waar “Soundtrack to falling in love” met Nadeah Miranda van Nouvelle Vague aan zijn zijde in Brussel nog een fijn meeneuriemoment was, werkte dit langs geen kanten in Deurne. De wat misplaatste “allez come on”-roep van haar bracht geen zoden aan de dijk. Feit is dat beiden zich wat teveel verliezen in elkaar en dat de zang niet ten goede kwam. Miranda kwam flirterig over, danste met Winston, haar benen tussen de zijnen en boog achterover. Allemaal goed en wel, maar hun zang leed er stevig onder. “I know everything about you, your father was a duck.” zingt het publiek dan weer wél mee tijdens “My life as a duck” dat door de vier muzikanten al beatboxend ingezet was.

Het is dan wachten tot “Generation spent” tot we nog eens boeiende momenten meemaken. Op muzikaal vlak horen we een aanstekelijke dulcimer. De eerste rijen vooraan het podium zien we zo waar in de regen springen. Na een oproep van de frontman, verlaat zowat iedereen de banken van het OLT en gaat op de metalen roosters het staand publiek vervoegen. Daar ontdekken ze dat “Allo Allo” opnieuw een stevige portie beatbox meekrijgt van Charlie Winston die even ook op zijn strottenhoofd trommelt met zijn hand tijdens het beatboxen.

Winston gaf mee dat hij van al dat toeren moe geworden was. “Sometimes you get tired on the road. But then it’s good to see people when they are happy and enjoy our show. Thank you for staying” voegde hij eraantoe. Al fluitend en met troms die met de handen bespeeld werden, werd “Like a hobo” ingezet. Winston deed zijn wit hemd uit. Daaronder bleek een rood exemplaar te zitten. Solo aan de keys bracht ie Boxes, waarbij zijn twee handen op een bepaald moment in tegenritme gingen, en zo de klank van regen nabootsten. Na enige tijd liet hij beide handen terug naar eenzelfde ritme en melodie gaan. Knap gedaan.

Zeer fijn was de reprise van “In your hands” waarbij Winston 2 leden van The Villagers op het podium riep om mee de troms te bespelen. Het was al ruim na elven, en Winston wou nog een song op ons loslaten die niet op de setlist stond. “Until you’re satisfied” bewees vooral dat de meeste, doorweekte toeschouwers ontzettend genoten hadden en tevreden waren na een al bij al zeer goed optreden, gezien de weersomstandigheden. Winston verblijdde zijn (doornatte) fans ook door lang de tijd uit te trekken om met hen op de foto te gaan of een handtekening uit te delen. Mooi gebaar.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. I’m a man
2. Gone gone
3. In your hands
4. Soundtrack to falling in love
5. My life as a duck
6. My name
7. Lonely alchemist
8. Generation spent
9. ‘Allo ‘Allo
10. Kick the bucket
11. Like a hobo
12. Boxes
13. I love your smile
14. In your hands
15. Until you‘re satisfied (?)

Recensie: Roger Hodgson + interview - Brussels Summer Festival 2010*** - Paleizenplein, Brussel - zaterdag 14 augustus 2010

2010-08-17T16:48:00.001+02:00

Interview Roger Hodgson

Een zekere tristesse ontwaren we in Roger Hodgsons stem wanneer we hem vragen hoe dat nu zit met de Supertramp-tour die in oktober halt houdt in het Antwerpse Sportpaleis. De zestiger die de grootste hits schreef voor deze band die hij destijds samen met Rick Davies oprichtte, zal er immers niet bijzijn. “Ik werd niet gevraagd, maar heb Rick wel aangeboden om mee te doen met enkele optredens wanneer ik een gaatje in mijn agenda heb. Ook omdat het voor de fans wellicht een van de laatste kansen is om ons samen te kunnen zien en er vraag naar is.” Totnogtoe is Davies op Hodgsons verzoek niet ingegaan en dus toert Hodgson solo de wereld rond.

Een dag eerder was ie aangekomen en zichtbaar was ie moe van de vliegtuigreis. Hodgson kwam speciaal voor Brussels Summer Festival en “zijn oude vriend Jan Vereecke” naar ons land overgevlogen tussen twee optredens in Florida door. Met de producent van de Night of the Proms stond zondag, net voor de zanger opnieuw het luchtruim inging, een ontmoeting gepland.

Met zo’n twintigtal minuten vertraging door elektriciteitsproblemen met de generator, begon Hodgson aan zijn optreden samen met een saxofonist/toetsenist. Twee man op een podium, hier en daar ondersteund door meelopende sounds uit een laptop, volstaat ruimschoots om een kippenveloptreden te bezorgen. Hodgson blijkt een groene man te zijn, hij liet enkele boompjes aanrukken die achteraan geplaatst werden. Openen deed ie met “Long way home” waarna hij vertelde dat hij dit festival niet wou missen. De zanger wou net als zijn voorganger Winston zo veel mogelijk in het Frans praten tegen het publiek. Dat werd sterk geapprecieerd maar de man reed zich meermaals vast waardoor zijn bindteksten uiteindelijk half in het Frans en half in het Engels (wanneer hij zich niet in het Frans kon uitdrukken) en daardoor soms wat aan de lange kant waren.

Nummers die zijn leven weergeven en bepaalden, bracht ie. Hij hoopte dat enkele songs ook impact op zijn publiek gehad hebben en kwam dan tot de kern van zijn boodschap: “Je veux donner un petit morceau d’amour à toi” zei ie waarop hij “Give a little bit” inzette op gitaar. Het nummer werd afwisselend door saxofoon en beatring begeleid. Hodgson bleek goed van stem en haalde moeiteloos zijn hoge noten. Ook in zijn kopstem.

Voor “Lovers in the wind” zette hij zich aan de vleugelpiano. Subtiel klein klokkenspel bepaalde verder de klankkleur van het nummer. “Easy does it” werd aardig meegefloten door het publiek. Maar het was een uitmuntende versie van “Breakfast in America”, met kenmerkende synthesizersound én daaraan duizenden stemmen toegevoegd van toeschouwers die het nummer meezongen, waarmee Hodgson ontegensprekelijk bewees dat ie op zijn zestigste nog nauwelijks aan muzikale magie heeft ingeboet en zijn songs de tand des tijds doorstaan hebben. De sax kreeg een knappe solo naar het einde van het nummer toe. Een fotograaf die achter ons stond, keek toe met opvallend open mond.

In “The Logical Song” zocht Hodgson naar het antwoord wat er na dit leven zou komen. Moeiteloos haalt ie de hoge noot uit “Who I am?” alsof het een fluitje van een cent is. Een stortbui à la belge volgt tijdens “If everyone was listening”. Wat ironisch zegt Hodgson dat het nog geen tijd is voor “It’s raining again.” Tijdens “Don’t leave me now” klapt het publiek een specifiek ritme van 4 tellen en blijft dat herhalen. Hodgson laat het publiek het nummer neerleggen. Zij krijgen de laatste ritmes om met de handen te slaan. Knap moment.

Het publiek schuilt opnieuw onder paraplu’s en gaat nog wat gezelliger dichter bij elkaar staan. Iemand in de massa kan daarbij nog een smsje sturen met het bericht “A cause de la pluie on est tous supertrampés”. “Dreamer” is een feest voor oog, oor en de beentjes, met of zonder paraplu’s in de hand op het Paleizenplein. De synths uit “Fools overture”, een werk dat wel erg symfonisch aandoet qua structuur, krijgt de massa aan het springen. Hodgson zegt dat ie niet met Supertramp op tour zal gaan, maar hoopt snel terug te keren naar ons land.

Wapperende handjes, mensen die massaal tot ver achteraan spontaan meezwaaien, zien we tijdens eerste bis “School”. Mondharmonica en gitaar horen we terwijl de cameramannen een hevige fan in beeld brengen die zich volledig geeft. Ook de jonge tieners, met grote plastic zonnebrillen, laten zich helemaal vooraan niet onbetuigd. Melodica, sax en synths horen we in afsluiter “It’s raining again” terwijl het – o ironie – op dat moment al een tijdje opgehouden is met regenen. Het nummer vertoefde eind 1982 7 weken in de Vlaamse top 30. Met de song haalde Supertramp destijds de achtste plek, de hoogste notering voor de band in Vlaanderen.

Jammer dat Hodgson “It’s raining again” niet vroeger speelde terwijl een nationale drash plaatsvond voor het Koninklijk Paleis. Verder viel er weinig op te merken aan het optreden. Met een extra muzikant op het podium haalde Hodgson het maximum uit zijn optreden. Zijn grootste hits zaten mooi verspreid over het ganse optreden, waardoor de medestichter van Supertramp de aandacht van het publiek moeiteloos kon behouden, of het nu oude wijven regende of niet.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Long way home
2. Give a little bit
3. Hide in your shell
4. Lovers in the wind
5. Easy does it
6. Sister moonshine
7. Breakfast in America
8. A soapbox opera
9. Logical song
10. Lord is it mine?
11. Child of vision
12. If everyone was listening
13. Don’t leave me now
14. Dreamer
15. Fools overture

Bis:

1. School
2. It’s raining again

Recensie: Charlie Winston - Brussels Summer Festival 2010*** - Paleizenplein, Brussel - zaterdag 14 augustus 2010

2010-08-17T16:46:00.000+02:00

In het zuiden van het land haalde Charlie Winston in 2008 met zijn album “Hobo” als hoogste plaats de derde stek. Maar liefst 72 weken stond het schijfje in de hitparade. Ook in Frankrijk gaat het goed. Maar in Vlaanderen is hij redelijk onbekend. Een bomvol Paleizenplein bewees het: “Sire er zijn nog onderdanen die zich durven geven tijdens een optreden.” Dat het voornamelijk Franstaligen waren die stevig meekeelden, meezwaaiden of weet ik wat nog deden, mag duidelijk zijn. We zijn er bijna zeker van dat maandag, wanneer Winston het Openluchttheater in Deurne aandoet en zich op Vlaams grondgebied bevindt, hij helaas nooit datzelfde effect zal krijgen.

Heerlijk toch, de vaak makke Vlaamse festivalgangers een avondje mogen laten links laten en die inruilen voor Zuiderser temperament. “Veux- tu m’épouser” verschijnt in verschillende berichten op de schermen van het Brussels Summer Festival. Festivalgangers kunnen hun bericht sms’en en gebruiken het voor een aanzoek. Nogal wat anders dan het hopeloze gezwets dat we op Vlaamse festivals op dergelijke berichtenmuren zien.

Winstons basgitarist heeft zijn voet gebroken en dus maakt de band met de armen een stoeltje. Samen brengen ze hem naar zijn zitplaats. Mooi gebaar. In “Tongue tied” zoekt de man naarstig om een kleine brug te bouwen naar een meisje. Het nummer kent ook een verwijzing naar “Voulez-vous coucher avec moi, ce soir”. Cameramannen brengen een meisje in beeld dat een kartonnen bordje vasthoudt: “I ♥ Charlie” lezen we. Maar in “I’m a man” zingt de man dat hij doodgewoon geen tijd heeft voor de liefde.

Winston merkt ook dat tussen het podium (dat aan het begin van de linkervleugel van het Koniklijk Paleis is opgesteld) propvol staat tem de toegangspoort waar de front of house is. Wanneer we “propvol” zeggen, dan betekent dat ook dat er geen enkele meter onbenut gelaten werd. Mensen die naar de WC wilden of om drank, gingen de nadars over om via onze frontstage en zijpad naar achter te kunnen. Voller dan pakweg de Grote Markt in Leuven op hetzelfde moment dus. De Engelse singer-songwriter charmeert wanneer hij in het Frans zegt “Il y a beaucoup de gens en Belgique. Je pense que ce soit ça va être un nuit super” waarop ie “Allo Allo” inzette.

Nadeah Miranda kwam erbij om een felgesmaakt “Soundtrack of falling in love” mee te zingen. Een lieflijke en sensuele song is het. “Tititi” werd dan ook door velen meegezongen. Maar het is geen typische ballade, naar het einde van het nummer wordt het een steviger nummer. De intensiteit spat er dan vanaf.

Heerlijk is de daaropvolgende beatbox die de man afsteekt en het lichtspel dat per beat verandert. Het blijkt een lange intro voor “Kick the bucket”. “Lonely alchemist” begint opmerkelijk. De drummer krijgt de zang voor zich, waarop Winston aan piano met hem in interactie gaat. Helaas rekken ze op instrumentaal vlak het nummer iets te lang, waardoor de aandacht van het publiek wat verslapt. “My name” klinkt dromerig en past wellicht beter in het Openluchttheater straks. De Middenoosterse quanun mag dan weer de sound van “Generation spent” bepalen. Brussel krijgt dus een rijk palet aan klankkleuren voorgeschoteld halverwege het optreden van Winston. Met “generation spent” neemt hij ook terug de draad op qua ambiance dat hij halverwege ergens verloren raakte.

Winston begon sterk en eindigde ook zo. “My life as a duck” werd enthousiast onthaald maar vooral het aanstekelijke fluitmelodietje in “Like a hobo” werd al snel door het publiek overgenomen. Mensen zagen we aan de stelling van de geluidstoren halverwege het Paleizenplein hangen om toch maar een glimp van Winston te kunnen opvangen. Een nummer dat stevig werd meegeklapt.

Net na dit nummer valt de stroom die de generator aanlevert even uit waardoor de band zich genoodzaakt voelt om even het podium af te gaan. Ondertussen blijft het publiek de “a”‘s uit “Like a hobo” verder zingen. Het is eens iets anders dan de “o’s” uit Seven Nation Army die blijkbaar hun beste tijd gehad hebben op de Vlaamse festivalterreinen.

“Met liefste ik haat het om je te zien wanneer je zo boos op de wereld bent” zingt Winston in “I love your smile”. Een nummer waarbij Audrey Tatou acteerde in zijn videoclip en meteen bewijst dat de singer-songwriter een stevige carrière wist uit te bouwen bij onze Zuiderburen. Tijdens de herneming van “In your hands” gingen alle handen van het publiek moeiteloos op elkaar en ontstond spontaan gezwaai van links naar rechts tot ver achteraan het festivalterrein. Zo’n momenten, die spontaan ontstaan, vind je nog nauwelijks in Vlaanderen. Helemaal in feeststemming kwam iedereen wanneer Nadeah Miranda op blote voeten met de beatring het ritme extra in de verf zette. Sterk optreden. Artiest met stevig potentieel. Waar blijft die opvolger van “Hobo”?

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Gone gone
2. In your hands
3. Tongue tied
4. I’m a man
5. ‘Allo ‘Allo
6. Soundtrack to falling in love
7. Kick the bucket
8. Lonely alchemist
9. My name
10. Boxes
11. Generation spent
12. My life as a duck
13. Like a hobo

Bis:

1. I love your smile
2. In your hands

Recensie: Andrea Croonenberghs, Sabien Tiels en Sofie Van Moll - Meisjes** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - vrijdag 13 augustus 2010

2010-08-14T11:37:00.000+02:00

Het leek er even op of het zou een sombere, regenachtige vrijdag de dertiende worden, maar de weergoden waren de drie meiden van dienst en het publiek blijkbaar goed gezind. Eens Andrea Croonenberghs, Sabien Tiels en Sofie Van Moll aan hun optreden begonnen, klaarde het zowaar op en kwam de zon boven het Openluchttheater van Deurne er langzaamaan toch nog door. De “Meisjes” brachten een show met eigen interpretaties van bekende luisterliedjes van o.a. Boudewijn De Groot en Raymond van het Groenewoud. Het publiek kon genieten van enkele pareltjes van vertolkingen waaronder ‘De roos’ van Ann Christy en ‘Amsterdam’ van Kris de Bruyne.

In het eerste deel van de voorstelling zaten er vooral erg trage nummers. Waar bij Gorki het nummer ‘Mia’ een echte meezinger is, werd het in de versie van Sabien Tiels een rustige ballade. Tijdens de vertolking van ‘Dag vreemde man’ lag het tempo hoger en bracht de zangeres een mooie afwisseling van scherpe aanklacht in de strofes en het zoete paaien tijdens het refrein. Met nog een ferme uithaal op het einde, werd het een meer dan geslaagde hommage aan Ann Christy.

Maar het mooiste liedje uit het eerste deel was ongetwijfeld voor Andrea Croonenberghs. Haar vertolking van ‘Amsterdam’ van Kris de Bruyne was gewoonweg prachtig. De stem van Andrea paste perfect bij de sfeer die door het lied werd opgeroepen. Haar zachte, ietwat doorleefde stem kwam volledig tot haar recht in deze sobere vertolking. Croonenberghs had duidelijk de maturiteit die nodig was om dit liedje met veel emotie te kunnen vertolken.

En net die maturiteit ontbrak jammer genoeg toen Sofie Van Moll ‘Laat me alleen’ van Rita Hovink bracht. Hoewel het technisch gezien goed gezongen was, ontbrak er iets aan deze uitvoering. Gelukkig kon ze zich ruimschoots herpakken in het tweede deel waar ze Raymonds ‘Het gras is nat’ op een zeer intimistische wijze kwam brengen. Kleine, lieve liedjes gaan deze sympathieke spring in’t veld duidelijk beter af.

Opvallend voor deze voorstelling : de “meisjes” sprongen erg vaak voor elkaar in als backing vocal. Zo kreeg het publiek tussendoor al voorsmaakjes van de mooie samenklank van hun stemmen die haar hoogtepunt bereikte tijdens de vertolking van ‘De roos’. Het lied dat door Ann Christy postuum onsterfelijk is gemaakt, werd door het trio op voortreffelijke wijze vertolkt. Vooral de gedeeltes waar de drie vrouwen samen zongen en Sabien Tiels de tweede stem voor haar rekening nam, waren een ware streling voor het oor. Wanneer ‘De roos’ gecoverd wordt, is het altijd weer minder dan het origineel, maar deze vertolking kon ons erg bekoren.

Toen de dames naar het einde van de voorstelling gingen, werd het tempo stevig opgevoerd en werd het op het podium een swingend feestje. Op de tropische klanken van ‘L’étranger c’est mon ami’ gooide Sofie zich volledig los en er werden in het publiek zelfs mensen gevonden die zich aan een dansje waagde. Bij de rest van het publiek bleef de sfeer echter lauw en dat lag niet aan de gastvrouwen van dienst. Blijkbaar kon de zon het aanwezige publiek niet genoeg ontdooien op deze frisse zomerdag.

Was het tijd om de aardappeltjes op te zetten of was het toch gewoon een gebrek aan respect toen een deel van het publiek het theater verliet tijdens ‘Meisjes’? Zij die wel het geduld hadden om op de toegift te wachten, hebben nog kunnen genieten van een stevige, swingende versie van ‘Vanavond ga ik uit’. Het was een aangename middag verpozen met enkele verrassende vertolkingen van klassiekers uit onze eigen taal.

< Sascha Siereveld > voor concertnieuws.be

De setlist:

Deel 1:

1. Meisjes (instrumentale intro)
2. Mia (ST)
3. Tip van de sluier (AC)
4. Barcelona (SVM)
5. Ik leef voor jou / Dag vreemde man (ST)
6. Laat me alleen (SVM)
7. Ik wil de wereld zien (ST)
8. De bruiloft (ST)
9. Amsterdam (Kris De Bruyne) (AC)
10. Stel nu dat je niet bestond (SVM + AC)
11. 3 meisjes (2 meisjes) (ST + SVM + AC)

Deel 2:

1. Van God los (AC)
2. Amsterdam (Jacques Brel) (AC)
3. Avond (SVM)
4. Trein (ST)
5. De roos (ST + SVM + AC)
6. Het gras is nat (SVM)
7. Jimmy (ST + SVM + AC)
8. L’étranger c’est mon ami (ST + SVM + AC)
9. Met hart en ziel (ST + SVM + AC)
10. Meisjes (ST + SVM + AC)

Bis:
1. Vanavond ga ik uit (ST + SVM + AC)

Recensie: Beirut** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - woensdag 11 augustus 2010

2010-08-13T22:24:00.000+02:00

Beirut koos in het Openluchttheater Rivierenhof van Deurne vooral om zijn folky balkansound te tonen. Hier en daar hoorden we ook Mexicaanse invloeden zoals bij “The Shrew” dat op hun jongste “March of the Zapotec” staat. Het nummer werd in Mexico ook opgenomen, gaf frontman Zach Condon mee. Condon was behoorlijk blij om nog eens in een land op te treden waar je echt bier vindt. Op biervlak was Lissabon waar ze net getoerd hadden blijkbaar wat tegengevallen.

Beirut was behoorlijk zwak in zijn bindteksten. Condon kwam op en zei “We are going to play some songs”, hield dan een secondenlange pauze, waarna ie uiteindelijk “The Concubine” als opener losliet op het publiek. Dat is trouwens een “Realpeople”-song, een zijproject van Condon dat zich eerder op elektro toespitst op het album “Holland”. Geen elektrobleeps verder tijdens het optreden te horen echter.“The Concubine” was het enige zijsprongetje dat ze brachten in Deurne. Best bizar, openen met een song die niet onder de titel Beirut valt.

Wanneer de accordeon de eerste tonen van “Nantes” speelt gaan de handjes mooi op elkaar. Contrabas, 2 trompetten en trombone bepalen de klankkleur van het nummer. Heel wat Beirutsongs lijken eenzelfde ritme te hebben en structuur. Vaak begint 1 instrument (accordeon of ukelele) en valt de band later in, waarop het instrument dat het nummer begon, ook het einde mag dragen. “The Shrew” begint bijvoorbeeld ook met accordeon, en kent een wat typische 1,2,3- walsstructuur.

Condon kleurt zijn nummers in met melancholie en droom zoals in het mooie en felgesmaakte “Postcards from Italy” dat ingezet werd door hem aan zijn zessnarige ukelele. “Nieuw speelgoed” noemde hij het waar hij best trots op was. Bassdrum, buffetpiano, shaker, trompet en trombone vulden later aan. Hunkeren naar een glimlach, doet Beirut in “Cherbourg”. Net daarvoor hoorden we een mooi “East Harlem” met gedempte hoorn en beatring die het publiek in het ritme probeerde te laten komen. Maar dat publiek bleef er behoorlijk stoïcijns kalm bij. “Too polite” noemde Condon het voor “The Akara” omdat het mooi applaudisseerde maar niet echt wou participeren. Opgaan in de muziek die hij en zijn band speelde, dat deed het pas op het einde van het optreden. Na eerste bis “Penalty” zei de frontman dan ook “We feel we’re just getting started with you.” waarbij hij tevergeefs vroeg aan het zittend publiek om ook vooraan het podium te komen staan.

“The Akara“ werd begeleid door een volgens de band Belgische tuba. Verderop legde Beirut het nummer neer waardoor we even enkel Condons ukelele en meerstemmige zang hoorden. “Sunday Smile” werd opvallend ingezet door piano. Het walsje werd verderop overgenomen door tuba en trompet. Met een titelloos nummer, dat ze dan maar “Closing song” doopten sloten ze af. Het nummer is nog niet opgenomen. Condon vroeg zich even af of dit park en de plek waar we waren beschouwd wordt als Antwerpen. “Our tourmanager says no” zie ie. Het publiek liet iets anders verstaan, Zach Condon was even de kluts kwijt.

Na nauwelijks een uur spelen, begon Beirut aan zijn bissen waarbij we vooral “Gulag Orkestar” onthouden dat de kopjes van links naar rechts deed wiegen. Klein klokkenspel zorgde voor een subtiel en fris geluid. Eerder hoorden we het instrument onder andere bij “Elephant Gun”. Al bij al zagen we Beirut een veel te kort optreden geven in Deurne, dat op 75 minuten afklokte. Het tamme zondaggevoel van het Vlaamse publiek op een wat frisse woensdagavond kende weer hoge pieken. Beirut in de Balkan of in een Zuiders land zien, waar men wél opgaat in de muziek: het moet toch een veel stevigere indruk nalaten dan wat we in het OLT van het publiek te zien en te horen kregen. Wij overwegen om te emigreren.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. The Concubine
2. Nantes
3. The Shrew
4. Elephant Gun
5. Mimizan
6. Postcards from Italy
7. Cocek
8. Scenic World
9. East Harlem
10. Cherbourg
11. The Akara
12. A Sunday Smile
13. Closing Song

Bis:

1. Penalty
2. Mount Wroclai
3. Gulag Orkestar
4. Carousels

Recensie: Natalia - Zilverpop 2010** - Sint Bernardusabdij Hemiksem - zondag 8 augustus 2010

2010-08-13T22:23:00.000+02:00

“Een headliner moet zich ook als headliner gedragen” moeten Natalia en haar entourage gedacht hebben. Terwijl Rob de Nijs en Will Tura te voet van het artiestendorp naar het hoofdpodium van Zilverpop kwamen, de afstand bedroeg iets meer dan 50 meter, kozen Natalia en haar band om met shuttlewagen tot aan het podium gebracht te worden onder het motto “ze zijn er toch, dus waarom ze niet gebruiken”. Natalia bracht in Hemiksem een “gepimpte versie” van haar afgelopen Accoustelicious-tour.

Haar optreden las als een “de enige man die mij aankan is mijn pa”-show. “I said back off motherfucker” roept ze na “I want you back” dat verweven werd met “Hit the road Jack”.”Fragile but not broken” klonk alles behalve fragiel. Neen, Natalia leek meer testosteron in zich te hebben dan de doorsnee man op Zilverpop. Voor de volledigheid dienen we eraan toe te voegen, dat het publiek om kwart na negen, toen Natalia aan haar set begon, al flink uitgedund was. Natalia is dan ook min of meer de vreemde eend op een festival van het Nederlandstalige en schlagerlied.

Het enige wat ze gemeenschappelijk hebben, is de overdreven pathos die in enkele songs opvallen. Best kan je het vergelijken met de klad mayonaise die op een doorsnee pak frieten gezwierd wordt tijdens het festival. De meeste gefrituurde aardappelreepjes verzopen erin. “Ridin’ by” klonk als “opzij opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats. We hebben maar een uur showtijd”. Aan zo’n opgefokt ritme zong de Kempense het nummer dat ze later neerlegde door - jawel - op dat trage gedeelte alle pathos uit de kast te halen. Ook tijdens het akoestische “Gone to stay” ging ze tijdens een hoge noot, die ze aanhield door de knieën. Het nummer kreeg enkele streepjes “Freedom” van George Michael mee. Slim bekeken. Natalia en haar entourage weten ondertussen maar al te goed dat een groot deel van haar fans uit de gayscène komt, en dus serveren ze hen graag wat ze het liefst lusten.

“Ik word er zo zot van als een kanon” zei Natalia op haar gekende subtiele wijze over dat akoestisch nummer. Wij ook, maar dan op een andere manier. Een doorsnee Amerikaans artiest moet niet onderdoen voor de overdreven (gespeelde) emotie. Het nummer begon nochtans veelbelovend met de cajon die het ritme bepaalde. De Kempense coverde het ondertussen al zes jaar oude Obsesión van Aventura in vlekkeloos Spaans. Natalia onderhoudt haar Spaans blijkbaar even goed als haar lichaam.

Dat zat getooid in een wit 70’s marine topje met blauwe streepjes, en een blauwe strik bovenaan gedrukt. Meermaals trok de Kempense het wat naar boven omdat haar zendertje, achteraan het stuk textiel, het kledingstuk naar beneden liet afzakken. Druyts had blijkbaar geen zin in een nipplegate. De runner-up van Idool 2003 koos voor een kort en strak marineblauw shortje dat haar billen stevig accentueerde. Ook dat konden haar gayfans wel smaken, wellicht.

Slimme zet trouwens om Natalianummers te verweven met covers. Zo hoorden we “Womanizer” perfect blenden met “Heartbraker”. Ook inhoudelijk klopte de Britney Spearssong met haar eigen tekst “Tonight, enough of your lies. I‘m gonna safe my love for someone who will treat me right.” als een bus. Druyts bracht het nummer met veel kracht waarbij de grens met agressie weliswaar flinterdun was. De Kempense lijkt er al haar frustraties en woede in te leggen.

Veel fragieler zet ze in kopstem “Risin’” in nadat de bassdrum en ronkende gitaren het publiek aan het meeklappen kregen. Het meest geslaagd tijdens haar optreden vonden we de cabaretversie van “Higher than the sun” inclusief “shht” en mini cancan. Natalia gooide inderdaad even de beentje los alsof ze in een one woman showballet zat.

Eerste bis “Iko Iko”, een song uit New Orleans, klonk ongedwongen en nog het meest spontaan van allemaal, tussen alle andere strak gearrangeerde nummers door. Tot slot maakte Natalia een afspraak met haar publiek voor haar komende Natalia meets Anastacia-optredens in het Sportpaleis. “I’m outta love” bracht ze met behoorlijk veel power maar het is en blijft een kopie. Het origineel is net dat ietsjes beter.

Straks wordt de Kempense 30. Wie haar nog als twintiger aan het werk wil zien in het Antwerpse kan dat op 28 augustus in Schoten. Daar treedt ze om 22u30 gratis op tijdens Park Happening.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Fragile but not broken
2. Ridin’ by
3. On the radio
4. I ’ve only just begun to fight
5. I want you back + Hit the road Jack
6. Higher than the sun
7. Gone to stay (akoestisch) + Freedom
8. Obsesión (cover van Aventura)
9. Drop a little
10. Womanizer + Heartbreaker
11. Risin’
12. Glamorous
13. Iko Iko (cover van James “Sugar Boy“ Crawford)
14. I’m outta love

Recensie: Will Tura vs. Rob de Nijs - Zilverpop 2010** - Sint Bernardusabdij Hemiksem - zondag 8 augustus 2010

2010-08-13T22:22:00.000+02:00

Zilverpop plaatste voor zijn eerste editie de 70-jarige Will Tura*** net na de 67-jarige Rob de Nijs** op zijn affiche. Een unieke kans als redacteur om beider muzikale prestatie naast elkaar te leggen. De oudste van de twee stond opvallend scherp op het podium, met de vierkoppige blazerssectie van The Heavy Horns die hem zo in een zetel zetten. De Nijs hield het bij zijn Pur Sang-band. Net teruggekomen van New Orleans waar hij zijn nieuw album opnam, leek het wel of hij terug voeling moest krijgen met live optredens. De Nijs en zijn band speelden op zijn ’s zondags, wat gezapig en de punch van twee jaar geleden tijdens Maanrock leek dus weg in Hemiksem. België – Nederland eindigde dus op 1-0.

Rob de Nijs zei nog dat hij zijn collega nog tegen de borst had gedrukt achter het podium. “Twee oude mannen die doorgaan tot ze erbij doodvallen” wist ie over hem en zijn Vlaamse collega te zeggen. De Nijs ziet Tura als een grote man. Dat klopt ook. Zelf leek de Nijs qua optreden een maatje kleiner dan hem.

Openen deed ie met “Ik wil je” waarna “Ritme van de regen” met donderslag ingezet werd. De Nijs keek even naar de wolken die er dreigender uitzagen dan uiteindelijk bleek. Het bleef droog in Hemiksem. Echt zomerweer, daar was geen sprake van op afgeleefde terrein aan de Sint-Bernardusabdij. Vier dagen Casa Blancafestival hadden het terrein troosteloos achtergelaten, met vooral (half) opgedroogde moddervlekken. “Het werd zomer” en “Bo” werden matig meegezongen. Pas naar het einde van de set kwam er sfeer in de keet.

Een wat simpele bindtekst “Vandaag is het zondag. We hebben nog even” voor “Zondag” deed onze wenkbrauwen fronsen. “Hou me vast”, een van onze lievelingen uit de Nijs’ repertoire bevestigde dan weer wel. Maar het was wachten op “Banger hart” hier in een ander muzikaal jasje gestoken, dat het publiek aan het meeklappen kreeg. Op “Malle Babbe” zwaaiden velen mee, maar we misten de klank van een echte accordeon. Die werd nu immers nagebootst door een soort fluit.

Pas op het allerlaatste moment klonk de Nijs met zijn band écht vurig tijdens een countryversie van “Dag zuster Ursula” en werd er alsnog gedanst in Hemiksem. Haaks daarop stond de Johnny Cashstijl van afsluiter “Een Zanger die Zingt”, begeleid door akoestische gitaar. De Nijs’ volgende album zou vooral in die stijl verder gaan.

Groot verschil dus met Will Tura die zijn set sterk inzette en de aandacht van het publiek geen moment losliet. Wat wil je met een opener als “Ik ben een leeuw”. Dit was het echte werk wat we hoorden, niets gaat boven een live band met een blazerssectie. De klank is voller en feestelijker. “Vergeet Barbara” swingde. “Als de muren konden praten” bracht Tura solo aan piano. Drum en elektrische gitaren vervolledigden verderop. Jammer van die paar lijntjes synths ertussendoor, die het geheel even wat goedkoop maakten. Heel wat Vlaamse artiesten hebben moeite om hun toetsenist geen klank te laten produceren die wél erg lijkt op wat in een danscafé met band te horen valt. Tura tijdens dit nummer dus ook.

Uit zijn jongste album “Unforgettable” bracht hij “In de straat waar je woont” naar Dean Martins “On the street where you live”. De jazzy sound stond wat haaks op de rock ’n roll van “Arme Jo”, “Goodbye Elvis” en “Zwarte duivel” en werd dus minder goed onthaald.

Wél een stevig applaus, en verdiend kregen de ballads “Ik mis je zo”, met voornamelijk pianobegeleiding, drum, shaker en een streep gitaar, en “Hoop doet leven” dat een drumsolo van Gert Meert kreeg en waarbij Tura liet horen dat hij nog moeiteloos een hoge noot lang kan vasthouden. Al moest ie er wel op voorhand behoorlijk wat adem voor nemen.

“Happy Birthday to you” horen we de eerste rijen zingen. Ook Tura merkt het en laat zijn band even de intro stoppen van “Het kan niet zijn” zodat het publiek zijn verjaardagslied volledig kan uitzingen.

“Blauw“ miste een echte harpiste en dus hoorden we dat instrument op tape. Met de sixtiesmedley “El Bandido”, “Draai dan 79 72 04” en vooral “Mijn Winterroosje” zong het publiek stevig mee. Tijdens dat laatste nummer zwaaide iedereen ook mee.

Met “Ik ben zo eenzaam zonder jou” sloot Will Tura af. Maar de fans hadden nog iets in petto en zo zongen alle toeschouwers “Happy birthday” voor de man die pas 70 geworden is. Straks staat Will Tura op Rimpelrock opnieuw na een Nederlander geprogrammeerd, nl. Frans Bauer. In Hemiksem bracht Tura een sterk optreden waarbij hij meermaals de Nederlandse collega overklaste. In Hasselt zal dat zaterdag niet anders zijn.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Rob De Nijs:
De setlist:

1. Ik wil je
2. Ritme van de regen
3. Het werd Zomer
4. Bo
5. Foto van Vroeger
6. Ontmoeting
7. De Pieper
8. Johnny is Soldaat
9. Zondag
10. Hou me Vast
11. Banger Hart
12. Malle Babbe
13. Dag zuster Ursula
14. Een Zanger die Zingt

Will Tura:
De setlist:

1. Ik ben een leeuw
2. Vergeet Barbara
3. Caravan/ Zon zon
4. Als de muren
5. Goodbye Elvis/ Zwarte duivel
6. Arme Jo
7. In de straat waar je woont
8. Ik mis je zo
9. Hoop doet leven
10. Het kan niet zijn
11. Blauw
12. Sixties medley - “El Bandido”, “Draai dan 79 72 04” en “Mijn Winterroosje”
13. Ik ben zo eenzaam zonder jou

Recensie: Bunny Wailer - Reggae Geel 2010*** - Festivalweide, Zandstraat Geel - zaterdag 7 augustus 2010

2010-08-13T22:21:00.000+02:00

Met een wit glitterpak à la Elvis (inclusief cape) en een scepter in de hand verscheen Bunny Wailer op het podium. Het lijkt precies alsof de man na de dood van opperrasta Bob Marley de troon heeft overgenomen als King of Reggae. Met zijn dreads rond zijn hoofd gedraaid als een rasta-kroon komt hij toch zo over. Voor een zestiger kan hij nog steeds verrassend uit de hoek komen en met zijn korte, snelle dancemoves komt hij nog steeds uitbundig over. En het publiek weet dit duidelijk te smaken. Al heen en weer wiegelend ontvangen ze maar al te graag de ene hit na de andere.

In het eerste deel van de show passeren de eigen songs de revue. Met nummers als “Baldhead Jesus” en “Blackheart Man” werden de hits van zijn eerste solo-albums nog steeds enthousiast onthaalt. Verbazend was het hoe deze ex-Wailer op gezegende leeftijd nog steeds over een uitstekende stem beschikt.

De klassiekers uit het repertoire van de ex-Wailers werden goed neergezet door Bunny Wailer en zijn Solomonic Reggaestra (een 11 man sterke band met o.a. enkele ex-Skatalites blazers in de rangen). Hits van afwisselend Bob Marley en Peter Tosh werden alle eer aangedaan. Vooral de iets meer ingetogen versie van “Simmer Down” kon ons bekoren. Deze allereerste hit van The Wailers namen ze destijds samen met de Skatalites op genomen.

In hun doos met hits vonden ze zaterdagavond ook nog volgende parels terug: “Trenchtown Rock”, “The Toughest”, ... En met een vette knipoog naar alle Ganja-verkopers kon Peter Tosh zijn “Legalize It” niet ontbreken.

Bunny Wailer vroeg aan alle toeschouwers om de wei te laten oplichten met hun aanstekers. Deze vraag komt wel vaker op een festival, maar minder vaak wordt deze vraag zo massaal vervuld. Een sterke versie van “Three Little Birds” (voor de reggaeleek beter bekend als “Everything is gonna be allright”) volgde.

Wailer zorgde met zijn show voor een “Reggae Geel Zingt”-apotheose. Afsluiten deed hij met “No Woman, No Cry”. Al moest hij zelf maar 2 woorden zingen, het publiek nam het vanaf toen over. Een heus kippenvelmoment.

< Lander Vanhoof > voor concertnieuws.be

Recensie: Tarrus Riley - Reggae Geel 2010** - Festivalweide, Zandstraat Geel - zaterdag 7 augustus 2010

2010-08-13T22:20:00.000+02:00

Met een tweetal stevige instrumentale songs begon de band, onder leiding van de Jamaicaanse saxofoon-virtuoos Dean Fraser, aan de set. Elk hun talenten tonend brachten ze de wei op temperatuur voor het nieuwe reggae wonder Tarrus Riley.

Riley, die zijn carrière begon als deejay bij Busta Rhymes, is solo toch een hele andere toer op gegaan. En maar goed ook zo blijkt. Met zijn song “She‘s Royal” scoorde hij een hit in Jamaica en daarbuiten.

Op Reggae Geel bracht de man een welgesmaakte mengeling van reggae muziek die doorspekt was van populaire invloeden. Dit was zeker een fijne afwisseling met de stuggere roots reggae van eerder op de dag. En de teksten bekten ook beter. Het publiek zong meermaals hier en daar een nummer luidkeels mee.

Dat Riley een podiumbeest is, werd snel duidelijk. Hij moest de toeschouwers maar 1 keer vragen iets mee te zingen om iedereen mee te krijgen. De zanger had er duidelijk ook plezier in om de hele wei tussen de nummers door “I and I, with Riley” te laten scanderen.

In zijn nogal ingekorte set (toen Riley aan zijn set kon beginnen liep men al meer dan een half uur achter op schema) bracht hij een selectie van zijn favoriete nummers uit zijn twee laatste albums. Songs als “Human Nature”, een tribute aan Michael Jackson, en “Superman” werden goed gesmaakt op de weide. Zijn subtiele mix van reggae en meer hedendaagse pop blijkt goed te werken.

Uiteraard mocht zijn grootste hit niet ontbreken. Hij droeg “She‘s Royal” dan ook op aan alle ladies op de weide.

Samenvattend kunnen we stellen dat Riley‘s optreden op Reggae Geel net is zoals zijn album: Contagious. Zelf de security kon het niet laten om stil te blijven staan tijdens deze geslaagde show.

< Lander Vanhoof > voor concertnieuws.be

Recensie: Vaya Con Dios - Casa Blanca Festival 2010*** - Sint Bernardusabdij Hemiksem - zaterdag 7 augustus 2010

2010-08-13T22:19:00.001+02:00

Interview Dani Klein - Vaya Con Dios

“Comme on est venu” is het eerste Franstalige album dat Vaya Con Dios uitbracht. Min of meer een gok, want Dani Klein wou zich aanvankelijk niet meten met het Franse chanson. Een gok die meer dan geslaagd is. In België haalde het album platina, in Polen goud en ook elders in Europa gaat het de groep voor de wind.

Veel volk dus dat naar de festivalwei van Hemiksem was getrokken om ondanks de modder en de vele plassen op het veld, een sterk optreden mee te maken. Viool, elektrische gitaren, drum, percussie, piano, trompet en 2 backings ondersteunden Klein en gaven elk nummer met brio de juiste sfeer mee. Klein loofde de locatie, met een verlichte Sint-Bernardusabdij aan haar rechterkant. Maar later veegde ze de mantel aan alles wat met het instituut Kerk te maken heeft. “Gardez vos hypocrisies. Votre homophobie […] Vos prêtres pédophiles” klonk het tijdens “Comme on est venu”. Als statement kon dat alvast tellen met een voormalige abdij in de buurt.

Klein vond het een teleurstelling dat de klassieker “Puerto Rico” maar matig werd meegezongen in Hemiksem terwijl ze de dag ervoor in Dranouter blijkbaar meer bijval wist te oogsten. Veel had te maken met het geluidsvolume dat eenvoudigweg te laag stond. Het leek ons dat enkel de luidsprekers aan weerszijden van het podium in gebruik waren. Die halfweg de wei stonden, hoorden we niet.

Liefde, of een gebrek eraan is een thema dat we Vaya Con Dios hoorden zingen in oudere songs zoals “Ain’t no love in the heart of a city” terwijl in “Lay Your Hands Off My Man” een kaapster op de kust afgehouden dient te worden. Over een onbereikbare man gaat het recente “Je l’aime” dan weer, over iets geloven dat er niet is en er niet zal komen en zich afvragen waarom men dan van die man houdt. Droom versus realiteit. Het nummer werd prachtig ingezet op viool, ook het geluid van de piano met William Lecomte klonk aardig door waardoor het nummer een jazzy sfeer uitademde.

Vaya Con Dios bracht ook hun internationale hits mee naar Hemiksem, zo hoorden we een aanstekelijk “Heading for a fall” halverwege en een “Movin’ on” als afsluiter van het optreden. Klein en haar band kwamen tot veler plezier ook terug om als eerste bis “Nah neh nah” te brengen. De frontvrouw liet haar muzikanten stoppen. “Ik hoor niks” zei ze tegen het publiek dat haar nochtans beloofd had deze keer wel uit volle borst mee te zingen. Tijdens de herkansing bewees het Casa Blanca-publiek alsnog over degelijke zangkwaliteiten te beschikken. Maar dat hadden ze wel eerder mogen laten horen.

Puik optreden dus dat naar ons gevoel qua geluidsvolume iets te zacht was en waardoor de band minder feedback kreeg van het publiek dan het verdiende.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Zornik - Casa Blanca Festival 2010** - Sint Bernardusabdij Hemiksem - donderdag 5 augustus 2010

2010-08-13T22:18:00.000+02:00

Na Koen Buyses licht geflopt elektroproject Nitebytes vorig jaar, pikt ie opnieuw de draad terug op met Zornik. Maar dat lijkt op papier eenvoudiger dan in de praktijk. Volgen de fans en het publiek wel? In Hemiksem stond op het einde van de set nog een derde van het publiek op de vochtige en kille wei. Velen kozen om te feesten in de iets warmere Marquee met Samtex feat. Sam De Bruyn.

Je kan het publiek ook geen ongelijk geven. Zornik had dezelfde ledschermen en nagenoeg dezelfde set mee als in 2008. Deze keer werd er de nieuwe single “Walk” aan toegevoegd. Op ander nieuw materiaal is het wachten tot oktober, dan komt hun nieuw album uit. “Maandag beginnen we te mixen” zei Koen Buyse daarover net voor afsluiter “Goodbye”.

De band opende met “You move me” uit “The place where you will find us”, hun debuut. Opvallend veel nummers kozen ze daaruit, naast “One-armed bandit” dat volgens ons én de charts hun beste album ooit was. Bas Remans’ bas mag stevig doorklinken tijdens “Hey girl”. Tijdens “Believe in me” valt ons op dat het nummer een stuk lager wordt gespeeld. Buyse heeft alle moeite van de wereld om zijn toon te vinden. Hij vraagt de band om te stoppen met spelen aan het begin van het refrein. Een stagehand was blijkbaar vergeten Buyses gitaar te stemmen en hem die aan te reiken. Buyse vraagt Roxas (zo heet ie) het podium op en geeft hem even wat billenkoek waarna de kerel terug achter de rechtervleugel van het podium kruipt om de gitaar te stemmen. Ondertussen wacht Buyse en vult het door te zeggen dat Roxas er eentje gaat geven in Beveren aan alle toeschouwers. “Het enige voordeel is dat u twee keer de intro krijgt” zegt ie waarop hij de gitaar omgordt en “Believe in me” uiteindelijk volledig brengt. Het instrumentale “Instru 7 turns 15” volgt.

Tijdens “It’s so unreal” gaat de frontman een verhoogd podium op waaruit stroboscopisch licht schijnt en rook komt. “Normaal doet iedereen mee op het volgende nummer, maar vandaag niet” voorspelt Buyse wanneer hij “Scared of yourself” aankondigt. Inderdaad, het publiek wil niet echt mee. Ook tijdens “It’s so unreal” zagen we maar enkelen het “We will rock you”-handgeklap doen. Nochtans is het samen met “Scared of yourself” en afsluiter “Goodbye” een nummer dat anders wél zijn kracht bewijst tijdens een live optreden. Buyse bedankt dan maar het publiek om nog zo laat te blijven. Het is kwart na 1 en krijgen vuurwerk mee op de laatste tonen van “Goodbye”. Misschien had dat vroeger in de set moeten komen, als wake up call of zo. Maar al bij al kunnen we toch weer eens concluderen dat een oude recepten bovenhalen, het een en ander recycleren uit een tour van 2 jaar geleden anno 2010 niet werkt.

Is Zornik dan over zijn hoogtepunt heen? Aan het kwartet om het tegendeel te bewijzen, dit najaar met het nieuwe album én een nieuwe tour waarbij ze onder andere halt houden in Trix op 20 november.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. You move me
2. Hey Girl
3. Get whatever you want
4. Walk
5. Go/No
6. Sad she said
7. Believe in me
8. Instru 7 turns 15
9. It’s so unreal
10. The backseat
11. Scared of yourself

Bis:

1. Black hope shot down
2. Goodbye

Recensie: The Hickey Underworld - Diablo Boulevard - Casa Blanca Festival 2010** - Sint Bernardusabdij Hemiksem - donderdag 5 augustus 2010

2010-08-13T22:17:00.000+02:00

“Wie is er hier voor Das Pop?” vraagt de presentator. “Hebben jullie het repertoire van Das Pop ingestudeerd? Dan is hier voor jullie: The Hickey Underworld.” horen we. Heel wat toeschouwers kunnen er best mee lachen, maar sommige, die blijkbaar niet op de hoogte waren van de last minute annulering van Das Pop (omdat de bassist ziek is) horen we minder enthousiast uit de hoek komen. Frontman Younes Faltakh kan best om de grap lachen en gaat er in mee. “Ik ben Bent Van Looy” zegt ie waarna hij een verschroeiend “Flamencorpse” inzet samen met gitarist Jonas Govaerts, bassist Sebastiaan Weyler en drummer Jimmy Wouters.

De band speelt geen enkel nieuw nummer, en houdt het voornamelijk bij de tracks uit hun debuutplaat aangevuld met “Hertenwandel” dat we kennen van vorig jaar maar nog niet uitgebracht werd. Das Pop produceerde trouwens “The Hickey Underworld”’s debuutplaat. Het is dus geen toeval dat zij de band van Bent Van Looy vervingen.

Een mix van rock, blues en metal hoorden we dan weer bij Diablo Boulevard, de band met Alex Agnew die vorig jaar hun debuut “The greater God” uitbrachten bij hetzelfde platenlabel als Arid en The Hickey Underworld. 7 Weken stond die in de charts, met als hoogste positie de 33e plaats. Toch weten de heren op een piepklein podium een massa volk te trekken. Velen zijn er uit nieuwsgierigheid. Vooraan wordt zelfs gemoshed.

“Outcast” werd hun laatste nummer. De band beloofde niet terug te keren, dus om bissen roepen was overbodig. Ze hielden woord, maar die bissen, waren zeker welkom.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

The Hickey Underworld
De setlist:

1. Flamencorpse
2. Mystery Bruise
3. Zero Hour
4. Hertenwandel
5. Sick of Boys
6. Blonde Fire
7. Of Asteroids And Men... Plus Added Wizardry
8. Future Words
9. Zorayda
10. VRMNSMR

Diablo Boulevard
De setlist:

1. Scarred & Undefeated
2. 2nd coming
3. Virus (The Pride)
4. Vacant world
5. Black heart bleed
6. Misfits
7. Forsaken
8. Son of mourning
9. Day the moon
10. Bow to me
11. Outcast

Recensie: Arid - Casa Blanca Festival 2010** - Sint Bernardusabdij Hemiksem - donderdag 5 augustus 2010

2010-08-13T22:16:00.000+02:00

Het Casa Blance Festival in Hemiksem moet net als alle andere (gratis) festivals in crisistijden de tering naar de nering zetten. En dus programmeerden ze minder optredens, maar wel meer verspreid over de vierdaagse. Een stuk van het terrein moesten ze afstaan aan nieuw geplante bomen, en dus werd een grotere Marquee geplaatst. Het GVA-podium vervangt de DJ-booth vooraan. Een lastige editie dus, want het festival tekende tot vorig jaar nog groeicijfers op, met de grootste groei die zich in 2008 afspeelde. Als voor de editie 2010 nog eens een klepper als Praga Khan afzegt en vervangen wordt door Arid en op het laatste moment ook Das Pop moet cancellen omdat de bassist ziek is, dan zijn dat twee behoorlijk stevige tegenvallers. Ook het weer zit in Hemiksem dit jaar niet echt lekker met een behoorlijk vochtige en kille wei naar het einde toe van de tweede festivaldag. Het gevolg: een beperktere opkomst en enthousiasme van het publiek.

Geen woord verkeerd over de prestatie van Arid. De band met Jasper Steverlinck als frontman speelt een degelijke set, weliswaar zonder wulpse vrouwen die over het podium als een slang kronkelen zoals bij Maurice Engelen en co wel te zien is. Bij Arid draait alles om 1 ding: muziek maken en die voor zich laten spreken. Ook in Hemiksem voelt de groep wat ons al een zomer lang opvalt: enkel ongeveer de eerste 10 rijen doen mee, de rest houdt het op een beleefdheidsapplaus en drinkt verder zijn pint of cocktail. Meermaals worden we aangesproken om een babbeltje te slaan of info te geven wie waar aan het optreden is. Hier en daar komen we ook mensen tegen waar we in geen jaren nog mee gepraat hebben, ook al zijn ze facebookfriends. Een breed programmerend (gratis) festival is dus al bij al een ontmoetingsplek, waar bijgepraat wordt, waar sociale contacten onderhouden worden. De programmering is het goede excuus om ernaartoe te trekken en eens van thuis weg te zijn.

Openen deed Arid met “Something brighter” waarna “Broken dancer” volgde. Beide, en nog heel wat tracks die de band speelde, kwamen uit hun jongste album “Under the cold street lights” die het opvallend beter doet in Wallonië dan bij ons. Onze favorieten blijven weliswaar “Too late tonight” en “If you go”, allebei eerder werk. Wanneer we de charts openslaan, merken we dat die laatste als single niet verder dan een tipnotering is geraakt 2 jaar geleden. Muziekconsumenten zijn niet altijd even goed te begrijpen…

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Something brighter
2. Broken dancer
3. Come on
4. Tied to the hands
5. All will wait
6. Words
7. Too late tonight
8. You are
9. Believer
10. All that’s here
11. Custom gold
12. When it’s over
13. Why do you run?
14. If you go
15. Dearly departed
16. Me & My Melody

Recensie: Therapy? - Lokerse Feesten 2010** - Grote Kaai, Lokeren - maandag 2 augustus 2010

2010-08-13T22:15:00.001+02:00

Interview Andy Cairns - Therapy?

Eind dit jaar, in oktober komt er een live dubbelalbum uit van Therapy? 36 Nummers zal het schijfje tellen met een registratie van wat ze in januari in Londen tijdens een optreden speelde. In Lokeren mochten ze als opener van dag 4 een set van een uur spelen. Straks op Pinkpop Classic op 14 augustus gaat er een kwartiertje af. Onterecht. Want zelfs al zat het weer in Lokeren met verschillende regenvlagen dik tegen, toch bleef Therapy? het publiek boeien en dat volledig op eigen kracht, zonder te moeten grijpen naar vuurwerk, vlammen of weet ik wat nog allemaal.

Therapy? speelde aan een strak tempo en hield de bindteksten beperkt. Joy Division’s “Isolation” coverden ze. “Happy people have no stories” wist de band. Zanger en gitarist Andy Cairns beloofde zon met hun rockoptreden, maar die scheen maar niet door de regenwolken te willen komen. Cairns zette dan maar een ongepolijst “Singing in the rain” in. Bij “Teethgrinder” kwam hij samen met McKeegan voor de monitors staan om er een gitaarintro te geven en het publiek aan te porren. Hier en daar verschenen de eerste handen in de lucht die een duivelsteken vormden. “Crooked Timber” de titeltrack uit hun jongste album volgt. Verder in hun set staan “Exiles” en “Die Laughing”. Cairns wil weten hoeveel mensen al in Noord-Ierland zijn geweest. Niet zo veel handen gaan de lucht in. Met “Potato Junkie” zetten de punkrockers hun finale in. Met de tekst “James Joyce is fucking my sister” refereren ze naar een Iers schrijver en dichter.

Uiteraard mocht ook hun grootste hit niet ontbreken. Tijdens “Diane”, een cover van Hüsker Dü, lieten ze de strijkers achterwege. Wel hoorden we gitaren die aanvankelijk het nummer sneller speelden, dan we gewend zijn. Later legde de band het nummer neer met McKeegan’s bas en Coopers drum die ingehouden en zacht speelden om later het nummer weer te crescendo te spelen. Verrassende versie. Met een stevig “Nowhere” kreeg de band de laatste twijfelaars aan zijn kant en daar hebben ze in behoorlijk natte omstandigheden ook stevig voor moeten werken.

“Going nowhere” is alvast niet van toepassing op Therapy? In november en december duikt het trio opnieuw de opnamestudio’s in, voor een nieuw album, hun vijftiende ondertussen als we goed kunnen tellen, dat wellicht in maart 2011 zal uitkomen. Op dit moment is Therapy? nog druk aan het schrijven aan nieuwe songs. De sound zal in de lijn liggen van hun vorige, Crooked Timber en zal zeer diep en intens zijn, liet frontman Andy Cairns in een interview met concertnews.be optekenen. Bedoeling is om misschien nog complexer te gaan en de sound van Crooked Timber nog verder te ontwikkelen. Het ganse interview van bijna een kwartier moet u beslist eens beluisteren, als u daar de tijd en zin voor heeft.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Golden Earring - Suikerrock 2010** - Grote Markt, Tienen - zondag 1 augustus 2010

2010-08-13T22:14:00.000+02:00

Met een stevige drumsessie tussen Cesar Zuiderwijk van Golden Earring en 15 leden van de Curaçaose brass band Universal tijdens een langgerekte versie van Radar Love, één van de klassiekers van de Nederlandse band, sloot Golden Earring zijn optreden in Tienen af. Een optreden dat enkele “bikers” meevolgden. Het familiepubliek van ’s middags en dat nog in de vroege avond was op de laatste dag van Suikerrock werd deels ingewisseld met een van wat oudere rockliefhebbers die we een week geleden ook bij Suikerrock Kick Off zagen. Of hoe het Tiens festival zo de cirkel rond maakte en daarenboven net als de eerste festivaldag ook het bordje “sold out” mocht bovenhalen.

Het was vooral tijdens de Golden Earring-klassiekers dat het publiek uit volle borst meezong. Die andere “When the lady smiles” zat vooraan in de set. Nummers als “Twilight zone” en “Baby Dynamite” werden staalhard gespeeld. “Dat is nogal wat anders dan Clouseau hé” horen we een vijftiger tegen zijn vrouw zeggen waarop zij in alle talen zwijgt. Het geluidsvolume staat hard, zeer hard, en soms lijkt de het geluidsvolume van de versterkte stem van Barry Hay wel te flirten met oversaturatie. De frontman zocht enkele bikers in het publiek en droeg “Going to the run” op aan hen. Ook wij zagen rond ons enkele mannen met Harley Davidson t shirts aan. De kerels lustten het gebaar wel. Stevig gitaarwerk dus maar het was Zuiderwijk en de brass band die voor een stevige apotheose zorgden.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Clouseau - Suikerrock 2010** - Grote Markt, Tienen - zondag 1 augustus 2010

2010-08-13T22:13:00.000+02:00

Negende keer Suikerrock voor Clouseau en openen doen ze met recent materiaal uit hun jongste album “Zij aan zij”. Niet slecht bekeken, want de meeste mensen hebben nog een pak frieten in de hand of zijn elders op zoek gegaan naar iets wat de maag kan vullen. Wauters kan het niet laten om even een parodie neer te zetten van Walter Grootaers. Hij kopieert zijn “Tienen u bent een fantastisch publiek” in Tiens dialect. Het origineel vinden wij beter dan de kopie.

“Ik geloof” gaat via gitaar in een ruk over in “Oogcontact”. Tienen maakt opnieuw kennis met “Ze zit” uit hun debuutplaat waarna “Heimwee” en het gecontesteerde “Leve België” volgen. Misschien interessant om weten is dat ondergetekende en vol-au-vent met friet gegeten heeft in een restaurantje dat gerund wordt door Franstaligen in Tienen. Na “Casanova” trok Clouseau de registers open naar een finale met voornamelijk uptemponummers. “En dans”, “Vanbinnen” en “Vonken en vuur” bewezen dat ze ideale showstoppers zijn. Met “Daar gaat ze”, “Nobelprijs” en vooral een stevig meegeklapt “De tegenpartij” sloot Clouseau af. Uiteraard volgde daarna een buiging van alle bandleden. Het zal weer even duren eer Tienen de band nog mag verwachten op zijn Grote Markt. Clouseau kondigde immers aan dat ze volgend jaar wat gas terug nemen in hun carrière. Dat tiende Suikerrockoptreden is dus wellicht niet voor 2011.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. De juiste vergissing
2. Doe het
3. Zij aan zij
4. Ik geloof
5. Oogcontact
6. Shaken en grooven
7. Killertip
8. Heimwee
9. Leve België
10. Domino
11. Casanova
12. En dans
13. Vanbinnen
14. Vonken en vuur
15. Daar gaat ze
16. Nobelprijs
17. De tegenpartij

Recensie: De Kreuners - Suikerrock 2010*** - Grote Markt, Tienen - zondag 1 augustus 2010

2010-08-13T22:12:00.000+02:00

“Jonge honden” heet het jongste album van de Kreuners en dus opende de groep in Tienen met het openingsnummer “Mag ik je voelen” van dat album. Gitarist Jan Van Eyken krijgt enkele sterke gitaarsolo’s, in het nieuwe “Das wat ik zeggen wou” en het minder nieuwe “Maak we wakker” bijvoorbeeld. Het publiek is hier niet voor de nieuwe nummers dat mag blijken wanneer Walter Grootaers het publiek vraagt om de “nanana’s” uit de recente single mee te zingen. De respons is mager. Maar het zit ‘m in de staart bij de rockers en de thuismatch die drummer Ben Crabbé speelt wordt in de tweede helft van het optreden dan toch nog moeiteloos gewonnen.

“Ben Crabbé is een levende legende” verschijnt op een scherm met berichtjes die het publiek kan sturen. “Hoe zeg je Tienen in het Tiens?” vraagt Grootaers aan Crabbé waarbij hij en poging doet om het woord in lokaal dialect uit te spreken. “Suikerrock is het beste publiek van heel Tienen” grapt de frontman bij “Nu of nooit”. Tijdens “Zij heeft stijl” en “Zo jong” beleeft een niet meer zo’n jong koppel hun tweede jeugd. De passie druipt er bij het tweetal af.

Ook op het podium zien we dan een band die volop onder stoom gekomen is. “Ik wil je” krijgt alle kelen in Tienen open. Koppels kruipen dichter bij elkaar en zien we knuffelen bij “maak me wakker”. Kinderen uiten hun emotie door bellen te blazen. Meer dan 50 vrouwen beantwoorden de oproep van Axl Peleman om hun kans te wagen en het podium op te kruipen. Zo moet opperkreuner Walter Grootaers niet met zichzelf dansen tijdens “Ik dans wel met mezelf”. Een vol podium fans gaat uit zijn dak. Wanneer ze via een trap achteraan het podium terug naar de Grote Markt gestuurd worden, passeren ze het persdorp. De verrukking is op hun gezichten af te lezen. Zo krijg je dus een familiepubliek op je hand: speel hits, hou het strak, doe aan zelfrelativerende humor, probeer het lokale dialect uit, laat hen meezingen, betrek hen zo veel mogelijk, en zorg dat de afstand tussen artiest en publiek overbrugd wordt. De Kreuners bewezen hun meesterschap hierin. Zeer puik optreden. Klasse Kreuners.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Raymond van het Groenewoud - Suikerrock 2010* - Grote Markt, Tienen - zondag 1 augustus 2010

2010-08-13T22:11:00.000+02:00

Een routineuze Raymond van het Groenewoud op Suikerrock in Tienen die zijn grootste hits speelde, soms in een ander jasje zoals “L ‘ étranger c’est mon ami” waarbij een gitaarriff en drum de strofe naar hun hand zetten en de kopers het laken naar zich mochten toetrekken tijdens het refrein. Bij zulke songs tuurt de ondertussen sterk gevulde Grote Markt naar het podium. “We hadden hiermee moeten beginnen” zegt Raymond na de eerste noten van “Liefde voor muziek”. “Ik die zo’n moeilijke teksten maak terwijl er maar 1 echt werkt: olé ola” zegt de zestiger wanneer het publiek voor het eerst behoorlijk meezingt. Op de familiedag op Suikerrock vraagt het publiek geen grootse en verfijnde muzikale schotel, gewoon hapklare hits will do, voor hen. Raymond brengt ze wel, maar negeert het publiek. Door enkel hits te spelen achter elkaar, kom je niet weg in Tienen. Voor dit moeilijke publiek is meer nodig. Dat hij het niet op zijn hand kreeg, ligt dus in eerste instantie aan hemzelf: je moet immers nog wel moeite willen doen.

Het cynisme werkt niet wanneer van het Groenewoud “Het verschil met mijn vriend Jan” opdraagt aan Johan Boskamp of “Razernij”, “een cover… euh een compositie van Lou Reed die ook ‘Dos cervezas’ schreef” op die manier aankondigt. “Maria Maria”, “Meisjes”, “Twee meisjes”, ”Chachacha” en “Je veux de l’amour” zaten vooraan in de set gepropt en zorgden dus niet voor het gewenste effect. “Over tien dagen begint de Ramadan. Ik zou zeggen: drinkt er nog ene” was dan ook de conclusie die de singer-songwriter kon maken. De enige bis “Komaan met dat lijf” kon daar nog maar weinig aan veranderen.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Maria, Maria
2. Meisjes
3. Twee meisjes
4. Chachacha
5. Hallelujah, ze is van mij
6. Je veux de l’amour
7. Goesting
8. Razernij
9. Het verschil met mijn vriend Jan
10. L’étranger c’est mon ami
11. De Lucaskinowski
12. Liefde voor muziek

Bis:

1. Komaan met dat lijf

Recensie: Andes - Suikerrock 2010* - Grote Markt, Tienen - zondag 1 augustus 2010

2010-08-13T22:10:00.000+02:00

Tot tweemaal toe vraagt Andes vergeving in Tienen. Dat was het minste dat ze konden doen want geen enkele band stuurt ons zoveel “nieuws” per mail met daarin heel wat berichten die we verticaal klasseerden. Van al die mails krijgen wij het gevoel dat ze ons een overjaars of onnodig product aan de man willen brengen. De Grote Markt in Tienen had wellicht met deze wat gedateerde ‘90s Tien om te Zien Nederlandstalige pop hetzelfde gevoel als wij en kocht het goedje niet.

De band klinkt dus in heel wat nummers behoorlijk passé en blijkbaar vinden muziekliefhebbers dat ook. De 52ste stek, dat is momenteel de hoogste positie van Andes debuutalbum in de hitparade. Het album is sinds half juni uit. Tijdens “Overboord” horen we dat Thomas Van Uffelen’s stem in de hoogte behoorlijk aan volume inlevert. Tijdens “Een dag meer” glijdt hij op “Ik zie het wel” naar zijn toon, wat een luie manier is van zingen. Een noot plaatsen, is veel moeilijker en voor de zanger blijkbaar nog iets te risicovol. Het nummer zou meegeschreven zijn door James Walsh van Starsailor.

“Volgende week is hij hier. Maar vandaag niet. In naam van hem: sorry Tienen.” Ja, met dat soort zaken waar we eigenlijk weinig boodschap aan hebben, kan je je het best niet verkopen bij een lui zondagmiddagpubliek. Nieuwe single “Sinds je weg bent” werd ontzettend koel onthaald.

Veruit het meest interessante nummer in de set was de ballad “Meer” dat ingezet werd door piano en Van Uffelen’s stem. Later kwam daar elektrische gitaar bij. Dat stond in schril contrast met de bleeps die “Elektriciteit” aankondigden. Net zoals het weer, gaf Andes dus een zeer wisselvallige indruk op Suikerrock. Een band die nog op zoek moet naar een unieke sound en naar een publiek die dat wil kopen.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Zo verloren
2. Dit is anders
3. Vergeef me
4. Pleinvrees
5. Overboord
6. Een dag meer
7. Eerste dag van’t jaar
8. Sinds je weg bent
9. Meer
10. Elektriciteit
11. Eenvoudig
12. Vergeef me

Recensie: Grace Jones - Suikerrock 2010*** - Grote Markt, Tienen - zaterdag 31 juli 2010

2010-08-13T22:09:00.000+02:00

Het komt niet zo gauw meer voor dat we de keizer der concertpromotoren, Herman Schueremans himself, tijdens een optreden kunnen spotten. De man is nochtans alomtegenwoordig maar toch ook steeds meer onzichtbaar in concertland. Het moet zijn dat ie over sterke camouflageskills beschikt. Naar Tienen kwam hij duidelijk om Grace Jones aan het werk te zien vanuit de front of house. Een aandachtige Schueremans zal dan gemerkt hebben dat Jones op Suikerrock teruggreep naar de ingrediënten die ze op Rock Werchter vorig jaar gebruikte.

De Jamaïcaanse liet, net als Shaggy op zich wachten. Net zoals haar eerdere passage in de Lotto Arena verscheen ze twintig minuten te laat op het podium. We geraken er ondertussen aan gewend. Haar band is nauwelijks zichtbaar, maar na wat focussen ontwaren we 1 drummer, 2 toetsenisten, 2 gitaristen, 2 backings en 2 gitaristen. De nadruk en de volgspots zijn allemaal op Grace Jones gericht.

Jones gaat al meteen in de fout door “Bonjour Bruxelles.” te zeggen na opener “Nightclubbing”. Dat wordt uiteraard niet ongestraft gelaten in Tienen. Het publiek mort. Jones brengt klassiekers maar ook nummers zoals “This is”, “William’s Blood” en “Love you to life” uit haar jongste album, nu ja – jong - ”Hurricane” dateert al weer van 2 jaar terug.

Jones houdt van rode wijn, na elk nummer gaat ze even van hoofddeksel of ander accessoire veranderen, en praat dan met het publiek terwijl we haar niet te zien krijgen. “Njammie” zegt ze over de drank die haar dan aangeboden wordt. Jones is in opperbeste stemming vandaag. De kledijwissels blijven ook beperkt tot een vest, hoofddoek, hoed of ander hoofddeksel waardoor ze al bij al de vaart in haar show blijft behouden.

De zestiger vraagt of er Jamaïcanen in het publiek zitten en beseft dat het een Jamaïcaanse avond is in Tienen. “Shaggy is here” weet ze. “My Jamaican Guy” volgt. Tijdens “Demolition man” haalt ze de cimbalen boven, die ze halverwege één voor één tegen de grond kegelt. Ook het microstatief is hetzelfde lot toebedeeld terwijl Jones haar tong uitsteekt. “C’est beau ici” zegt ze wanneer ze opnieuw haar outfit lichtjes wijzigt.

Het stijlicoon kiest voor een hoofddoek en masker om “I‘ve Seen That Face Before (Libertango) “ te brengen. Uit de synths horen we een accordeon. Jones tapdanst op een verhoogd podium. Dan is het tijd voor een woordspelletje. “La mort” en “l’amour” spreekt ze op zo’n toon uit dat de woorden verdacht veel op elkaar gaan lijken qua klank. “Je mag nooit sterven voor iemand (uit liefde)” weet Grace Jones die daarmee het repetitieve “I love you to life” aankondigt. Nog gezwind springt ze op en van het podium tijdens de cover “La vie en rose”. Jones draagt een glittervest en hoge witte hoed en heeft iets weg van een vrouwelijke circusbaron op dat moment.

En dan zijn we aangekomen aan een zinderende finale met “Pull op to the bumper”, begeleid door confetti die de lucht ingeblazen wordt. Tijdens het nummer liet ze zoals steeds een twintigtal mensen uit het publiek het podium opkruipen om mee te dansen. Het werkte.

“Merde, je t’entends pas” zegt Jones die het gevoel heeft dat het publiek geen moeite doet om haar te vragen om te bissen. Bij Shaggy vroeg het publiek om meer en kreeg het dat niet. Wellicht dacht men dat dit bij deze artiest ook zo zou zijn. “You wanna rock? Sinon j’entre chez moi.” port Jones de menigte aan wanneer ze haar glitterhoed onder een felle lichtbundel steekt tijdens “Love is the drug”. Een levende glitterbol zien we aan het werk.

Als laatste toegift volgt dan “Slave to the rhythm” waarbij het publiek eindelijk de modus van “kijken naar een stijlicoon en al dan niet onder de indruk zijn” omzet in die van “dansen en feesten” met een stijlicoon. Jones geeft het goede voorbeeld en beweegt de heupen.

Een nummer lang zal ze hoelahoepen op het ritme van “Slave to the rhythm”. Maar de hoelahoep gaat tegen de grond en het vierletterwoord ontsnapt uit Jones mond. Wat showelementen betreft heeft Jones voor ons nog maar weinig geheimen omdat ze voornamelijk in Tienen deed wat we ze al eerder zagen doen in Werchter vorig jaar. Toch moet gezegd dat dit recept succesvoller is dan wat ze in de Lotto Arena uitprobeerde voor haar nieuwe tour. Het is dan ook knap dat de productie in Tienen durfde terug te grijpen naar iets dat wel volledig áf is en minder zwakke schakels kent.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Nightclubbing
2. This Is
3. My Jamaican Guy
4. Demolition Man
5. I‘ve Seen That Face Before (Libertango)
6. Love You To Life
7. La Vie en Rose
8. Wiliams‘ Blood
9. Pull Up to the Bumper
10. Love Is the Drug
11. Slave to the Rhythm

Recensie: Shaggy - Suikerrock 2010*** - Grote Markt, Tienen - zaterdag 31 juli 2010

2010-08-13T22:07:00.001+02:00

Interview Shaggy

Tienen danst. Jawel, we hadden het niet meer durven verwachten dat het nog zou gebeuren op de Grote Markt tijdens Suikerrock. Maar jawel, Mr. Lova Lova, zijn toetsenist, dj, 2 gitaristen, drummer en 3 backings kregen dan toch de menigte overstag. Ook ver voorbij de mixtoren zagen we meerdere heupen bewegen al moest Shaggy daar wel alles voor uit de kast halen.

Met bruin jasje, sjaal, zonnebril en baseballpet komt hij 25 minuten te laat het podium op. Dat ligt deels aan de verplichtingen met de pers die de Jamaïcaan nog had. Pas rond tien voor negen was het allerlaatste interview afgelopen. Een van de media die Shaggy mocht interviewen, was uw vertrouwde website concertnews.be | concertnews.nl.

Een ingekorte maar o zo strakke set werd het dus die uiteindelijk afklokte op drie kwartier. Aan een sneltreinvaart passeerden de grootste hits met Boombastic en de “Shaggy classic” uit 1992 “Oh Carolina”. 7 Jaar geleden stond de man al op Suikerrock, maar veel herinnert hij zich daar niet meer van. In die jaren trad hij wel vaker op en dus blijft er bij hem weinig hangen.

Al bij het opkomen bespeelde hij het publiek met zijn coolness. Vrouwen begonnen te gillen toen hij opkwam. De man moest maar zijn hand achter zijn oor plaatsen, om de decibels van hen de hoogte in te krijgen. Daarna regende het hits en deelde hij samen met een van zijn mannelijke backings het publiek in twee. De ene kant mocht “hey”, de andere “hoo” roepen. Het werkte een stuk beter dan bij Milk Inc. gisteren die hetzelfde trucje hanteerden.

Shaggy vroeg zich vervolgens terecht af of Tienen wel weet wat feesten is. Zijn dj draaide vervolgens I gotta feeling, Empire State of Mind en een reggaesong. Ook dit weliswaar wat gemakkelijk trucje werkte, waardoor de sfeer helemaal uitgelaten werd in Tienen.

“Angel” werd stevig meegezongen maar het was een sterk “Strenght of a woman” dat ervoor zorgde dat alle vrouwen als een blok voor de Jamaïcaan vielen. Zijn “strong independent women” staken hun vuist de lucht in en schreeuwden de ziel uit het lijf wanneer hij daarom vroeg.

“Can you feel the heat?” vraagt Shaggy aan zijn kompaan, waarop hij zijn jasje, pet, sjaal en zonnebril weglegt. Opnieuw gegil in het publiek. “In the summertime” leek de ideale song om dan te coveren. Affaires van Tiger Woods en Bill Clinton, daar verwijst de zanger naar tijdens “It wasn’t me”. Het recente “I wanna” zorgt dat de feeststemming compleet is. We zien de Grote Markt springen. Ook bij “Fly high” blijven mensen dansen. “Hey sexy lady” en de bassist die de tonen van “7 Nation army” speelt, zorgen ervoor dat het ambiancebedje voor afsluiter “Feel the rush” helemaal gespreid is.

Shaggy bracht pretentieloos topentertainment in Tienen. Suikerrock bleek daar nood aan te hebben. Al mocht het feest voor velen wellicht wat langer dan drie kwartier duren.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Intro
2. Boombastic
3. Long Time
4. Bonafide girl
5. Dj set (I gotta feeling, Empire State of Mind,..)
6. Oh Carolina
7. Angel
8. Strenght of a woman
9. Summertime
10. It wasn’t me
11. Can’t fight this feeling
12. What’s love
13. I wanna
14. Fly high
15. Hey Sexy Lady
16. Feel the rush

Recensie: Das Pop - Suikerrock 2010** - Grote Markt, Tienen - zaterdag 31 juli 2010

2010-08-13T22:06:00.000+02:00

Een ironische Bent van Looy in Tienen. “Hoe heet die markt hier? De Suikermarkt of zo? Ze staat vol tot vanachter” zegt de frontman die maar al te goed beseft dat het plein na zessen nog maar voor een kwart gevuld is. Verder in zijn set vraagt de Das Popper zich af “dit is toch Suikerrock hé?”. Inderdaad het festival kan geen al te beste bezoekersaantallen tonen, op de Kick Off die vorige week uitverkocht is na.

Das Pop moet dus ook trekken en sleuren om het publiek uiteindelijk voor zich te winnen met afsluiters “Wings” en “Never get enough”. De groep straalt dan ook een ontzettende speelsheid uit. Gitaarriffs klinken zomerser dan ooit op het einde van “Wings”. Das Pop brengt ongeveer dezelfde set in Tienen als op Rock Werchter eerder deze zomer. Opblaasbare palmbomen sieren het podium. Zilverkleurige ballonnen in de letters van de groepsnaam zweven boven de luidsprekers.

Tijdens “You” gaat het even fout wanneer stagehand Pieter de basgitaar blijkbar vergeten veranderen heeft. “We proberen professioneel uit de hoek te komen” excuseert Van Looy zich. De “s” van de frontman klinkt ons iets te nat, soms lijkt hij wel lispelend door de luidsprekers te komen. “Feelgood” weet de eerste twijfelaars voor het eerst te overtuigen wanneer Van Looy zich aan de piano zet. Ook tijdens “girl be a man” zit de frontman aan de piano, maar hij moet bijna een half nummer lang gesticuleren dat hij de klank van zijn piano luider wil…

Nieuw nummer “A kiss is not a crime” wordt matig onthaald. “Kinderen van Tienen. Vrienden van Das Pop we houden fijn van jullie.” Zegt Bent Van Looy die alsnog met Wings en Never get enough indruk wist te maken op het naar ons aanvoelen nog steeds veel te tamme publiek van Suikerrock.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

Underground
Saturday Night - Part 1
Tired
You
Feelgood
Girl be a man
A Kiss Is Not a Crime
Fool for Love
Try Again
Wings
Never get Enough

Recensie: Customs - Suikerrock 2010*** - Grote Markt, Tienen - zaterda0g 31 juli 210

2010-08-13T22:05:00.001+02:00

Interview Kristof Uittebroek - Customs

Er liggen al genoeg klinkers op de Grote Markt in Tienen, moeten de heren van Customs gedacht hebben en dus hangen alle letters van hun groepsnaam, op de klinkers na op een doek boven hen. Al een geluk dat Kristof Uittebroeck, de zanger van Customs zijn klinkers niet achterwege liet tijdens zijn zang.

Customs staat op heel wat zomerfestivals geprogrammeerd en je ziet de progressie die ze, sinds we ze voor het laatst zagen, op de tweede van festivaldag Rock Werchter al maakten. Joy Division’s “Transmission” werd ook in Tienen gecoverd. Maar voor de rest graaide het viertal volledig uit hun debuutalbum “Enter the characters”. “Een probleem om het volgende nummer op een middag te zingen” vond Uitebroeck “Tonight we all stand out”. Eigenlijk verdienen Customs om later op de dag geprogrammeerd te worden. Hun spelniveau was op het perfecte af. “Violence” en nieuwe single – “ hoe heet die nu ook weer?” dixit Uittebroeck – “Shut Up, Narcissus” werden strak gespeeld. Bassist Joan Govaerts blijkt zijn roots in Tienen te hebben. Zo zei de frontman dat hij “zijn kleine broeken nog in deze stad versleten heeft.” Net voor ie de baslijn van Transmission mocht inzetten.

“Rex”, met Uittebroeck die de benen wat meer spreidt en voor de monitors gaat staan en afsluiter “The Matador” misten hun effect niet. Strak en stevig optreden van een band die de juiste attitude uitstraalt.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Seal - Suikerrock 2010** - Grote Markt, Tienen - vrijdag 30 juli 2010

2010-07-31T12:23:00.000+02:00

Seal koos Tienen uit als laatste halte voor zijn Europese zomertour. De hese bariton, klonk live heser dan we gewend zijn. Zijn stem leek wel te smeken om rust. Tijdens “The Right Life” kwamen hoge noten nauwelijks door. De beats konden de bijna schorre stem niet wegmoffelen.

Op zowat elke vierkante centimeter in het persdorp brachten medewerkers van Suikerrock volgende tekst aan voor de persfotografen: “Ten strengste verboden foto’s te nemen bij het betreden/verlaten van het podium van Seal. Ten strengste verboden foto’s te nemen van Seal’s familieleden. Wees op tijd. Geen toegang tot front vanaf betreden podium door Seal. Enkel nemen van foto’s toegelaten ter hoogte van de mixtoren. Enkel de eerste 3 nummers zonder flits. Verlaten van frontstage enkel ter hoogte van mixtoren.” Het een en ander heeft te maken met het feit dat Seal getrouwd is met het Duitse model Heidi Klum en daar drie kinderen mee heeft. Dit gegeven, en de opgesomde restricties zorgden uiteraard voor een omgekeerd effect. Collega’s van de populaire pers lagen op de loer. Want wie weet konden ze wel een glimp van het model opvangen…

Seal opende met een cover. Zijn carrière is net als dat van Joe Cocker immers (deels) gebaseerd op het brengen van nummers van anderen. En dus werd “Papa was a Rolling Stone” als eerste aangesneden. Een song die al snel overging in “Killer” van Adamski dat hij in 1990 inzong en het begin van zijn carrière inluidde. Een carrière die 90’s pop combineert met soulcovers. Twee totaal verschillende werelden en dat zag je ook bij het publiek. Soulliefhebbers hielden zich in tijdens pakweg Crazy, Killer en Amazing, terwijl de anderen, waaronder wijzelf, dat net de sterkste momenten in Seals set vonden.

James Browns “It’s a man’s world” klonk ons iets te braaf, voegde weinig toe en deed ons snakken naar de originele uitvoerder die er helaas niet meer is. “My vision” verdiende een beter onthaal. Tijdens “Kiss from a rose”, Seals grootste hit, misten we dan weer voldoende emotie. Een nummer dat de Brit mogelijks teveel moet brengen en daardoor onderweg teveel aan emotionaliteit verliest, vrezen we.

We onthouden dus vooral Crazy, Killer en Amazing. Nummers die in een symfonisch jasje best boeiend kunnen klinken. In 2005 stond de man immers al op Night of the Proms in Rotterdam. En hoewel Seal op 20 september zijn nieuw album Commitment op de wereld loslaat en daar wellicht mee zal touren, durven wij gokken dat een van de volgende optredens in België en/of Duitsland er wel eens eentje met symfonische begeleiding zou kunnen worden.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Papa was a Rolling Stone/ Killer
2. It’s a man’s world
3. I can’t stand the rain
4. Weight of my mistakes
5. Love’s divine
6. Waiting for you
7. Soul medley ( Here I am, Get it together, Knock on wood)
8. Way I lie
9. My vision
10. The Right Life
11. Kiss from as rose
12. Crazy

Bis:

1. Amazing

Recensie: Milk Inc. - Suikerrock 2010* - Grote Markt, Tienen - vrijdag 30 juli 2010

2010-07-31T12:22:00.001+02:00

Al 14 jaar bestaat Milk Inc. Ondertussen en sinds de Sportpaleisoptredens doen ze het ook live. Zo ook in Tienen maar dan in een andere bezetting. Michael Schack, de vaste drummer had andere verplichtingen en werd vervangen door Dirk Brard. Twee backings werden herleid tot 1, Ibernice, die de lyrics op papier en een muziekstaander nodig had. Het was dus behelpen geblazen voor Linda en Regi en dat in een Tienen dat maar niet mee wou, ook al haalde het duo alles uit de kast.

Vuurwerk, confetti, vlammetjes, Regi die tijdens zijn solo richting front of house wandelde, je noemt het en we zagen het op Suikerrock. Toch bereikte het duo nauwelijks de tweede helft van de Grote Markt en bleven de handjes daar omlaag of bleven ze een pint vasthouden. Stond daar het Sealpubliek dat straks naar voor trekt? Want geef nu toe, Seal en Milk Inc. op dezelfde affiche, dat is op zijn zachtst gezegd een vreemde combinatie.

Toch zou het best ook eens kunnen dat de hype rond Milk Inc. stilaan gaan liggen is, en ook zij straks moeite hebben om Sportpaleisrecords nog te evenaren. De reden: weinig nieuwe songs die écht het verschil maken. Storm en Chasing the wind wisten het publiek niet te overtuigen. En bij de andere songs herkauwt Milk Inc. te veel. Dat werd pijnlijk duidelijk tijdens Whisper, waar normaal op de vette beat stevig wordt gesprongen. Nu nauwelijks. Linda Mertens vroeg nog “Tot vanachter hé” wanneer ze het publiek tijdens Sunrise aanporde om mee te klappen. Maar dat mocht niet baten.

De entourage rond Milk Inc. begint ook iets te sterk te overdrijven naar persfotografen toe. Tijdens de eerste 3 songs mochten zij aanvankelijk frontstage foto’s nemen. Op het laatste moment werd dat 1 nummer. Uiteraard konden de meeste professionele fotografen daar niet mee lachen. Uiteindelijk na veel vijven en zessen, mochten ze opnieuw de frontstage in tijdens de bissen. Om u als lezer maar een idee te geven hoe fucked up de muziek-en concertbusiness in Vlaanderen durft zijn.

Tussen alle voorgeprogrammeerde beats was er toch ook ruimte voor improvisatie. Zo hoorden we even een stukje Kernkraft 400 van Zombie Nation, net voor “I don’t care”. Het zorgde zo waar voor een van de leukere momenten met de meeste ambiance in Tienen. Milk Inc. zou meer ruimte voor zulke momenten moeten maken en het moment vangen wanneer het voor het rapen valt. Een voorgeprogrammeerde set zorgt niet altijd voor het gewenste feestresultaat zo bleek immers in Tienen.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Time (door Ibernice)
2. No angel
3. Tonight
4. Storm
5. Race
6. I don’t care
7. Chasing the wind
8. Whisper
9. Kernkraft 400
10. medley met oa Rhythm of the night (Corona), Sweet Dreams (Eurythmics), Never Alone (2 Brothers on the 4th Floor), Rhythm is a dancer (Snap!), No Good (The Prodigy)
11. No music – Lonely (Regi solo)
12. Run
13. Forever
14. Blackout

Bis:

1. La vache
2. Go to hell
3. Walk on water

Recensie: Sweet Coffee Light - Suikerrock 2010** - Grote Markt, Tienen - vrijdag 30 juli 2010

2010-07-31T12:21:00.000+02:00

Wat willen Patrick Bruyndonx en Raffaele Brescia eigenlijk met Sweet Coffee? Willen ze een dancefeestje bouwen, of eerder loungy muziek brengen met vaak repetitieve lyrics? Dat is de vraag die wij ons stellen na het zien van hun Sweet Coffee light in Tienen.

Het klinkt als koffie verkeerd Sweet Coffee Light, maar de live versie van Sweet Coffee houdt 23 man in. De factuur is navenant en voor veel organisatoren iets te hoog gegrepen. Vandaar dat u beide heren wellicht vaker als dj act ziet of in light versie, beide heren achter de laptop en de draaitafel aangevuld met een saxofonist, percussionist, 2 zangeressen en 1 zanger.

De sfeer past perfect bij een ondergaand zonnetje, saxofoon, vibraslap en conga laten zich net voor “Beautiful people” voor het eerst horen. Veruit het strafst is Vanessa’s vocale prestatie tijdens “Tomorrow can wait”. Haar vocale vuurwerk wordt ook even ondersteund door een test met het vuurwerk dat her en der op het podium staat voor Milk Inc. Tijdens het afsluitende nummer gaan de vuurwerkkranen voor een eerste keer volledig open. Sweet Coffee covert ook onder andere “Don’t mess with my man” maar weet daar weinig ambiance mee te veroorzaken. In “I don’t need you anymore” zit een sterke beat die commercieel zou kunnen aanslaan. Maar de producers kozen niet voor een hitaanpak. Het publiek zie je dan ook twijfelen tussen rustig verder keuvelen, een eerste pint drinken en wat praten met vrienden of vriendinnen. Het is op zo’n momenten dat we vinden dat er een “waar zijn die handjes”-potentieel in Sweet Coffee zit. Live willen ze dat blijkbaar wel bereiken, want ze porren het publiek aan om een feestje te bouwen. Maar dat zal voor Regi en Linda zijn straks. Hun jongste single “Alone” kon daar weinig aan veranderen. Maar niet getreurd. You don’t have to be alone.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Jamiroquai - Suikerrock 2010** - Grote Markt, Tienen - donderdag 29 juli 2010

2010-07-31T11:59:00.000+02:00

Als een echt opperhoofd stapt zanger Jay Kay met een haartooi van veren het podium op. Met de opener ‘Revolution 1993’ wordt er al snel geschakeld naar een hogere versnelling. De mix van 70’s en 80’s funk, disco en soul kleeft direct aan de massa. Gerugsteund door een blazertrio, wiegende achtergrondzangeressen en zelfs een extra percussionist, beweegt Kay sneller dan zijn schaduw. Hoewel minder uitgesproken dan vroeger, is de man nog steeds een bundel elastieken met schuivende pasjes en hoekige arm - en snelle draaibewegingen.

Al snel in de set wordt er een schuif singles opengetrokken: ‘Virtual Insanity’, ‘You Give Me Something’, Little L’, ‘Alright’. Niet alleen het publiek vooraan vindt dit geweldig, ook achteraan staan de mensen van allerlei leeftijd te wiebelen met hun billen. Jammer genoeg voor de organisatie is het plein niet volzet. Terug tot de realiteit. Jay Kay heeft dorst. ‘Give me a beer. I’m in bloody Belgium!’. De Buffalo Man krijgt direct wat hij wil. ‘That’s a good one’, zegt hij likkebaardend.

‘We’re going back to the beginning. Back to the very start’. Met hun debuutsingle uit 1992 ‘When You Gonna Learn’ werden de fans van het eerste uur op hun wenken bediend. Maar oud of nieuw, het speelde allemaal geen rol. De sound van Jamiroquai is door de jaren heen wel lichtjes gewijzigd maar is ondertussen zo typerend dat elke song even goed of even slecht is. Hoewel soms neigend naar eenvormigheid (Chic-achtige gitaarriffs, funky baslijnen, alomtegenwoordige toetsenwerk) kan niemand ontkennen dat dit gewoon pure fun is. De eindrush wordt ingezet met ‘Cosmic Girl’, ‘Love Foolosophy’, ‘Canned Heat’ en kent zijn slotakkoord met ‘Deeper Underground’, de Godzilla-track dat de basboxen laat daveren.

Jamiroquai is volgens de perstekst ‘Some real funky shit! En ik moet toegeven dat ze de nagel op de kop slaan.

< Danny Héroufosse > voor concertnieuws.be

De setlist:

Revolution 1993
High Times
If I Like It I Do It
Virtual Insanity
Light Years
You Give Me Something
Little L
Alright
Blow Your Mind
When You Gonna Learn
Black Capricorn Day
Space Cowboy
Cosmic Girl
Love Foolosophy
Canned Heat
Deeper Underground

Recensie: The Stereo MC‘s - Suikerrock 2010** - Grote Markt, Tienen - donderdag 29 juli 2010

2010-07-31T11:58:00.000+02:00

Hoe een energierijke vogelverschrikker net niet de massa in vervoering kon brengen. Voor een plein dat maar voor de helft vol stond, sleurde en trok zanger Rob Birch het publiek doorheen de set. Was het de koude of het lange wachten op de hits, wie zal het zeggen. Maar het was pas bij de afsluiter ‘Step It Up‘ dat de aanwezige dansvoeten volop werden benut. Of hoe een 90‘s groep toch nog indruk kon maken.

De bijna 50-jarige Birch stapte als een jongeling het podium op. Geflankeerd door 2 backingzangeressen, een drummer en de medestichter/DJ/laptopspecialist (of hoe noemt men zo iemand?) Nick Hallam werd het concert ingezet. Hoewel de songs, beats en bleeps op een harde schijf stonden gaven de minieme visuals, dito lightshow en door de danseressen ingestudeerde danspasjes het geheel gelukkig geen statische indruk. ‘We‘re here comin‘ to make some waves‘: Birch had weinig bindteksten maar probeerde meerdere malen een sing/jump along te creëren. Hijzelf staat geen twee seconden stil een geeft er zich volledig voor. Een vroeg in de set verschijnende ‘Connected‘ bracht bij de meesten de eerste a-ha erlebnis met zich mee en bij velen ontwaakten de springbenen. Met een nieuwe song (Future Sound), knipoogden de Stereo‘s zelfs naar Massive Attack. Stilaan maar heel traag kwam er beweging in de voorste linie maar voor Birch was dit niet snel genoeg. ‘You have still 10 minutes to make the loudest noise‘. Tevergeefs. Pas in de finale met ‘Step It Up‘ ging de massa plat.

Hoewel de glorietijd van de Stereo MC‘s al een tijdje achter ons ligt, brengen deze lads nog steeds beats die de tand des tijds hebben doorstaan en bovendien nog relevant zijn in de dance-wereld. Een leuk concert dat echter de animo van het publiek miste.

< Danny Héroufosse > voor concertnieuws.be

De setlist:

Here And Now
City Lights
Show Your Light
Making Waves
Deep Down & Dirty
Connected
Head Down
Future Sound
Ground Level
Running
Elevate My Mind
Step It Up

Recensie: John Butler Trio*** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - woensdag 28 juli 2010

2010-07-31T11:57:00.000+02:00

Een laatste concert van een Europese tour. Ofwel is die laatste er teveel aan, en was de voorlaatste de max. Ofwel speelt een band de pannen van het (blader)dak zodat de laatste indruk fenomenaal wordt. John Butler Trio klonk tijdens zijn vorige passage in april in de AB al onverwoestbaar en ijzersterk. Maar de lat kon blijkbaar nóg hoger in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne. Een magistraal optreden waarmee het trio een ticket op zak heeft om mogelijks eind augustus door ons uitgeroepen te worden als beste live act klein podium.

John Butler, Nicky Bomba (drums en percussie) en Byron Luiters openden met “Company sin”. Luiters speelde tijdens dat nummer op de contrabas. “Used to get high” werd goed onthaald. Butler vroeg zich verder nog af wat het woord “revolutie” nog inhoudt. “Internetrevolutie. Pepsirevolutie. Coca Cola-revolutie… Er zijn zo veel revoluties.” Wist de man die zei dat de revolutie nu aan de gang is, niet iets is dat van de een op de andere dag er is. Maar het is wel onze keuze om deel uit te maken van de revolutie, anders zijn we deel van het probleem zo leidde hij “Revolution” in.

Butler dankte School is Cool die support act waren. De Australiër won al meteen de sympathie van het publiek toen hij “Give it up for School is cool. I really enjoyed it.” zei. Butler had een stuk van hun set gezien en gehoord. Wanneer Butler er vervolgens de banjo bij haalt en met Luiters en Bomba een countrynummer uit de hoed tovert, hetzelfde dat we eerder in de AB hoorden, is de ambiance compleet in het amfittheater. Handen gaan moeiteloos de lucht in en er wordt stevig meegeklapt op het aanstekelijke ritme. Butler draagt het nummer op aan alle landbouwers en landbouwsympathisanten. Het blijkt de intro te worden naar “Better than”. “Take me” blijkt stevige rock te worden maar krijgt ook een zwoel Caraïbisch tintje met Bomba aan de steel drum.

“Treat yo mama” doet opnieuw verbazen. Niet alleen omwille van zijn tekst: “je moet je moeder met respect behandelen” maar ook naar de muzikale invulling van het nummer. Contrabas, didgeridoo, bongo’s en steel guitar ontmoeten elkaar. En deze combinatie van multi-etnische instrumenten werkt wonderwel wat leidt tot een sterk instrumentaal en langgerekt einde. Genieten is het.

Maar het is een verbluffende “Ocean” die een uitverkocht Openluchttheater doet verbazen. Monden vallen open wanneer Butler solo alles uit de kast haalt en zijn volle gitaarvirtuositeit laat horen. De mannen van School is Cool stonden op dat moment aan de poort om aan hun load out te beginnen, maar ook zij hoorden maar al te goed dat er iets wonderlijks aan het gebeuren was op het podium. Wijselijk besloten ze even hun instrumenten aan de poort te laten om nog een glimp van John Butler die in bloedvorm vertoefde mee te maken. Butler leek het nummer neer te leggen maar breidde aan een snel tempo er nog een toetje aan vast. Het zittend publiek gaf een staande ovatie. Terecht. Wie bleef zitten, had ongelijk.

File aan het mannentoilet. We maken het niet zo vaak mee. Toch was dit het geval na zo’n sterk muzikaal moment. Het was dan ook snel wezen om niet meer dan “Mystery man” te moeten missen. Want met een sterk meegezongen “Zebra” kondigde zich alweer opnieuw een hoogtepunt in het optreden aan. Een toeschouwer sprong het podium op waarbij Butler met hem begon te dansen terwijl zijn band improviseerde. “Right in the middle of the legs is the best way to lead.” wist Butler die inderdaad duidelijk de dans leidde. “I hope you had fun.” zei ie wanneer de jonge knaap opnieuw op zijn plek stond. Net voor “Oneway road” volgde een stevige drumsolo waarbij het publiek verschillende nonsense- of bestaande woorden (zoals omelet de fromage) mocht naroepen om dan weer een toonladdertje te zingen.

Als eerste bis bracht het trio “Peaches”. Butler bracht het eerst solo maar zijn band zette later in. Het nummer kreeg ook een subtiel streepje steel drum mee. Bomba mocht even solo gaan op dat instrument. Met Butler en Luiters die tijdens “Funky Tonight” elk een trom bespelen, zat het Europese luik van deze tour er voor het drietal op. De hemel strubbelde na al dat strafs en moois tegen en begon stevig te huilen van zodra de laatste noot uitgestorven was.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Company Sin
2. Used to get high
3. Don’t wanna see your face
4. Revolution
5. Better than
6. Take me
7. Treat yo mama
8. Ocean
9. Mystery man
10. Zebra
11. Good excuse (short)
12. One way road
13. Close to you

Bis:

1. Peaches
2. Funky Tonight

Recensie: School is Cool* - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - woensdag 28 juli 2010

2010-07-31T11:56:00.000+02:00

School is Cool heeft Humo’s Rock Rally dit jaar gewonnen en elk zich wat zelfrespecterend openluchtpodium ontvangt het vijftal dan ook deze zomer. Want als je het nieuwste talent niet geboekt bent, ben je niet van deze tijd. Dus doet iedereen het. Zo ook het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne. Maar of wij op de zoveelste band zaten te wachten die het kleine klokkenspel integreert in hun muziek, is maar de vraag.

Johannes Genard ( zang, gitaar, bass), Andrew van Ostade (floortom, klokkenspel), Nele Paelinck (viool, klokkenspel, synth), Michael Van Ostade (bas) en Matthias Dillen (drums) stellen zich op hun myspacepagina behoorlijk zelfrelativerend en met de nodige dosis humor voor. “Three insecure voices” lezen we. Dankuwel School is Cool dat jullie beseffen waar jullie live momenteel het zwakst in zijn: inderdaad in de zang.

De band maakt het de zanger ook niet al te gemakkelijk, vanuit een niet melodische begeleiding op viool en wat getokkel op de metalen zijkant van een trom, moet Genard zijn toon maar weten te vinden halverwege “The world is gonna end”. Uiteraard vindt hij die dan ook niet en heeft hij enkele maten nodig om de juiste te vinden. Toch is het nummer veruit het meest mature in de korte set die School is Cool brengt. De klassieke touch van Nele Paelinck’s viool halverwege maakt er iets verfrissends van. Het geheel werkt.

Andere songs missen soms wel eens harmonie, waarbij we ons afvragen of een goeie oude metronoom soms geen soelaas kan bieden voor School is Cool. Klokkenspel integreren is ook niet verfrissend meer laat staan origineel. Iedereen doet het tegenwoordig. Leuk zijn Van Ostades bewegingen tijdens “Cars, backseat, Parking lot” waarbij hij een pop uit de Zimmertoren lijkt na te bootsen die het uur op zijn trom gaat slaan. Bij “Road to Rome” zien we enkele chiromeisjes de handen van links naar rechts zwaaien alsof het een wals is. Later zal blijken dat het nummer veel steviger wordt en houdt het zwaaien met de armen op.

School is cool covert ook “Road to nowhere” van Talking Heads maar voegen er weinig aan toe. Een nummer dat “ouder dan wij is. Dus een cover. Dus kunnen jullie meezingen.” Wat uiteindelijk niet gebeurt. Wat wil je met zo’n draak van een bindtekst. School is Cool dat vinden wij ook, vanaf 1 september terug op de schoolbanken. En vergeet vooral geen extra stemcoaching als keuzevak te nemen.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. The Junkyard kids
2. Cars, backseat, Parking lot
3. O! Delusions
4. The world is gonna end
5. Beach of Hamalei
6. Road to nowhere
7. Road to Rome
8. In want of something
9. New kids in town

Recensie: David Guetta - Tomorrowland 2010** - De Schorre, Boom - zondag 25 juli 2010

2010-07-27T19:58:00.000+02:00

De dag na het drama in Duisburg, Duitsland waar 19 mensen het leven lieten op de wellicht laatste Love Parade, stond Guetta in Boom, op Tomorrowland. De dj had besloten om zaterdag niet meer te draaien op dat technofeest, nadat hij het nieuws te horen gekregen had . In Boom bracht hij zijn set wel, en stond hij, een tiental minuten voor het einde van zijn optreden stil bij wat gebeurde. “This is for all the people of the Love Parade.” zei ie, waarna hij de decibels opnieuw opdreef, vuurwerk, lasers, een lichtgevende regenboog en 10 fonteinen uit grote purperen waterlelies hun ding deden.

“It’s all about the love and the music” zo vatte Guetta zijn set samen. Het leek wel alsof de man zijn set van de Love Parade in Boom bracht, met opmerkelijk veel verwijzingen naar de liefde of seks. Net voor Guetta aan zijn set begon, had het nog even geregend zodat ze zon voor the real stuff zorgde: een echte regenboog, links van het plastic exemplaar boven het podium.

Met “It’s not getting over” zette de Fransman zijn tweeuurdurende dj set in. De kraancamera die opgesteld werd, registreerde zowat de eerste en laatste twintig minuten, wat uiteraard voor extra ambiance zorgde. Wanneer ook het publiek op de linkertribune boven de dranktogen in beeld kwam, liet zij zich niet onbetuigd. Maar veruit het strafst wat we ooit te zien kregen op een festival, gebeurde op de linkerheuvel. Daar brachten toeschouwers een choreografie door op de beats samen van links naar rechts te gaan. Of van boven naar onder.

Guetta had toen al “I got that Fire/On the Dancefloor” erdoor gejaagd en vroeg vervolgens met Frans accent “If you feel sexy, jump” waarna hij Sexy Bitch door de luidsprekers liet horen. De sfeer in en rond de put was compleet, uitgelaten én uitzinnig. “Hey ho” zagen we het publiek meerdere malen tijdens de show op instrumentale momenten zingen, waarbij de handen van links naar rechts gingen. “This is the craziest thing I’ve ever seen” zei Guetta daar vervolgens op. De dj vroeg om de handen de lucht in te steken, en uiteraard gebeurde dat.

“The World is mine” moet de Fransman gedacht hebben toen hij met zijn handen verafgodingsgebaar maakte dat het publiek al snel overnam door de handen op en neer te laten gaan.

Net daarvoor had Guetta het publiek nog extra opgepookt door te stellen: “this is the craziest Tomorrowland. Can you do better?” “Lalaland” en de ‘90s single “You’ve got to show me love” die het tijdens parties zeer goed blijft doen, bewezen hun dienst. Tijdens dat laatste nummer van Robin S regende het trouwens bloemblaadjes over het publiek.

We zijn 50 minuten ver wanneer Guetta een karig streepje “When love takes over” op tamelijk laag volume aan het publiek laat horen. Het publiek overstemt dat nummer bijna wanneer het de tekst meezingt. Ondertussen houdt de kraancamera er mee op, en blijft het - wat showelementen betreft - bij horizontaal op het publiek gerichte CO²-jets en confettiblazers. Ook Guetta weet na deze razende start het publiek minder te overweldigen.

Ons valt zijn methode dan iets te hard op. De dj legt bij wijze van spreken nummers neer waarna hij vanuit stilte een ander laat infaden. Een tijdlang draait hij op een bescheiden geluidsvolume om dan weer een dijk van een nummer met stevigere decibels op de Schorre los te laten. De aandacht en ambiance van het publiek verslapt halverwege de set dan ook wat, al scoort Guetta met zijn “calls” wél. “Rhythm is a dancer”, “Insomnia”, “Watcha Say” en “Memories” doen hun ding en houden het ruimere publiek alsnog bij de les. Hét buitenbeentje in de set lijkt wel “I feel love”, een discohit van Donna Summer, dat hij in zijn originele vorm mixt met een andere song.

In een poging om het publiek opnieuw te hypnotiseren vraagt Guetta “Close your eyes. Lose control” waarna de liefde zich omzet in de lust van “Satisfaction”. Daarna worden alle toeters en bellen bovengehaald waardoor hij weer meer toeschouwers bereikt. De kraancamera scheen te weten dat er een dipje halverwege was, en zette zich terug in gang iets na tienen toen Guetta’s dj set overspoeld werd door lichteffecten van lasers. Later kwam daar ook nog rijkelijk vuurwerk aan te pas. De Fransman sloot af met “I got a feeling” dat synchroon voorzien werd van vuurwerk. Ijzersterk begin en einde van een set dus. Maar halverwege leek Guetta wat gas terug te nemen en laste hij de verschillende tracks ook minder zuiver aan elkaar. Daarnaast kwam zijn set ons soms ook wat te berekend over. Los daarvan werd het een feest in Boom waar blijkbaar velen op gewacht hadden. Want alle voorgaande dj sets op de mainstage kunnen we achteraf gezien, herleiden tot support act van Guetta als je het verschil in sfeer bekijkt alleen al.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: ZZ Top - Suikerrock 2010** - Grote Markt, Tienen - dinsdag 20 juli 2010

2010-07-27T19:57:00.000+02:00

ZZ Top staat al 40 jaar garant voor hetzelfde recept: een stevige ritmesectie en een sologitaar gedrenkt in de bluesrock. Hoewel, hetzelfde recept: tijdens de eerste helft van de jaren ’80 werden zij zowaar hitgevoelig met het album ‘Eliminator’, waarbij hun sound werd aangevuld met synthesizers. Dit alles werd nog gecombineerd door hun eigen look (lange baarden, identieke bewegingen, trenchcoats) en de bijhorende MTV-gevoelige videoclips waarin uitdagende dames en een rode custom Ford uit 1933 de hoofdrol speelden. Van dan af werd dit hun handelsmerk en werd er meer en meer getapt uit het synth-vaatje. Het is echter nog altijd datzelfde album dat als rode draad dient voor hun setlist. Een setlist die trouwens doorheen hun huidige tournee gewoon identiek blijft.

Een groot hightech scherm op de achtergrond, een drumstel dat gepimpt was als een hotrod en geflankeerd werd met 2 muren van versterkers. 2 baardige - en 1 baardloze - mannen betraden het podium. Als starter werd ‘Got Me Under Pressure’ de massa ingegooid. Diezelfde massa was echter al flink afgeslankt na het concert van John Fogerty. Ook het aanvankelijk enthousiasme van de aanwezigen was blijkbaar andere oorden gaan opzoeken. De klassieke pasjes en handbewegingen van de groep brachten geen beterschap. Wanneer tijdens ‘Pincushion’ een wulpse dame op het scherm verschijnt, krijgt dit meer aandacht dan de song zelf. Een ingestudeerd intermezzo met Gibbons, die Nederlands probeert te praten met Nina De Man en, die uiteindelijk zijn blueshoed krijgt van 2 in korset gestoken dames, vormt een rustpunt in de set.

Opeens verscheen er op de achtergrond een levensgrote Jimi Hendrix. ‘My friend Jimi’, zei Gibbons en zette een respectvolle ‘Hey Joe’ neer, incl. een flard ‘The Wind Cries Mary’ als outro. Billy Gibbons demonstreerde vanaf dan meerdere malen dat hij één van de beste gitaristen ter wereld is. Zo verbaasde hij iedereen door met één hand gitaar te spelen door alleen maar de frets te beroeren. Maar voor de meerderheid van de toeschouwers was het apathisch aftellen naar de hitsongs.

En ja hoor, als afsluiter werd het blik ‘Gimme All Your Lovin’, ‘Sharp Dressed Man’ en ‘Legs’ opengetrokken. Op het grote scherm werden de videoclips getoond, al dan niet in gemonteerde versie. Bij ‘Legs’ werden de - in schapenvacht gestoken - gitaren bovengehaald maar de bekende 360°-draaibeweging bleef achterwege. Het publiek liep eindelijk warm. Tijdens de bisronde kwam hun vroegere creativiteit nog eens bovendrijven. Gestoken in een zwart-groen jasje en dito gitaren puurden de boys from Texas met ‘La Grange’ en ‘Tush’ nog eens stevige bluesrock uit hun snaren. Wat naast mij de opmerking opleverde waarom het onbegrijpelijk is dat ZZ TOP niet als vervanger werd opgeroepen voor de laattijdige afzegging van Jerry Lee Lewis op Blues Peer.

ZZ TOP is geëvolueerd van een pure bluesrockgroep naar een Las Vegas-vehikel. Wanneer de showelementen en de ingestudeerde nummertjes gaan overheersen, dan verdwijnt de passie voor de muziek. En dit straalt af op het publiek. Misschien kunnen ze eens raad gaan vragen aan John Fogerty.

< Danny Héroufosse > voor concertnieuws.be

De setlist:

Got Me Under Pressure
Waitin‘ for the Bus
Jesus Just Left Chicago
Pincushion
I‘m Bad I‘m Nationwide
Future Blues (Willie Brown cover)
Rock Me Baby (B.B. King cover)
Cheap Sunglasses
My Head‘s In Mississippi (intro)
I Need You Tonight
Hey Joe (Jimi Hendrix cover)
Brown Sugar
Party on the Patio
Just Got Paid
Gimme All Your Lovin‘
Sharp Dressed Man
Legs

La Grange
Tush

Recensie: John Fogerty + setlist - Suikerrock 2010*** - Grote Markt, Tienen - dinsdag 20 juli 2010

2010-07-27T19:55:00.001+02:00

“Tienen zingt” leek wel bij momenten iets vroeger plaats te vinden dit jaar. Op Suikerrock Kick Off reeg John Fogerty de hits aan elkaar en bracht tevens enkele gesmaakte covers zoals Pretty Woman van Roy Orbinson en Summertime blues van Eddie Cochran.

Met “Hey tonight” zette Fogerty zijn optreden in. Vanzelfsprekend bracht hij een combinatie van solonummers en songs die hem destijds groot maakten als lid van Creedence Clearwater Revival. De seventies waren even terug. Tijdens “Green River” toonde Fogerty zijn virtuositeit op gitaar voor het eerst. Maar “Ramble tamble” sloeg echt alles, en mondde uit in stevig jammen.

Maar het kan ook eenvoudig met slechts 5 noten bijvoorbeeld als intro van “Midnight special”. Het publiek herkende die al gauw, zong het nummer mee en klapte op het ritme. “Have you ever seen the rain” werd een community singing moment om duimen en vingers van te likken. Ook Fogerty was zich daarvan bewust. “God bless you, you’re the best” zei ie.

Met Roy Orbinson’s “Pretty Woman” ging hij op dat elan verder. Daarna moest de locomotief even terug op dreef komen met gitaren die de 2 tonen van een treinlocomotief nabootsten. “Big train from Memphis” werd een excuus om te temporiseren in de set, om een lang uitgesponnen dialoog tussen gitaar en viool te brengen. Bij “Keep on chooglin’” liet de frontman zijn gitaar grommen om later tijdens de song ook mondharmonica te spelen.

“Down on the corner” zette de finale in met heel wat hits. “Bad moon rising” bracht de heupen aan het wiegen.

Met “Rocking all over the World” en “Proud Mary” liet Fogerty zijn visitekaartjes achter. Sterk optreden, perfect uitgebalanceerde set met hits die goed verspreid zaten en virtuoos sterke momenten. Zo hebben we het graag.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Hey tonight
2. Green River
3. Who’ll stop the rain
4. Born on the Bayou
5. Wrote a song for everyone
6. Lookin’ out my back door
7. Ramble Tamble
8. Don’t you wis hit was true
9. Comin’ down the road
10. Midnight special
11. Have you ever seen the rain
12. Pretty woman
13. Big train from Memphis
14. Hot Rod heart
15. Summertime blues
16. Keep on chooglin’
17. Down on the corner
18. Old man down the road
19. Bad moon rising
20. Fortunate son
21. Rockin’ all over the world
22. Proud Mary

Recensie: Madness - Gent Jazz Festival 2010*** - Godshuizenlaan Gent - zaterdag 17 juli 2010

2010-07-27T19:54:00.001+02:00

Het Gent Jazz Festival, dat een paar jaar geleden is ontstaan uit het Blue Note Records Festival, is gelegen op de terreinen van het Bijloke, het Gentse Muziekcentrum. Bij het betreden van deze originele locatie liep ik in het zog van een Engelsman die, verkleed als Egyptische koloniaal, de passerende massa repetitief entertainde op de uitroep ‘Night Boat To Cairo!’. Het zou mij niet verbazen dat hij vervolgens richting bar ging, zoekende naar een ‘local beer’. Rare jongens, die Britten. Zo ook het 10-koppig ensemble, die onder de veelzeggende naam Madness, als hoofdact stond geprogrammeerd.

Eind jaren ’70, begin jaren ’80 van de vorige eeuw was de Europese muziekscène in de ban van een sound uit het verleden. De Britse Ska-revival, met Two Tone Records als toonaangevend muzieklabel, ontketende een aanslag op de voeten als op de hitparades. Hoofdvogel The Specials blonk uit door politiek sociaal geladen teksten, maar hun muziekgenoten Madness ging nog een stap verder en creëerde The Nutty Sound: een mix van oude ska, reggaeritmes, herkenbare teksten gegrepen uit het dagelijks leven en overgoten met een saus van geflipte humor. Dit leverde hen een trits hits op die doorheen de jaren nog niets van hun herkenbaarheid hebben verloren.

Een kwartier later dan aangekondigd betraden The Magnificent Seven (hun bijnaam), aangevuld met een blazertrio, het podium. De originele leden missen weliswaar een pak hoofdhaar en zijn in omvang toegenomen, maar het plaatje klopt nog: een strak kostuum, zonnebril op de neus, puntige schoenen en dit alles afgewerkt met een hoed. Zanger Suggs stapte het podium op met een paraplu. Tijd om de traditionele opener ‘One Step Beyond’ in te zetten. De toeschouwers, nog net bekomen van de atmosferische jazz van Gil Scott-Heron, moesten direct een tandje bijsteken. Er werd flink gegraaid uit het hitverleden (‘Embarrassment’, ‘The Prince’, ‘My Girl’), zonder de songs uit hun laatste 2 cd’s (The Dangermen Sessions en The Liberty of Norton Folgate) te vergeten. Zo werd een dampende ‘I Chase the Devil’, een cover van Max Romero, ingezet ( ‘A tribute to a reggae master’). De bindteksten van Suggs waren ooit al beter maar toen hij een man uit het publiek aansprak met ‘You need to go to the toilet? No! So stop rubbin’ your leg against that woman’, kwam zijn tongue-in-cheek humor weer boven drijven. Het tempo had zijn ups & downs maar werd het einde sterk opgedreven. Met ‘Baggy Trousers’ en ‘Our House’ was het publiek massaal aan het meebrullen en springen, maar het dak ging er pas helemaal af bij de afsluiter ‘Night Boat to Cairo’. Toen de gekende scheepshoorn klonk, gingen de toeschouwers compleet uit hun bol en stonden ze zelfs op VIP-tribune te dansen.

Hoewel hun setlist door de jaren heen voor ¾ intact is gebleven en hun concert zodoende weinig verrassingen biedt, geven zij de critici telkens weer lik op stuk door iedere aanwezige een leuke avond te bezorgen. Ik heb het - blijkbaar stomende- concert van hun tijdsgenoten The Specials niet gezien op Rock Werchter. Maar ik ben er zeker van dat Madness hetzelfde zou teweegbrengen in de Marquee. Complete Madness indeed.

< Danny Héroufosse > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. One Step Beyond
2. Embarrassment
3. The Prince
4. NW5
5. My Girl
6. Dust Devil
7. The Sun and the Rain
8. Take It or Leave It
9. That Close
10. I Chase The Devil
11. Clerkenwell Polka
12. Taller Than You
13. Mk II
14. Bed In Breakfast
15. Shut Up
16. Forever Young
17. House of Fun
18. Baggy Trousers
19. Our House
20. It Must Be Love

21.Tarzan’s nuts
22. Madness
23. Night Boat to Cairo

Recensie: Maceo Parker** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - zaterdag 17 juli 2010

2010-07-27T19:53:00.003+02:00

De Amerikaanse saxofonist Maceo Parker heeft een impressionant lijstje met muzikale verdiensten opgebouwd. In de jaren zestig stond hij aan de zijde van niemand minder dan James Brown. Verder werkte hij onder andere samen met Prince, Red Hot Chilli Peppers, Bootsy Collins en ondertussen bouwde hij verder aan zijn solocarrière.

Hij is ondertussen 67 jaar. Zet deze man op een podium en hij is zo fris als een hoentje. Iets voor tien uur wordt hij onder luid applaus van het publiek door zijn manager aangekondigd.

Breedgrijnzend dartelt hij het podium op, zichtbaar genietend. Zijn ogen zijn verstopt achter een zonnebril, maar dat ze fonkelen, daar zijn we zeker van.

Tijdens opener Funky Fiësta wordt de band meteen al voorgesteld. Met Papa‘s Got a Brand New Bag krijgen wel al meteen een regelrechte James Brown verwijzing. Off The Hook, dat we terugvinden op Parker’s laatste album, is een tribute aan Ray Charles.

Maceo Parker heeft niet de moves van een James Brown - kan u trouwens iemand noemen die in de buurt komt? - maar weet zich best uit de slag te trekken. Mooi ook te zien dat hij de band tijdens de solo’s de aandacht gunt. Professioneel als hij is, loopt hij even naar de kant van het podium of gaat uit de spotlichten staan. Een band die trouwens stuk voor stuk bestaat uit rasmuzikanten.

Charmant en attent is Maceo Parker ook. Meermaals worden de bandleden voorgesteld en bedankt. Maar daar stopt hij niet bij. De crew, de manager, de chauffeur, de koks van het Openluchttheater,… en ga zo maar door krijgen allemaal hun applaus en een we love you van Parker.

We mogen al dankbaar zijn dat Parker geen aanwezigheidslijst van het publiek werd gegeven of hij had iedereen ook nog persoonlijk bedankt. Hoffelijkheid bestaat dus toch nog.

Maceo Parker liet het Openluchttheater een avondje baden in funk en soul en werd daarbij op handen gedragen door het publiek. Als bewijs daarvan stond de frontstage vol dansende en uitzinnige mensen. Een ideale, muzikale zaterdagavond was het.

< Nathalie Charlier > voor concertnieuws.be

Recensie: The Opposites** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - woensdag 14 juli 2010

2010-07-26T22:48:00.002+02:00

“We gaan het park in de fik steken” zeggen rappers Willy en Big2 van The Opposites. Nou dat zal dan behoorlijk moeilijk zijn, denken we. Het heeft net behoorlijk hard geregend in het bos. En om het helemaal compleet te maken heeft D12 op het laatste moment zijn optreden geannuleerd. Heel wat teleurgestelde fans dus aan het toegangshek van het Openluchttheater die blijkbaar niet konden kiezen tussen “geld terug” of toch het optreden van “The Opposites” meemaken en er een gratis consumptie bij krijgen. Octopus Paul zou bij zo’n “moeilijk” dilemma raad kunnen brengen.

Wij zouden alvast voor “geld terug” gekozen hebben. 16 Euro kostte een kaartje in voorverkoop, voor – 21 jarigen was dat 10 euro. Niet dat we de Nederlanders een leeg OLT toewensen, wel omdat ze, net als de Jeugd van Tegenwoordig vorig jaar, zowat overal op Vlaamse podia geprogrammeerd staan deze zomer. Kansen genoeg dus om ze soms zelfs gratis, zoals op het Casa Blancafestival in Hemiksem op 7 augustus, te zien.

Dat ze zo vaak ons land aandoen, wisten beide mannen ook maar al te goed. Hun grootste hit “Broodje bakpao” hielden ze voor het laatst en achteraf zeiden ze : “We komen snel weer terug. We zijn hier 4 keer per week.” Zo’n 300 man had uiteindelijk gekozen om het optreden mee te maken. “Was het leuk wat je nu al hebt gezien?” vroeg The Opposites aan het publiek dat bijna unaniem “neen” riep. We hebben inderdaad ook al sterkere support acts gezien.

Willy en Big2 vroegen dan ook tamelijk snel aan de toeschouwers om de banken te laten voor wat ze zijn. Bij “Licht uit” bleef nog amper 10% zitten, wat een straffe prestatie is. “We gaan allemaal uit ons reet vandaag. We maken er één groot feest van.” wist velen duidelijk te overtuigen.

Het duo combineert nummers waarbij het publiek helemaal loos kan gaan met rustiger materiaal zoals in Kryptonite, dat over een ex-lief gaat of “Brief aan jou”, rond afscheid nemen van je overleden vader. Jammer dat Trijntje Oosterhuis er niet bij was in Deurne en we het met haar stem op tape moesten stellen. In no time switchen ze van stemming. Na “Brief aan jou” volgde immers “Me nikes” waarbij er behoorlijk gesprongen werd vooraan aan het podium. Bij “Licht uit” werd het pikdonker in het Rivierenhof dat enkel nog verlicht werd door gsm’s. En bij “Geen klasse, geen stijl” hurkte het publiek om later, wanneer de beat terugkwam samen omhoog te springen.

Hoewel The Opposites meermaals vroegen om dichterbij te komen staan tijdens hun optreden, braken ze hun laatste bis vroegtijdig af omdat zo’n 10 toeschouwers de security verschalkt hadden en het podium opklommen. “Nu voor iedereen het podium opklimt!” zeiden Willy en Big2 waarna ze richting backstage trokken. Net daarvoor had het publiek een freestyle rap aangevraagd omdat de Nederlanders niet meteen wisten wat ze nog als bis zouden kunnen brengen. Die freestyle had iets te weinig om het lijf.

Een einde in mineur dus. Los daarvan moeten we toch stellen dat de Jeugd van Tegenwoordig live sterker staat.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: The Black Eyed Peas - TW Classic** - Festivalterrein Werchter - maandag 12 juli 2010

2010-07-26T22:46:00.001+02:00

3 Maal The Black Eyed Peas op een jaar tijd aan het werk zien in ons land. “Wat valt daar nog over te schrijven?” vraagt elke muziekjournalist zich dan af. Nieuws valt er niet te rapen. Het gezelschap brengt min of meer altijd dezelfde set en visuals mee. In Werchter bleven ook nog eens de showelementen weg. Zo bleef de vliegende en lichtgevende moto van Taboo in de garage al dan niet voor een groot onderhoud. En ook de catwalk met een stuk dat naar boven kon voor Will.I. am.’s draaitafel werd niet opgesteld. Een basic show dus op die groene lasers en het confettikanon tijdens afsluiter “I got a feeling” na die het wel tot in Werchter haalden.

De enige nieuwswaarde die we ontdekten, was 1. dat het hun laatste optreden op Europees grondgebied was voor deze tour en 2 dat Will.I.am. helemaal op het einde van de set zei dat de groep al 11 jaar samen is. Met “we will never separate” drukte hij alle roddels de kop in dat de groep op splitten zou staan omwille van zijn ego. “Muziek is onze religie, ons medicijn” voegde hij daaraan toe. Toch merk je weinig groepsdynamiek bij het viertal. We zien eerder 4 geformatteerde individuen aan het werk die als robots doen wat hun strakke en misschien wel te berekende show van hen verlangt.

De enige risico’s die de groep soms neemt is de microfoons open zetten en een poging doen om live te zingen. Will.I.am. bewees dat Fergie niet het enige bandlid is die meermaals vals zingt. Op het einde van “Where is the love” ging de man quasi a capella stevig de mist in. Fergie deed dat ook. “Schrijf maar op dat Fergie vals zong.” fluistert een dame met pint in de hand me toe wanneer die solo “Fergalicious” brengt. De productie speelt ook op safe en laat haar “Crazy” van Gnarls Barkley playbacken. Enkele zinnen denkt de zangeres dat ze moet zingen, wat ze ook doet. Maar we krijgen niets te horen. Haar micro staat niet open terwijl haar mond maar blijft bewegen en de camera’s dat allemaal registreren…

Het overgebleven publiek, maximum 20 000 schatten we, want het is ondertussen behoorlijk afgekoeld op de festivalwei, lust er ondanks dat alles wel pap van en feest. Met duim en wijsvingers hartjes maken tijdens “Where is the love”. Check. Meeklappen op het ritme. Check. Gsm’s bovenhalen en daar de wei mee verlichten op vraag van Will.I. am? Check.

Collega- muziekjournalist Stijn Van Hove van Het Laatste Nieuws komt bij me staan wanneer Will.I.am zijn dj set afsteekt. We gokken welke nummers hij er zou in steken op basis van onze eerdere ervaringen. “Don’t stop till you get enough”, “Jump Around”, “Smells like teen spirit”, “Sex is on fire”, “Sweet dreams”,... Check.

Een optreden van The Black Eyed Peas voorspellen is een makkie in tegenstelling tot pakweg de uitslag van een finalewedstrijd op het WK. Let’s find a bookmaker and earn some money.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Party all the time (with countdown)
2. Let’s get it started
3. Rock that body ( BEP kledijwissel naar einde van de song)
4. Meet me halfway
5. Alive
6. Will.I.am solo
7. Imma be
8. Crazy – cover Gnarls Barkley
9. Don’t lie
10. Where is the love
11. Fergalicious
12. Big girls
13. Will.I.am DJ set (andere leden BEP kledijwissel)
14. Pump it
15. Boom Boom Pow
16. I got a feeling

Recensie: Mika - TW Classic** - Festivalterrein Werchter - maandag 12 juli 2010

2010-07-26T22:45:00.000+02:00

“They want us to leave but we will bring 1 more song” zegt Mika nadat de stagemanager hem teken heeft gedaan dat zijn tijd – een set van ocharme een uur – er op zit. “Relax, take it easy” werd als laatste nummer uiteindelijk nog in extra time gespeeld. Van een relaxed optreden was er bij de Brit geen sprake. De man gooide zijn set door elkaar, wou wat showelementen uit zijn zaaloptreden er in steken, maar wist zelf op den duur niet meer welke richting hij letterlijk uit moest gaan. Of hoe door weinig doordacht en fel inkorten van een zaalshow zowel crew als artiest op den duur verloren lopen.

Bij “Big girl” zagen we dat het alle hens aan dek was om dat ene grote opblaasbare vrouwenbeen toch maar rechtop te krijgen. Mika hielp zelfs hier en daar mee. Tijdens heel “Billy Brown” was een luik open in het cirkelvormig podium waaruit normaal gezien een grote fluo vlag met de letters “Billy” komt die dan wordt opgetrokken naar de nok boven het podium. De kabels lagen klaar, maar uiteindelijk kwam er niets…

Mika zagen we meermaals na enkele songs in de richting gaan van de rechterzijvleugel van het podium maar dan rechtsomkeer maken. Alsof hij voorgeprogrammeerd was voor een kledingwissel, waarvan er vele zijn in zijn zaalshow. Maar hier op TW Classic ontbrak daar de tijd voor. Dus geen zwevende Mika in ruimtevaartpak die op een cirkelvormig schuin podium komt met de beeltenis van de maan op. De zanger kwam gewoon op en zei meteen “I decided to start things a little different.” waarna hij solo aan de fleurige piano “Grace Kelly” inzette en de band zich pas op het einde aansloot.

Waarom er een maan te zien was, waarom er doodskoppen rechts en links van het podium hingen, kleurrijke bomen, houten witte kruisen met zonnebloemen stonden, was voor vele toeschouwers wellicht een raadsel. Het antwoord kreeg je immers niet. Enkel een kleurrijke begrafenisstoet van figuren die een groot plat popje (een kleine Mika) wegdraagt, kon het publiek misschien nog plaatsen. Mika’s jongste album “The boy who knew too much” weerspiegelt immers zijn tienerjeugd.

De theatrale elementen die Mika behield, werkten minder op een festivalterrein, zo bleek. Wanneer hij een trompetsolo aankondigt tijdens “Stuck in the Middle” en het instrument met zijn stem nabootst, vinden zijn bandleden het maar niks. “Please ignore my band they are just jealous” zegt Mika daarop, waarbij we in het publiek merken dat niet iedereen doorheeft dat ze allemaal wat aan het acteren zijn.

Het is dan ook wachten tot een stevige versie van Rain, voorzien van een pompende dancebeat, dat ook de sceptici in het publiek overtuigd geraken en er een feest van maken. Alleen de jonge kinderen rond de front of house blijven naarstig op zoek naar een plek waar ze iets kunnen zien. Vele ouders zagen er immers van af om hun lagere schoolkinderen nog in hun nek te laten zitten.

Het publiek klapte snel in de handen op het ritme van “Blame it on the girls” en bij het nieuwe “Kick ass” zong het graag “We are young we are strong” mee. Mika bracht velen een verjongingskuur. Tijdens “Happy Ending” werd er zo waar geslowed in Werchter. En de cameramannen registreerden ook de kus die Robin Vissenaekens (MNM, ATV) van zijn vriend op zijn wang kreeg.

Mika praat enkel in het Engels tegen het publiek, terwijl hij in het Sportpaleis enkele maanden geleden daar nog het Frans en Nederlands aan toevoegde. De finale van zijn optreden is sterk . Hij krijgt het doorgaans tamme TW Classic-publiek zo waar aan het springen bij "We are golden". En ook nu weer brengt hij samen met zijn band “Lollipop” door op metalen vuilnisbakken te slaan. Ook daar al merkten we dat er tijdsgebrek was en die niet snel genoeg op het podium konden komen.

Conclusie: te veel willen doen , te ambitieus zijn voor een set van slechts een uurtje zorgt vooral voor nervositeit rond en op het podium. Het publiek ervoor, merkte daar wellicht weinig van. Aan een optreden van een uur heeft Mika niet genoeg. We hopen dat concertorganisatoren dat bij deze goed onthouden hebben.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Grace Kelly
2. Big Girl (You Are Beautiful)
3. Stuck in the Middle
4. Blue Eyes
5. Billy Brown
6. Rain
7. Blame it on the girls
8. Kick Ass
9. Happy Ending
10. Love Today
11. We Are Golden
12. Lollipop
13. Relax, Take It Easy

Recensie: Scissor Sisters - TW Classic* - Festivalterrein Werchter - maandag 12 juli 2010

2010-07-26T22:44:00.000+02:00

“Totaal misplaatst en geboekt voor het verkeerde festival” dat zouden we tegen Herman Schueremans zeggen nadat honderden gezinnen met jonge kinderen onder andere getuige konden zijn van Ana Matronic’s blowjob met haar draadloze micro tijdens afsluiter “Filthy Gorgeous”. Dat nummer droeg ze op aan alle ‘dellen’ in het publiek. Tof dat ze dat Nederlandstalig woordje voor “dirty slut” kent.

De band met Jake Shears en haar als leadzangers moesten wel choqueren om de set boeiend te houden zowel in hun teksten, bewegingen en seksuele praatjes tussendoor. In “Any which way” zingen de Sisters dat je hen op eender welke manier mag nemen. Het nummer getuigt dus van weinig subtiliteit. Matronic laat al vrij snel merken dat ze niet al te veel weet van TW Classic. “Are you having a good festivalweekend?” vraagt ze op een maandagmiddag tijdens een festival dat welgeteld 1 dag duurt. Ook zij leek mentaal op een ander festival te staan.

Shears draagt een korte strakke jeansbroek. Vaak, onder andere tijdens “Tits on the radio” grijpt hij naar zijn kruis waarbij hij tegen Matronic zegt dat hij (zijn penis) er bijna uitvalt. Een aantal vrouwen in het publiek kijken met open mond toe. Hun “heuh, wat is hier gaande”-blik verraadt veel.

“Skin thight” werd door de effectenmolen gedraaid zodat de zang wel zeer vervormd en erover klonk. Daarmee vatten we het optreden van Scissor Sisters nog het beste samen: “er over”.

Vreemd toch dat zelfs zulke shows op den duur toch ook beginnen vervelen. Wellicht ook omdat al dat zingen in kopstem, de disco- en glamrocksound de mannelijkheid als tegenreactie in ons naar boven brengt en ons richting tapkraan leidt.

Iets later krijgt het publiek dan uiteindelijk wat het van deze band wou horen: “I feel like dancing “ waar Elton John nog aan meegeschreven heeft. Het nummer toont enkele gelijkenissen met “December 1963 (Oh What A Night)” van The Four Seasons. Maar dat kon niet weerhouden dat steeds meer mensen tijdens het optreden kozen om richting togen te trekken of eetstandjes.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Nightwork
2. Laura
3. Any which way
4. Tits on the radio
5. Running out
6. Take Your Mama
7. Skin Thight
8. I feel like dancing
9. Fire with fire
10. Night Life
11. Comfortably Numb (cover Pink Floyd)
12. Invisible Light
13. Filthy Gorgeous

Recensie: Amy Macdonald - TW Classic** - Festivalterrein Werchter - maandag 12 juli 2010

2010-07-26T22:42:00.000+02:00

“Crowdsurfen verboden” lezen we op de info-borden van TW Classic wanneer Amy Macdonald aan haar set begint met “Ordinary Life”. Alsof die 28 000 aanwezigen dat ooit in hun hoofd zouden halen tijdens dit popfestival dat vooral gezinnen met kinderen leek te trekken. Laat staan om het eens uit te proberen tijdens een optreden van deze 22-jarige Schotse.

Met een statement dat kan tellen, startte ze. “I don’t care about the cameras. The paparazzi drive you mad.” zong ze in “Ordinary Life”. Macdonald vond het fijn om opnieuw in Werchter te staan. Vorig jaar stond ze er nog wat verloren als popartieste tijdens Rock Werchter. TW Classic ligt haar beter. “Thank you for the lovely sayings” zei ze wanneer ze de bordjes van het Laatste Nieuws in de gaten had, waar fans een boodschap op geschreven hadden. Of ze echter begreep wat iemand bedoelde met “Ge zijt ne lekkere Big Mac.” is echter twijfelachtig.

“Mr Rock and Roll” kende een snel tempo op klassieke gitaar waardoor het publiek spontaan begon mee te klappen. Het tempo werd vervolgens nog opgevoerd. Dat kan ook van de set gezegd worden. Macdonald nam nauwelijks pauze tussen enkele nummers door. Hooguit nam ze even de tijd voor een slokje water. “Run” is een van haar moeilijkere vocale nummers dat ook enkele passages in kopstem kent. Ze bracht het feilloos.

Tijdens “This pretty face” lieten de cameramensen zich nog een keer gaan door knappe vrouwen uit het publiek in beeld te brengen en dat af te wisselen met en minder goddelijke mannelijke verschijning. Opvallend veel nieuwe songs bracht Macdonald uit haar recentste album “A curious thing”. “After the sun always comes the rain” zong de zangeres dan wel in “Spark”, in Werchter kwam de zon na de regen of zoals tijdens dit nummer tegelijkertijd.

Macdonald zei dat ze gisteren nog in Oostende stond en dat alles in Werchter professioneler leek. Maar dat bleek geen garantie om geen technische problemen te kennen. Het publiek merkte nauwelijks iets, op een paar krakende geluiden na tussen enkele songs door maar er leek iets grondigs mis met het monitorgeluid op het podium. “Een nachtmerrie” vond Macdonald het.

Solo aan klassieke gitaar bracht ze Born to Run van Bruce Springsteen. Een fan van the Boss stond met merchandising t shirt van zijn idool aan op de eerste rij en genoot van deze minimalistische versie. Macdonald is duidelijk fan van Springsteen, op haar album covert ze “Dancing in the dark” als hidden track. Met “This is the life” bracht ze een mooie apotheose van een alleraardigst optreden dat weliswaar wat braaf was en niet meteen sprankelde. Maar aan de andere kant was het ook gesneden koek voor het wat makke publiek van TW Classic waarvan de helft zich eerder gedraagt alsof het op een recreatiedomein zit te zonnebaden.

Volgende afspraak met haar Belgische fans heeft Amy Macdonald op 17 november 2010. Dan staat ze in Vorst Nationaal (club). Crowdsurfen wellicht ook niet toegelaten dan.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Ordinary Life
2. Poison Prince
3. Love love
4. Mr Rock and Roll
5. Next Big Thing
6. Run
7. This Pretty Face
8. Don’t tell me that it’s over
9. Troubled soul
10. Spark
11. No roots
12. Born to run
13. This is the life
14. Let’s start a band

Recensie: PiL - Les Ardentes 2010 - #lesardentes** - Avenue Maurice Denis 4, Luik - maandag 12 juli 2010

2010-07-26T22:41:00.000+02:00

In 1978 richtte John Lydon ofwel Johnny Rotten, de leadzanger van de Sex Pistols, PiL op nadat Sex Pistols gesplit was. Na meer dan 17 jaar radiostilte rond Public Image Limited stond de band opnieuw op een Belgisch festivalpodium, namelijk dat van Les Ardentes in Luik waar de groep als headliner geprogrammeerd stond.

Lydon met kuif en fles sterke drank bij zich, zette een behoorlijk statisch optreden neer. De man had de teksten van zijn songs mooi in plastic mapjes in een kaft geplaatst op een partituurstaander. Op die manier ko n hij meermaals naar de tekst spieken. Toch had het ook wel iets, en dat tegen onze verwachtingen in. Zo leek het wel alsof PiL hiermee wou tonen dat ze als post-punkgroep een stevige bijdrage hebben geleverd aan de experimentele muziekscène door verschillende genres in elkaar te doen vloeien. En zijn het geen klassiekers die je door gebruik te maken van en partituurstandaard brengt?

Met het repetitieve “This is not a love song” zette de groep zijn optreden in. De tekst herhaalt zichzelf zo vaak dat je bijna het omgekeerde denkt dan wat Lydon zingt. Poptones gaat dan weer over een avontuurtje in het bos. De band zette de Kerk als instituut op het einde van de set ook volledig in zijn hemd. Lydon vroeg tijdens “Religion” in spreekstem met behoorlijk wat galm op zijn microfoon: “Question: Is the Pope a Nazi? Yes he is. Question: is the Pope a paedophile? Yes, he protects paedophiles.” waarna PiL bewust een behoorlijk enge pshycho-sfeer creëerde om Lydon dan “Lock up your children. The priests are coming” te laten scanderen.

PiL kwam terug met drie bissen. Hoewel het festivalpubliek behoorlijk uitgedund was – het was 2 uur op zondagnacht- kreeg de groep verdiend een stevig en laatste applaus van het publiek op Les Ardentes. Waarna Lydon zijn fles meenam in de shuttle die hem wegbracht.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Love song
2. Poptones
3. Memories
4. Annalisa
5. Lenght
6. Albatross
7. Flowers
8. Death disco
9. Warrior
10. Disappointed
11. Bags
12. Chant
13. Religion

Bis:

1. Public Image
2. Rise
3. Open Up

Recensie: Xavier Rudd - Les Ardentes 2010*** - Avenue Maurice Denis 4, Luik - zondag 11 juli 2010

2010-07-26T22:39:00.000+02:00

Fresh Green Freedom was het enige nummer dat Xavier Rudd uit zijn jongste album Koonyum Sun naar Luik meebracht. De folky sound van de Australiër werkte aanstekelijk op deze misschien wel zonnigste en warmste editie van Les Ardentes. Het publiek genoot met volle teugen wat de Multi-instrumentalist als klankpalet liet horen. Gitaar, didgeridoo, percussie, mondharmonica en nog vele andere instrumenten hebben geen geheimen meer voor hem.

Combineer dat met de sound die zijn andere bandleden mee creëren op drum, gitaar en conga’s en je hebt de ideale mix voor een rijkgevuld palet aan kleuren, die soms spiritueel dan weer tot vrolijke wereldmuzieksongs leiden. Sterk optreden op een toch wel sterke laatste dag van Les Ardentes.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. To let
2. Footprint
3. Fresh green freedom
4. Messages
5. The mother
6. Message stick
7. Let me be

Recensie: Nouvelle Vague - Les Ardentes 2010* - Avenue Maurice Denis 4, Luik - zondag 11 juli 2010

2010-07-26T22:38:00.000+02:00

Een optreden dat meer met verleiding en sensualiteit te maken had, door new wave/punk-nummers in een bossa nova-jazzjasje te steken, dan een stevige performance neerzetten, dat bracht Nouvelle Vague in een behoorlijk kale HF6 waar daarstraks tijdens het optreden van Selah Sue minstens het dubbele aan toeschouwers was. Reden: het is zondag en de WK-finale tussen Spanje en Nederland wordt op groot scherm vertoond in het Aquarium.

Met Bauhaus’ Bella Lugosi’s dead begonnen de twee dames aan hun set. Ze dartelden een set lang vooral in hun zomerse jurkjes over het podium en sprongen alsof ze pubers zijn. Ze vertelden het publiek dat ze de nacht in ons land hadden doorgebracht maar niet meer wisten wat er was gebeurd. Of dat waar is, lijkt ons twijfelachtig. Het was vooral het ideale bruggetje naar Too Drunk to Fuck van Dead Kennedys lijkt ons. “God Save the Queen” werd dan weer enkel gebracht, begeleid door klassieke gitaar. Tijdens “Just can’t get enough”, met sterk Frans accent gezongen, viel het op dat het meidenduo vooral met zichzelf bezig was. Ze plaatsten hun microstatieven over elkaar zodat ze met elkaar een song lang oogcontact konden hebben. Met “Love Will Tear Us Apart” van Joy Division sloten ze hun optreden af, dat ze op het einde aan het publiek overlieten om mee te zingen.

Sensueel en wulps uit de hoek komen, kan Nouvelle Vague dus. Maar anno 2010 lijken ze muzikaal nog maar weinig relevant. En vocaal wegen de dames live veel te licht. Niet al te gunstig is dat dus voor deze groep als je bedenkt dat artiesten hun inkomsten steeds meer uit live optredens moeten halen…

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Bela Lugosi’s dead
2. Master and servant
3. Ever fallen
4. Metal
5. Making plans
6. Human fly
7. Guns of Brixton
8. Too drunk
9. God save the Queen
10. Just can’t get enough
11. Blue Monday
12. Blister
13. Love will tear us apart

Recensie: Sharon Jones & The Dap Kings - Les Ardentes 2010*** - Avenue Maurice Denis 4, Luik - zondag 11 juli 2010

2010-07-26T22:37:00.000+02:00

Sharon Jones en The Dap Kings serveerden nummers uit hun album “100 Days, 100 Nights”. Old school funk en soul brachten ze. De groep keek op geen muzikant meer of minder. Maar liefst 10 man begeleidde Jones, en driekoppige blazerssectie met 2 saxen, een trompet, 3 gitaristen, 2 backings, 1 percussionist en een drummer.

Een zeer volle sound kregen we dus geserveerd aan het hoofdpodium en de hitte hield Jones niet tegen om tijdens “Got to be a love” tussendoor de geschiedenis van West-Afrika uit te leggen en stil te staan bij de slavernij. Tussendoor toonde ze ook hoe haar voorouders moeten gedanst hebben. “You got to feel it in your bones” zei ze waarna ze begon te schudden met voeten, knieën, heupen, armen, nek en vervolgens het hoofd. Knap was de daarvoorafgaande song “Mama don’t like my man” dat enkele begeleid door elektrische gitaar en 2 backings zeer eerlijk en intimistisch klonk.

Afsluiten deed ze met de titeltrack van hun jongste album. Ook daar bewees Jones de touwtjes in handen te hebben. Ze legde het nummer neer. “Let me take my time and slow it down” zei ze halverwege waarna ze het nummer later terug liet openbloeien. Een ontdekking voor ons.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. The reason
2. I’m not gonna cry
3. When I come home
4. Give it back
5. She ain’t no child no more
6. Better things
7. I learned the hard way
8. Money
9. Mama don’t like my man
10. Go to be the way it is
11. 100 days, 100 nights

Recensie: Selah Sue - Les Ardentes 2010*** - Avenue Maurice Denis 4, Luik - zondag 11 juli 2010

2010-07-26T22:35:00.000+02:00

Sanne Putseys, Selah Sue, staat op een scharniermoment van haar carrière. In het najaar komt haar eerste album uit dat ze met een band opnam. Enkele nieuwe nummers liet ze al los op het gemengde publiek van Les Ardentes. Want na navraag bleek dat het tussen Nederlandstaligen en Franstaligen fifty-fifty was. Sue koos dan maar voor een oplossing à la belge en hanteerde het Engels tijdens haar bindteksten. Opvallend happy klinken haar nieuwe nummers, de donkere periode van haar puberteit lijkt afgesloten en plaats te maken voor een lichtere en vrolijke. Al kan ook de platenfirma zijn veto gesteld hebben tegen een donker, uitsluitend depressief album. Want zo’n debuten verkopen meestal niet al te best.

Neem nu het breekbare “Break”, “ in the end it’s my most important song” geeft Sue toe. Ook wij smolten al langer voor het nummer dat nu met Pieter Jan aan bas, Joachim aan keys, Stijn aan drum en Yannick aan gitaar alleen maar verrijkt wordt en toch ook trouw blijft aan de originele versie met Putseys die solo gitaar speelt. De klassieke gitaar blijft dan ook de hoofdpartij spelen, samen met de andere gitaren gaat ze vervolgens crescendo om het dan moederziel alleen te laten uitfaden. Knappe versie.

Smelten doet het publiek, net als de 21-jarige singer-songwriter uit Leuven ook in de HF6. Het zweet parelt van haar voorhoofd, de linker oogschaduw loopt wat uit omdat ze haar gezicht meermaals tijdens de set moet afdeppen met een handdoek. Uiteindelijk zal ze het 7 nummers volhouden met een zwart vestje aan, tot ze dat uitschiet voor “This world”. In “Famous” zingt de zangeres meteen waar alles zowat op staat. “I go my own way” zingt ze. Black Part Love klinkt behoorlijk anders, groovier met koperblazers die uit de keys worden getoverd. “Fyah Fyah” en een dromerig hoog begin van “Crazy sufferin’ style” zingt ze moeiteloos. Bij dat laatste nummer toont ze haar vocaal talent door meermaals in kopstem te gaan en uiteindelijk met stevig micro-effect ook nog voluit te schreeuwen. Sue die zingt op vette beats, wie had dat kunnen verwachten toen ze de voorbije jaren alleen met haar gitaar het land rondtrok.

Toegegeven, haar optmistische songs zijn qua tekst een stuk lichter en daardoor ook verteerbaarder voor een groter publiek. Of dat straks ook voor haar smelt wanneer haar album uit is, zoals het publiek op Les Ardentes letterlijk en figuurlijk deed, is afwachten. Critici zouden immers kunnen stellen dat de neerslachtige Suesongs nogal haaks staan op de happy ones. Maar live werkt de mix wel en lijkt het alsof het vijftal al heel wat uurtjes samengespeeld heeft. Alleen de cues die Putseys aan haar band geeft, mogen subtieler in plaats van opvallende lassocirkels draaien met de hand. En haar bindteksten? Die herleidde ze tot een minimum om haar set voldoende strak te houden. Een geslaagde keuze.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Just because I do
2. Famous
3. Black Part Love
4. Fyah Fyah
5. Ragamuffin
6. Peace of mind
7. Break
8. This world
9. Crazy vibes
10. Crazy sufferin’ style

Recensie: Prince - Werchter Boutique*** - Festivalterrein Werchter - zaterdag 10 juli 2010

2010-07-26T22:34:00.000+02:00

“Het was de max” horen we een meisje in pittig West-Vlaams aan de gsm zeggen terwijl ze verder richting de shuttles naar het station van Leuven stapt. In alle rust gaat dat, een groot verschil met vorige week. Op dat vlak haalt Werchter Boutique een veel volwassener publiek van muziekliefhebbers die vooral gaan voor de optredens. Prince bezorgde hen het optreden met in een eerste deel vooral veel hits. Het tweede uur bewees dat minder bekende songs ook voor heel wat ambiance op de wei konden zorgen. Dat het toen droog bleef had daar wellicht iets mee te maken.

Prince was zo’n drie kwartier vroeger aan zijn optreden begonnen met “Let’s go crazy”. Om half negen zette de band al meteen een overtuigende sound neer. Reden voor om vroeger te beginnen was de regen die maar bleef uit de lucht vallen. Langer wachten zou wellicht sommige doorweekte toeschouwers stimuleren om rechtsomkeer te maken. De festivalwei was trouwens minder dan halfgevuld. We schatten in het beste geval dat er uiteindelijk zo’n dertigduizend mensen toch nog de weg hebben gevonden naar Werchter, ondanks de stevige onweersbuien. 5000 Daarvan, waaronder enkele VIPS tastten dieper in de buidel om het optreden helemaal van voor in de Golden Circle te mogen meemaken. Niet echt democratisch, op Rock Werchter is die pit groter en wordt en “First come First served”-principe gehanteerd.

Als derde nummer stond 1999 op het programma waarmee Prince al meteen alle fans in feeststemming bracht. De regen werd gewoon vergeten. De man toonde tijdens “Little Red Corvette” dat hij in zijn carrière gegroeid is als gitarist. Ook bij laatste bis “I love funky Music” bewees hij dat. Al moest zijn elektrische gitaar er op het einde wel deels aan geloven. Ondertussen krijgt de show extra visuele effecten van de weergoden mee die voor en waar bliksemspektakel langs alle kanten van de wei zorgen.

Prince koos weloverwogen “Hot Summer” uit waarbij een knappe rol toebedeeld werd voor de mondharmonica. Een instrument dat we trouwens nog geregeld doorheen de set mochten horen en een prominente rol kreeg. Helemaal perfect gekozen was het daaropvolgende “Purple Rain” terwijl het opnieuw begon te gieten over de wei. Dit nummer, knap meegezongen door het publiek, voorzien van purperen spotlights die zich richtten op de regen, en de camera’s die dat effect registreerden, zorgde voor een onmiskenbare meerwaarde tijdens dit nummer. Of hoe een combinatie van factoren kan zorgen dat ondertekende dit moment nog lang zal bijblijven.

Prince liet ook de tijd om zijn muzikanten een voor een te laten schitteren. Shelby Jones, een vrouwelijke backing vocal mocht de gospelsong “In the arms of an angel” brengen waarna ze samen in duet ging met Prince tijdens “Nothing compares to you” dat ook al voorzien werd van een gospeltouch. “Let’s get this party started” riep Prince waarna de tonen van “Kiss” over de wei te horen waren. Eén groots feest. Later riep hij iedereen op om de gsm boven te halen wat voor een knap lichteffect zorgde.

Niet al te veel show voor de rest. Het podium was dat van Rock Werchter maar met achteraan een ovaal ledscherm waarop visuals en camerabeelden werden geprojecteerd. En dat was het dan. Nergens het logo van Prince aan de zijkanten bij de luidsprekers te merken. Nog opvallender was dat er geen merchandising van deze headliner te koop was op de wei. Dat hebben we nog niet al te vaak meegemaakt. Zelf droeg Prince trouwens een alleraardigst wit t shirt met rolkraag. Op het stuk textiel zijn kleurrijk portret ten voeten uit dat ook gebruikt werd voor de affiche. De zanger koos om dat te combineren met een witte lange broek.

Prince kwam 4 keer bissen en coverde onder andere “Dance (disco heat)” van Sylvester. “I’m from Minneapolis. This is how we party” zei hij toen hij Partyman aankondigde. Een nummer dat perfect dat twee uur durend feestje samenvat.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Venus de Milo 2. Let's Go Crazy 3. Delirious 4. Let's go crazy part 2 5. 1999 6. Little Red Corvette 7. Controversy 8. Take Me With U 9. Guitar 10. Hot Summer 11. Purple Rain 12. Angel (cover Sarah McLachlan) 13. Nothing Compares 2 U 14. Kiss 15. Mountains 16. Shake Your Body (Down To The Ground) (cover Jackson 5) 17. Everyday People (cover Sly & The Family Stone) 18. I Want To Take You Higher (cover Sly & The Family Stone) Bis: 20. Forever In My Life 21. Ol' Skool Company Bis 2: 22. Dance (Disco Heat) (cover Sylvester) Bis 3: 23. Partyman Bis 4: 24. Musicology 25. Love Rollercoaster (cover Ohio Players) 26. Peach 27. God instrumental

Recensie: The Original Wailers - Flip Kowlier** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - donderdag 8 juli 2010

2010-07-26T22:33:00.001+02:00

Dat West-Vlaanderen in een uithoek van ons landje is gepropt, maakt het soms tot een exotische bestemming. Dat ze daar nu ook al reggae spelen maakt de zaak er alleen nog wereldser op. Witte neger van dienst Flip Kowlier mocht namelijk de spits afbijten met zijn nieuwe cd ‘Otoradio’. Een setlist gedrenkt in de betere dubstijl à la Sly & Robbie, met onder andere de single ‘Mo Ba Nin’ en geslaagde herwerkte versies van ‘De Grootste Lul Van’t Stad’ (volgens Kowlier ‘Een cover van mezelf’) en ‘Welgemeende (fuck you)’. De groep amuseerde zich duidelijk en speelde als uitsmijter Doe Maar’s ‘Is dit alles’. Op muzikaal vlak was deze Vlaamse rastamissie alvast geslaagd.

Opperrasta Bob Marley is trouwens volgend jaar 30 jaar dood. Sinds dat hij zijn geest naar de eeuwige rastavelden zag verdwijnen, stapelden degenen die zich in zijn omgeving vertoefden of waar hij ooit mee samenspeelde, de commerciële activiteiten in een razend tempo op. Ook zo de erfenis van zijn oorspronkelijke band, The Wailers. Om het woordje ‘original’ op te nemen in de groepsnaam, dan moet de groep toch van goeden huize komen om dit te bewijzen. En ja, Junior Marvin, Al Anderson en Earl Lindo speelden ooit bij de Wailers. Maar neen, ze zijn niet de originelen. Die eer gaat, buiten Bob Marley zelf, naar Peter Tosh en Bunny Livingston. Deze laatste overlever treedt trouwens ook nog altijd op onder de naam Bunny Wailer. Buiten dit alles, bestaat er tevens nog een groep The Wailers met ook een echt Wailers-lid, m.n. Aston Barrett. Binnenkort The Real Wailers?

Hoe dan ook, origineel of niet, The Original Wailers zette hun concert stevig in met ‘Natty Dread’. Een selectie Marley-nummers volgden elkaar op en zette direct het publiek in beweging. Net toen de sfeer erin begon te komen, werd er echter een blik nieuwe songs open getrokken. En die toonden aan dat het etiket ‘Wailers’ een zware last is. Zo was ‘Solution’ en ‘We’re The Children’ maar slappe thee. Dit verbleekte zelfs met de albumnummers van Marley zoals ‘Pimper’s Paradise’ en ‘We And Dem’. De herkenbaarheid werd gelukkig de hoogte ingejaagd met ‘Buffalo Soldier’ en ‘Three Little Birds’ om te eindigen met een sublieme ‘Jammin’’. Een bis kon niet uitblijven waarin vooral een uitgerekte ‘Exodus’ als sluitstuk de show mocht stelen.

The Original Wailers scoorden op ambiance een dikke 10 maar legde muzikaal geen foutloos parcours af: overbodig soleerwerk van Anderson, metaalachtig klinkende synths van Lindo, en, met uitzondering van ‘BlackBird Fly’, flauw eigen wek.

Desondanks beleefden de aanwezigen een fantastische avond en was Deurne eventjes omgevormd tot Kingston.

< Danny Héroufosse > voor concertnieuws.be

De setlist:

Natty Dread

Positive Vibration

War (fadeout met No More Trouble)

Stir It Up

Forever Lovin’ Jah

Solution

We’re The Children

Backslider

Justice

Pimper’s Paradise

We And Dem

Buffalo Soldier

Three Little Birds

Black Bird Fly

The Heathen

Jammin’

Dangerous

What’s Love Supposed To Do

Exodus

Recensie: Zombie Nation - Les Ardentes 2010 - #lesardentes** - Avenue Maurice Denis 4, Luik - vrijdag 9 juli 2010

2010-07-26T22:32:00.000+02:00

Twintig minuten eerder aan een set beginnen, we maken het niet al te vaak mee. Toch was het de keuze van Zombie Nation in de HF6. Met “Supercake 53” zette de dj in om daarna “Worth it” door de speakers te knallen. Met Tocadisco op de Main Stage en Ellen Allien in het Aquarium was er voor elk wat wils op Les Ardentes. Het publiek dat nog op het terrein was, was dan ook mooi verdeeld, maat het zorgde ook voor heel wat plek op de dansvloer.

Zombie Nation breidde zijn set uiteraard rond en naar Kernkraft 400 waarvan hij een lange versie mixte. Op een bepaald moment legt de bebaarde man het nummer neer zodat het publiek alleen de “o’”-s uitbrult. Vervolgens zet hij er een heel basic sound van een drumcomputer bij om daarna tot het nummer te komen zoals we het uit de charts van net na de milleniumovergang kennen. Het nummer wordt begeleid met visuals die verschillende stoelen laten zien en bomen op een oranje achtergrond. Ook de twee lasers kloppen overuren. Een witte spot in het publiek schijnt constant naar beneden. Een trio tienermeisjes doet daar iets mee en doen alsof ze onder de douche staan. Hun vriendjes worden gek wanneer ze dat tafereel aanschouwen. Tocadisco sluit om half twee de Main Stage af op de tonen van Wonderful World van Louis Armstrong. Het vat perfect deze tweede festivaldag samen.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De set:

1. Supercake 53
2. Worth it
3. Requiem
4. Holy
5. Seas of grease
6. Lower state of consciousness
7. Kernkraft 400
8. Forza

+ a lot of improvisation

Recensie: Birdy Nam Nam - Les Ardentes 2010 - #lesardentes*** - Avenue Maurice Denis 4, Luik - vrijdag 9 juli 2010

2010-07-26T22:31:00.000+02:00

Na een stomende set van N.E.R.D.kan je als dj-kwartet twee dingen doen. Ofwel verneuk je de sfeer helemaal en trekt het publiek naar de indoorhallen HF6 en Aquarium met plastic dolfijnen aan het plafond. Ofwel ga je in de zetel plaatsnemen die voor je werd klaargezet. Birdy Nam Nam koos voor het laatste en wist het moment te vangen. De ambiance was ontzettend uitgelaten. Heel wat vrijwilligers wilden achteraf een praatje slaan met een van de dj’s, een handtekening of ermee op de foto. Daar namen ze graag de tijd voor. Het was immers hun laatste optreden van deze tour.

Openen deden ze met “Bonne nouvelle” waarna de beats bleven komen. Een sterke lichtshow hadden ze ook bij met ledschermen die onder andere Tetrisblokjes lieten zien. Tijdens de set leerden we ook een nieuwe Franse uitdrukking “On veut vous voir tirer en air.” Dat zoveel wil zeggen als “we willen jullie met je rechterhand lucht zien wegdrukken”. U merkt het, een degelijke Nederlandstalige formulering voor wat er vaak gebeurt bij optredens en dj sets door het publiek, moeten we schuldig blijven. Voorstellen zijn steeds welkom. “Merci pour l’accueil” zeiden de heren na een uur de wei gek van vreugde maken. Wat een ontvangst, wat een sfeer! Les Ardentes heeft op zijn tweede festivalavond al een ambiance bereikt waar vele festivals alleen maar jaloers op kunnen zijn.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De set:

1. Bonne nouvelle
2. Violon
3. Red dawn rising
4. Electro
5. War paint
6. Love your enemy
7. Shut up
8. Manual
9. Abbesses
10. Transboulogne
11. Worried
12. Parachute ending

Recensie: N.E.R.D - Les Ardentes 2010 - #lesardentes*** - Avenue Maurice Denis 4, Luik - vrijdag 9 juli 2010

2010-07-26T22:29:00.000+02:00

Best show at Les Ardentes. We moeten daar niet over twijfelen. De mannen van N.E.R.D. zetten een ijzersterke set neer. Maar ook deze band dacht dat ze in Brussel speelde wat voor boegeroep, neen zwaaiende handjes, duimen die naar beneden gericht werden en mensen die op den duur richting toog trokken, zorgde. Los daarvan wist de band moeiteloos het publiek terug op zijn hand te krijgen na een stomende set die halverwege werd voorzien van de nodige rustpunten met “Sooner or later” en hun nieuwste single “Help me”.

De band haad maar liefst 2 drummers bij, 2 gitaristen en 2 toetsenisten wat voor een ongekende stevoige sound zorgde. Zelden zien we twee drummers nog op een podium, wegens onbetaalbaar in crisistijden. Niet zo bij N.E.R.D. dus. Beginnen deden ze met Party People dat in een snelle trek overging in KIll Joy en Backseat Luv. Toen de band ook Nelly’s It’s getting hot in here coverden, werd de wei helemaal gek. De partysfeer was helemaal compleet. Twee danseressen kronkelden hun lichaam op de tonen van het nieuwe “Help me” en dat was ook nodig om de aandacht niet te doen verslappen. Beiden waren schaars gekleed en droegen een bikini.

N.E.R.D.riep op om een moshpit te organiseren en wou minstens 20 crowdsurfers aan het werk zien. Niet gevraagd maar toch gekregen: 2 fans die het podium opdoken en daar de tijd van hun leven beleefden. Een Franstalig meisje was de eerste tijdens “Wants to move”. De ander wachtte tot “Spazz” om er vooral met zijn groene t shirt te zwaaien. Ludiek en meteen een mooi beeld voor een groen festival als Les Ardentes dat hoewel het 15000 bezoekers per dag haalt, toch voor recycleerbare bekers kiest die door hel wat vrijwilligers worden afgewassen en afgedroogd. Met Rockstar, Brain en Lapdance kon ook het publiek afgedroogd worden, dat in het zweet baadde. Wat een energieke set. That’s the way we like it!

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Party People
2. Kill Joy
3. Backseat Luv
4. Hot & Fun
5. Hot in Herre
6. Maybe
7. Sooner or Later
8. Help me
9. Medley
10. Fly or die
11. Wants to move
12. Everyone nose
13. I wanna rock (FAM)
14. Spazz
15. Rockstar
16. Brain
17. Lapdance

Recensie: Just Jack - Les Ardentes 2010 - #lesardentes** - Avenue Maurice Denis 4, Luik - vrijdag 9 juli 2010

2010-07-26T22:28:00.001+02:00

We zullen al meteen eerlijk zijn: Just Jack beschikt niet over een geweldige zanger. Laat staan dat zijn zang blendt met de vrouwelijke backing. Ook de vaak repetitieve synthdeuntjes krijgen het publiek niet meteen mee. Het is dan ook wachten op “Starz in their eyes” wanneer we duidelijk heel wat toeschouwers richting podium zien trekken en er en feestje bouwen.

De ballads halen het tempo uit de set, de 4 koppige band speelt niet foutloos, zo hebben de gitaristen en drum een tweede poging nodig om na de synthintro van “Doctor doctor” juist in te zetten. Het mooie “The Day I died” is ook een van de betere momenten van hun set. Maar de band heeft ook samples nodig en materiaal van anderen om het boeiend te houden. Zo horen we een streepje 99 Red Balloons (naar Nena’s “99 Luftballons”). Ook in het rappen schittert Jack Allsopp verre van. Maar hij weet het Waalse publiek wel te charmeren met enkele zinnen Frans met stevig Engelstalig accent: “Bonsoir Liège ça va? Je suis content d’être ici ce soir. Il fait très chaud” als overgang naar “Glory Days”. Echt gloriëren deed Just Jack dus niet. Ons advies: blijven werken aan zangtraining en live performances.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:
1. Writer's Block 2. 253 3. Glory Days 4. Doctor Doctor 5. No Time 6. I I talk too much 7. The Day I died 8. Embers 9. Starz In Their Eyes 10. Disco Friends 11. Goth In The Disco

Recensie: Missy Elliott - Les Ardentes 2010 - #lesardentes* - Avenue Maurice Denis 4, Luik - donderdag 8 juli 2010

2010-07-09T02:34:00.000+02:00

Een beschamende performance dat je nauwelijks een concert kon noemen, dat zette Missy Elliott neer als afsluiter van dag 1 op Les Ardentes. Eigenlijk waren we getuige van een makkelijke dj-set waar er geen risico’s werden genomen. Elliott stond nauwelijks enkele minuten op het podium of ze stond al te baden in het zweet en week vanaf dan geen meter van haar handdoek. Haar optreden zou van half één tot twee duren. Na één uur show, om half twee ging het zaallicht al aan. En dat zorgde voor heel wat teleurstelling.

Zoals de show begon, zo hyper, kon het gewoon niet blijven duren, vonden we al. Elliott had heel wat dansers en danseressen bij die stevige en snelle choreografieën neerzetten. In bikini, met Screammaskers op, lichtgevende leds, you name it en we zagen het. Ook alle Amerikaanse showtruken van de foor werden bovengehaald. Missy Elliott liet ons meezwaaien, zette har handtekening op een paar schoenen en gooide de ene naar de linkerhelft en de andere naar de rechterhelft van het publiek. Eerst nam ze daar uiteraard al de tijd voor om te horen wie het meeste lawaai kon maken. Ook het verschil in decibels dat de verschillende seksen kunnen produceren, werd uitgespeeld. Maar een keer ging het goed mis toen Elliott door het publiek wou wandelen riuchting mengtafel wou gaan, vroeg ze samen met haar dansers meermaals om een gat te maken, een strook zeg maar zodat ze vrije baan had. “Open it up” riep ze terwijl ze al vertrokken was. In plaats van opzij te schuiven begon het publiek een moshpit te creëren met Elliott er middenin. Of dat een vergelding was omdat ze steevast bleef volhouden dat ze in Brussel aan het optreden was, is ons niet bekend.

Elliot was plots als onderdeel van een goochelact verschenen nadat verschillende blokken met elk één van de letters “Missy” op elkaar waren gestapeld. Op dezelfde wijze werd ze opnieuw weggetoverd. Plaats voor bissen waren er dus niet. Heel makkelijk scoren deed de act door enkele Black Eyed Peas-hits door de luidsprekers te jagen zoals “I gotta feeling” en “Boom boom pow”. Net voor ze vertrok bracht ze nog eenb ode aan Michael Jackson, liet ze het publiek hun aanstekers bovenhalen en liet ze een foto maken van haar en de uitzinnige menigte. Too easy noemen wij deze playbackshow.

< Bert Hertogs > voort concertnieuws.be

Showlist:

1.Intro
2.She’s a bitch
3.One minute man
4.Gossip Folks
5.(Stop talk)
6.Jaws
7.Get your freak on
8.All in my girl
9.Rain
10.(Talk – Freestyle & CO)
11.Hot Boyz
12.“Pussy” Don’t fail me
13.(Stop/ quick change/Talk)
14.Work it
15.Pass that dutch
16.Method man
17.(Stop/Talk)
18.Sharaya - intermission
19.Act a fool
20.(Stop/short talk)
21.Loose control
22.Ching a ling
23.Pom pom
24.Badman,drop
25.Aaliyah (end)

Recensie: Cypress Hill - Les Ardentes 2010 - #lesardentes** - Avenue Maurice Denis 4, Luik - donderdag 8 juli 2010

2010-07-09T02:32:00.000+02:00

“Wie was er in 2008 bij? En wie zal er in 2012 bij zijn?” vraagt de presentator van dienst aan het publiek van Les Ardentes. Inderdaad, Cypress Hill stond 2 jaar geleden al op het zomerfestival in Luik en wist toen samen met de andere namen op de affiche 56000 festivalgangers naar de stad aan de Maas te lokken. De mannen van Cypress Hill verontschuldigen zich meteen dat het weer een tijd geleden was dat ze ons land nog een optreden bezorgden. Maar daar zou snel verandering in komen want ze hebben een nieuw album te promoten: “Rise up”.

De groep bracht een semi-liveset in Luik, zeer vaak waren we getuige van een live on tape-optreden waar hier en daar live percussie werd toegevoegd en een zanglijn boven een zanglijn op tape kwam. Met een sterk “Get em up” begonnen de mannen aan hun set, die van begin tot eind het voornamelijk Franstalige publiek op zijn hand kreeg. Hoogtepunt was uiteraard “Insane in the brain” wat de partysfeer nog uitgelatener maakte. “I think you are fucking crazy” zei de groep achteraf over het publiek.

De twee mannen staken allebei een sigaret op en begonnen aan hun weedmedley waarbij “I want to get high so high” stevig werd meegebruld. Een van het duo acteerde wat en deed alsof hij in zijn hoestbui bleef steken. “Is er een dokter in de zaal?” vroeg de ander. Het bleek een bruggetje voor “Dr. Greenthumb”. Nieuwe single “Rise up” deed heel wat jongeren in het publiek op en neer springen en op het einde van “Rock superstar” werd de groepsnaam fel uitgeschreeuwd. Een feestje werd het dus in Luik waar ook Maaike Neuville (actrice) zich kenbaar amuseerde in een mooi oranje jurkje. Een van de weinige Vlaamse bekende gezichten trouwens op dit festival, dat een zeer specifieke en gemoedelijke sfeer kent. Een low-profile festival dat weliswaar tot in de puntjes verzorgd is. Daar houden we wel van.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1.Get em up
2.Hand on the pump
3.When the shit goes down
4.Kill-a-man
5.Real estate
6.Latin thugs
7.Latin lingo
8.Armada Latina
9.Insane in the brain
10.Weed medley
11.Dr. Greenthumb
12.Kush
13.DJ/Percussion solo
14.It ain’t nothing
15.Going out like that
16.Rise up
17.Rock superstar

Recensie: Jamie Lidell - Les Ardentes 2010 - @lesardentes** - Avenue Maurice Denis 4, Luik - donderdag 8 juli 2010

2010-07-09T02:30:00.000+02:00

Je kan dit weekend niet naast Jamie Lidell kijken. De man staat zowat overal geprogrammeerd op festivals. Meer dan ooit lijkt zijn kompas op ons land gericht. Als eerste in een rij van drie passeerde hij op Les Ardentes. Zaterdag doet hij het voorprogramma van Prince en sluit hij ook nog eens de tweede festivaldag van Cactus Festival af. En dat allemaal om oa zijn jongste album – jawel – “Compass” voor te stellen.

Beck, Feist en Grizzly Bear werkten mee aan het album. Tijdens “Enough is enough” laakte Lidell even de enkele sprankeltjes water hem en zijn band nat maakte. De man vreesde om geëlektrocuteerd te worden. Het water kwam van een tuinslang waarmee de security het publiek besprenkelde. Die verfrissing was voor velen welgekomen op een festivalwei die moeiteloos de 35 graden wist te halen. De handen gingen dan ook vlotjes de lucht in om die enkele druppels te verwelkomen.

Net ervoor had Lidell nog solo verschillende bleeps al beatboxend opgenomen die hij in een lus over elkaar liet horen tijdens “The City”. Ook de megafoon haalde hij uit de kast. Lidell’s optreden is dus show pur sang. Tijdens “I wanna be your telephone” liet hij het anders stevig begeleidde nummer even stilvallen om zijn voetstappen te laten horen. Knap gevonden.

“Coma Chameleon” schreef Beck mee. Een stevig nummer op grote trom. Een stagehand moest die zelf vasthouden elke keer die bespeeld werd, zodat die van de kracht die erop uitgeoefend werd, niet zou omvallen. Jammer was wel dat de sax op tape meeliep.

De Brit hield enkele “internationale hits” voor het einde van zijn set. “Zoals de “uhu”-hits van James Brown heb ik ook teveel internationale hits” zei Lidell. Eentje daarvan om in de klas ook aangeleerd te krijgen, is volgens hem “Multiply”. De man lijkt dus verre van bescheiden terwijl zijn beste chartsnotering, een 35ste plaats voor “Another Day” dat wel is. Dat nummer legde hij halverwege neer, zong het a capella waarna hij het publiek het liet overnemen. Ook zorgde hij voor een beatboxende baslijn tussendoor. Sterk soulvol en funky optreden gebracht met de nodige showelementen die volgens het boekje verliepen, de uitschuiver rond die paar druppels water daar gelaten.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Camelia Jordana - Les Ardentes 2010 - @lesardentes* - Avenue Maurice Denis 4, Luik - donderdag 8 juli 2010

2010-07-09T02:28:00.000+02:00

In februari neemt ze in Marseille deel aan de audities voor “Nouvelle Star”. Er staat een jong meisje met dikke brilglazen voor de jury. Ze is pas 16 en wordt vergeleken met “Ugly Betty”. Nauwelijks een jaar later is het televisieavontuur voorbij en heeft Camélia Jordana haar eerste album uit dat naar haar eigen naam vernoemd is. De single “Non non non” werd haar eerste worp uit dat album. Op Les Ardentes bewees Jordana vooral een zoveelste product van een tv show te zijn, ze mist maturiteit om een song als “Lettera” dat over dat over weemoed gaat, een liefde missen, geloofwaardig neer te zetten.

Ook haar Frans accent kan ze niet verbergen wanneer ze aan het coveren slaat met “Walk like an Egyptian” van The Bangles en “I’m sorry” van Brendan Lee. Vooral “La vie en solitaire” en “Mens-moi” konden ons het meeste bekoren. Vooral de groove die opgebouwd werd door aanvankelijk gitaren, later drum en piano werkte aanstekelijk en deed vergeten dat de zang zo repetitief was tijdens “La vie en solitaire”. De zangeres kreeg ook een pluche naar haar gegooid. “Si vous voulez bouger c’est le moment” riep ze op en inderdaad enkele jongeren lieten zich volop gaan. Dat kon ook van de band gezegd worden die heerlijk loos gingen met vooral een elektrische gitaar en drum die de zangeres tamelijk overstemden. Maar bij “Mens-moi” paste dat perfect. Maar bij Little Monsters ging de galm op haar stem er toch wel zwaar over.

Conclusie: Artieste die nog op zoek moet gaan naar het juiste evenwicht en de nummers die het beste bij haar passen.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Norah Jones - Gent Jazz 2010*** - Godshuizenlaan Gent - woensdag 7 juli 2010

2010-07-09T02:27:00.001+02:00

Vorige week was ze nog maar in ons land, maar dan voor een indooroptreden in Vorst Nationaal. Gent Jazz wist niemand minder dan Norah Jones te strikken voor een optreden in haar concerttent tijdens haar openingsavond. Het gevolg laat zich raden: de openingsavond was uitverkocht. Jones bracht nummers uit haar jongste album “The Fall”. Openen deed Jones, gehuld in een geel jurkje met de vraag “What am I to you” dat al meteen beantwoord werd door het publiek met een enthousiast applaus.

Daarna omgordde Jones de elektrische gitaar voor “Tel Yer Mamma” en “Light as a feather”. Zo licht en beweeglijk als een veertje klonk haar stem in Gent toen ze tijdens dat laatste nummer vlekkeloos “mmm” zong op het einde van het nummer.

“Thank you. Dankuwel.” zei ze daarop. Met dat woordje Nederlands charmeert ze meteen het aanwezige publiek. Ondertussen wordt het behoorlijk warm in de tent en moeten de eerste mensen even buiten frisse lucht opdoen. Het wat repetitieve “It’s gonna be” kreeg een lijntje op bas mee om het nummer mee af te sluiten.

Jones kondigt aan dat ze enkele nummers uit haar jongste album zal spelen. Eentje ervan gaat over piraten, geen angstaanjagende exemplaren,maar wel sexy, zo kondigt ze “Chasing Pirates”.

Het uptemponummer “What do you think of her now?” liet Jones opvolgen door het veel rustigere “Broken”. Haar bekend nummer “Sunrise” werd al snel herkend en meegeneuried door het publiek.

Jones klinkt het meest doorleefd wanneer ze zichzelf aan de buffetpiano begeleid, een lampje met rode lampenkap erop. “Waiting” klinkt op die manier heerlijk oprecht. Tijdens “Back to Manhattan” mag de elektrische gitaar mee huilen en het nummer extra weemoed meegeven.

Banjo begeleid haar dan weer tijdens “Sinking soon” . Solo aan piano zingt ze “Man of the hour.” Jones zag in het publiek veel honden, dus wou ze er een nummer over doen. Dat klopt niet echt want honden zijn namelijk verboden op het terrein van Gent Jazz. In het nummer zingt ze waarom een hond interessanter is dan een man.

Afsluiter Lonestar kreeg het publiek aan het meeklappen. Eerst kreeg het een knap instrumentaal moment waarna elektrische gitaar volgde. Een stevig applaus volgde met voetgestamp. Met zijn allen achter één micro brachten ze als eerste bis “Creepin‘ In”. Met “Come Away With Me” stuurde Norah Jones Gent de nacht in die alvast zeer mooi ingezet was.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1.What Am I To You?
2.Tell Yer Mamma
3.Light as a Feather
4.Even Though
5.Young Blood
6.It‘s Gonna Be
7.Chasing Pirates
8.I Wouldn’t Need You
9.What Do You Think Of Her Now?
10.Broken
11.Sunrise
12.Waiting
13.Back to Manhattan
14.Sinkin‘ Soon
15.Man Of The Hour
16.Don‘t Know Why
17.Stuck
18.Lonestar
19.Creepin‘ In
20.Come Away With Me

Recensie: Pearl Jam + setlist - Rock Werchter 2010 - #RW10** - Festivalterrein Werchter - zondag 4 juli 2010

2010-07-06T20:49:00.000+02:00

Een band die zijn aangekondigde set van twee uur herleidt tot een uur en 40 minuten. Dat was de headliner van Rock Werchter 2010 dat de geschiedenis ingaat door de hitte, de processierups op een camping en bands die vroeger stopten met spelen dan gepland. Maar hey, wie komt er anno 2010 volgens recent onderzoek nog naar een zomerfestival als Rock Werchter voor de muziek? Inderdaad, een minderheid. Het festival verglijdt dan ook steeds meer in “Bier, spelen en als het weer even meezit: blote tetten“. Pearl Jam verdiende zijn plek niet op Rock Werchter. Beter was het om de band op TW Classic ergens rond zessen ‘s avonds te plaatsen. Want op Just Breathe en Alive na, kon de groep de wei langs geen kanten begeesteren.

Vedder heeft het over de bbq die aan de gang is backstage met andere artiesten die deze dag in Werchter stonden. Een fles champagne ritste hij nog mee op het podium. Het leek ons dan ook alsof hij zijn optreden eerder zag als een verplicht nummertje tussen de saté’s en andere vleessoorten door en het dessert. De man ging minutenlang het podium af na “Porch” wat voor een versnelde uittocht zorgde van enkele festivalgangers. Terug op het podium zegt Vedder: “We have nowhere to go“ alsof hij nog net een poging gewaagd had om nog te vluchten richting bbq-stel. Pearl Jam speelt dan nog eens een half uur om daarna richting bissen te trekken.

“Arms Aloft” droeg de band op aan Joe Strummer, de in 2002 overleden zanger van The Clash die toen een album van “Joe Strummer and the Mescaleros” aan het afwerken was. Vedder miste Strummer tussen de andere grote namen die backstage aan tafel zaten, zo meldde hij.

Pearl Jam was – opvallend - zijn set begonnen met de cover Public Image, van PiL die volgende zondag trouwens Les Ardentes in Luik afsluiten. “Do the evolution” en “Corduroy” volgden elkaar snel op, wat aanvankelijk voor een snelle set leek te zorgen. Maar dat, deels door de lauwe reacties van het publiek, kon de band niet blijven waarmaken. “Dankuwel. Hallo. Hoi.” waren de enige woorden in het Nederlands die Vedder liet optekenen terwijl hij vaststelde dat er een kleine gemeente voor hem stond.

Vedder was niet al te best qua zang, bij nummers als “The Fixer” moest hij hogere noten er werkelijk uit persen. Neen, Pearl Jam moet het vooral hebben van de stevige gitaren en drum. Zoals bij “Corduroy” bijvoorbeeld waarin een knappe baslijn even in beeld kwam en die daarna het woord gaf aan de elektrische gitaren. “Why Go” klonk als een heerlijke noodkreet. “Did I say that I need you?
Did I say that I want you?” uit “Just Breathe” werd stevig meegezongen door het publiek. Maar het was uiteraard hun grootste hit “Alive” die de Werchterwei alsnog op temperatuur kreeg.

Net zoals ze openden, sloot Pearl Jam af Rock Werchter 2010 af met een cover: Kick Out The Jams van MC5, voor de gelegenheid met extra ondersteuning van Dave Grohl (Them Crooked Vultures) op tamboerijn. Toch wel opvallend dat een headliner 3 covers nodig heeft in een ingekorte set.

Pearl Jam’s optreden was dus een ode aan de middelmatigheid waar Rock Werchter 2010 op het hoofdpodium veel te hard mee te kampen had.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:
1. Public Image (Public Image Ltd. cover)
2. Do The Evolution
3. Corduroy
4. The Fixer
5. Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town
6. Severed Hand
7. Amongst The Waves
8. Even Flow
9. Arms Aloft ( cover Joe Strummer & The Mescaleros)
10. Unthought Known
11. Porch
_________________

12. Of The Earth
13. Got Some
14. Given To Fly
15. Just Breathe
16. Rearviewmirror
________________

17. Comatose
18. Why Go
19. Alive 20. Kick Out The Jams - cover MC5 (met Dave Grohl)

Recensie: Them Crooked Vultures - Rock Werchter 2010 - #RW10** - Festivalterrein Werchter - zondag 4 juli 2010

2010-07-04T22:27:00.001+02:00

Them Crooked Vultures speelden voor de tweede keer op een Belgisch festivalterrein. Vorig jaar waren ze immers de verrassing op Pukkelpop. Ondertussen heeft de band met Dave Grohl, Josh Homme en John Paul Jones al stevige fans die hen verafgoden. Want wat dacht u van bordjes met daarop “If God played bass, his name was John” of “Dave Grohl rape me” op. Maar later wordt die verafgoderij ook door anderen beantwoord met een bordje waar “ Save the world, eat a vulture.” op staat.

Them Crooked Vultures begint zijn optreden op een wolk en lijkt wel te spelen alsof ze de headliner van de avond zijn. Maar de band mist nog voldoende materiaal en is dan ook aangewezen om lange versies te spelen zoals bij “Scumbag Blues” waar er stevig op los wordt gespeeld door elektrische gitaar en drum. Het langgerekte instrumentaal moment blijft maar aanzwellen tot het uiteindelijk neergelegd wordt en de bassist het voor het zeggen krijgt. Homme zingt het nummer in kopstem.

You like it or not, zulke momenten dat een band toont wat het allemaal instrumentaal kan. De band begint retestrak aan zijn optreden met “No One Loves Me & Neither Do I “ en “Dead End Friends” maar kan dat niet behouden. Wanneer Josh op het einde van het optreden bijna emotieloos “We thank you very much. We had a wonderful time.” zegt, geloven we daar niet al te veel van. Op Roskilde in Denemarken speelde de band trouwens op 1 song na dezelfde set 2 dagen geleden.

Dat blijft, en enkele collega-journalisten zijn het met me daarover eens, een van de bedreigingen voor Rock Werchter: eenheidsworst. Die wordt steeds vaker geserveerd, veel gelijkaardige line-ups merken we ook tussen (internationale) festivals waardoor die meer en meer op elkaar gaan lijken.

Tijdens “Dead end friends” zien we een toeschouwer met een varkensmasker op zijn kop. Het doet ons denken aan de t shirts “I survived swine flu” die verderop te koop zijn. Vorig jaar waren er enkele gevallen van Mexicaanse griep bij mensen die Rock Werchter hadden bezocht. Deze keer bracht de processierups een bezoekje aan een camping. Benieuwd of daar volgend jaar t shirts van komen.

Bandoliers is het enige nummer dat de band niet op Roskilde bracht, en we beseffen waarom. De hogere noten gaan er niet zo vlotjes uit bij Homme. Het is de stevige afsluiter “New Fang” die aansluiting maakt met het stevige begin van de show, die halverwege ergens onze, en die van vele toeschouwers, aandacht verloor.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1.No One Loves Me & Neither Do I
2.Dead End Friends
3.Scumbag Blues
4.Elephants
5.Gunman
6.Bandoliers
7.Caligulove
8.Mind Eraser, No Chaser
9.Spinning In Daffodils
10.New Fang

Recensie: Vampire Weekend - Rock Werchter 2010 - #RW10** - Festivalterrein Werchter - zondag 4 juli 2010

2010-07-04T22:26:00.001+02:00

“I stand corrected” van Vampire Weekend heeft een aanstekelijk synthdeuntje. Het zou het publiek in een dansbui kunnen brengen. Maar het is zondag, de zevende dag en toen rustten ze in Werchter, zo lijkt het wel. Hoewel de band best aanstekelijk speelt, wil het publiek niet meteen mee hoe prettig de deuntjes ook mogen klinken.

“M79” doet het wel een stuk beter, met strijkers die uit een synthesier worden getoverd. Ezra Koenigs stem wordt af en toe door de effectenmolen gedraaid. Zo lijken we soms naar Akon te luisteren.

Bij gebrek aan voldoende Blake’s in Werchter draagt hij Blake’s got a new face op aan alle Geerten op Rock Werchter. De melodielijn van “Giving up the gun” doet wat veel aan “Hey ya” denken van Outkast. En in het wat eenvoudig gehouden “Campus” vraagt de band zich af hoe moeten doen alsof ze haar niet meer willen terugzien.

Wij willen Vampire Weekend nog wel eens live aan het werk zien. Maar dan liefst met een enthousiaster publiek.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be
De setlist:

1. Holiday
2. White Sky
3. Cape Cod Kwassa
4. I Stand Corrected
5. M79
6. California English
7. Cousins
8. Run
9. A-Punk
10. Blakes
11. Giving Up The Gun
12. Campus - Comma
13. Horchata
14. Mansard Roof
15. Walcott

Recensie: Alice in Chains + setlist - Rock Werchter 2010 - #RW10** - Festivalterrein Werchter - zondag 4 juli 2010

2010-07-04T22:25:00.000+02:00

“Rock Werchter. Goodmorning to the Breakfast show” roept de jongste frontman William DuVall van Alice in Chains. ”We miss Layne but we love William” staat op een kartonnen bordje van een fan. In 2002 kende de band een personeelswissel toen de vorige frontman gestorven was.

DuVall heeft er duidelijk zin in op het hoofdpodium en serveert een wake up call die kan tellen. “Them Bones”, “Dam that river” en “Check my brain” worden goed onthaald al hoorde een vrouwelijke fan bij het laatste wellicht iets anders toen ze haar borsten liet checken door het publiek.

“No excuses” en afsluiter “Rooster” scoorden het best van al. Nog meer blote borsten zien we, maar dit keer op een tekening op een elektrische gitaar van een bandlid. Na “Acid Bubble” kende de set even een dipje. DuVall stond stil bij Independence Day in Amerika. Vrienden en familie vieren dat vandaag, terwijl zij er niet bij kunnen zijn. Maar Werchter is ook best ok, volgens hem. Al overtuigt ons dat niet wanneer de set wat slabakt. Naar het einde toe staan ze er echter weer met een sterk gewaardeerd “Rooster”

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:
1. Rain When I Die
2. Them Bones
3. Dam That River
4. Check My Brain
5. Again
6. No Excuses
7. Your Decision
8. Acid Bubble
9. Man in the Box
10. Would?
11. Rooster

Recensie: The Black Keys + setlist - Rock Werchter 2010 - #RW10*** - Festivalterrein Werchter - zondag 4 juli 2010

2010-07-04T22:24:00.000+02:00

De blues van Black Keys past perfect bij een lazy Sunday afternoon in Werchter. Met het einde in zicht, valt ook hier en daar de blues te merken in het publiek. Velen luieren wat en zonnen voor een laatste keer op het ondertussen verdorde gras. Een man houdt ergens moederziel alleen een kartonnen bordje vast waar hij meedeelt dat hij nog op zoek is naar en retour naar Parijs. Lille is ook ok, zo lezen we. Anderen gaan voor en laatste charmeoffensief. “Nederland loves Belgium” staat geschreven op een ander kartonnen bordje.

Ook Tom Van Laere is erbij wanneer de band als afsluiter het “I got mine” brengt waarbij de band met 2 gitaren en drum een sound neerzet die meer dan voldoet. Of wat te denken van het ronduit schitterende “Ten Cent Pistol” waarin de frontman zingt dat er niks ergers is dan een jaloerse vrouw die je iets terug betaald zet. “De wetten van de mens gaan niet op wanneer er bloed komt in een vrouw haar ogen.” horen we.

Het kan ook eenvoudig qua tekst, zoals in “Your touch” waarbij de hunkering naar een aanraking centraal staat tot het droevige “She’s long gone”. Mooie set.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:
1. Thick Freakness
2. Girls On My Mind
3. 10 AM
4. Breaks
5. Everlasting Light
6. Next Girl
7. Sinister
8. Too Afraid To Love You
9. Howlin’ For You
10. Tighten Up
11. She’s Long Gone
12. 10 Cent Pistol
13. Your Touch
14. I Got Mine

Recensie: Rammstein + setlist - Rock Werchter 2010 - #RW10*** - Festivalterrein Werchter - zaterdag 3 juli 2010

2010-07-04T22:21:00.001+02:00

Het was Luc Janssens die de wat ongelukkige taak kreeg om het publiek goeienacht toe te wensen na het optreden van Rammstein. Een fluitconcert volgde vermits aangekondigd was dat het optreden tot 1 uur ‘s nachts zou duren. Rammstein speelde uiteindelijk tot half 1. Gemor en ongenoegen merkten we dan ook door deze inkorting. Officieel luidt het antwoord wellicht “running order and time schedule subject to changes“. Het is dan ook het enige negatieve dat we over de Duitse metalband kunnen aanstippen. Want hun show mocht er zijn. Die was sterk in elkaar gepuzzeld, stevig opgebouwd met een visueel spektakel om “u“ tegen te zeggen.

Rammstein begon zijn optreden sterk en kon ons, in tegenstelling tot heel wat andere artiesten op deze totnogtoe matige editie van Rock Werchter wat het hoofdpodium betreft, blijven boeien. Dat heeft niet zozeer met de vele showelementen te maken die we straks opsommen maar ook door een oerdegelijke en knallende performance neer te zetten. Rammstein kwam, zag en overwon en speelde de andere groepen naar huis net als het Duitse elftal op het WK deed in zijn halve finale.

Lichtstralen van volgspots bewegen nerveus over het publiek heen, alsof er iemand gezocht wordt. Waidmanns Heil krijgt vlammen en vuurwerk mee, met een strook rood vuur vooraan het podium. Alleen het voetmatje “welcome to hell” ontbrak en nog aan. Die welkom kwam er wel tijdens “Wiener Blut” waarbij de band zich afvroeg of we bereid waren om in het paradijs plezier te maken. Een donker paradijs weliswaar.

Oh No (Frühling in Paris) werd ingezet met klassieke gitaar. Bij “Keine Lust” mogen de CO²-jets hun ding doen. “Du Riechst So Gut” zagen we op enkele kartonnen bordjes als verzoek. Het wordt aan het begin van de song met 5 tellen synchroon begeleid door hoog wit vuurwerk. Zoiets kan je nu eenmaal niet in een zaal doen want dan staat het dak in de fik. Toetsenist Christian Lorenz mocht het vergelden wanneer de frontman hem in een metalen kuip stak en vuurgensters vanuit de hoogte op hem liet vallen.

Het tempo van de set blijft stijgen, Lorenz start zijn loopband aan zijn keyboards. “Benzin” penetreert even hard zoals de geur van het goedje. Wat daarna volgt is indrukwekkend met een stevig “Links 2 3 4” en onder andere een al even gedisciplineerd “Haifisch” waarin de band zingt dat ze zich aan de regels houden. Ook zo bij het publiek dat niet begint te crowdsurfen. Verboden namelijk en ook zo aangekondigd op de infoschermen her en der.

Surfen mag dan niet, met een rubber bootje over het publiek roeien wel, moet Lorenz gedacht hebben. De man had het in zijn glitterbroek best naar zijn zin, nam zijn tijd en liet de band instrumentaal verder spelen tot hij weer aan wal was. “Sonne” werd ook ontzettend goed onthaald en na afsluiter “Ich Will” knielde de band voor zijn publiek, en boog het zijn hoofd waaraan ze “We houden van jullie dankuwel. Danke Schön.” toevoegden. 90 Minuten bracht Rammstein een overdonderende set die van begin tot eind wist te boeien. Jammer dat er geen verlengingen kwamen tot pakweg de 120ste minuut.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist :

1. Rammlied
2. Bückstabü
3. Waidmanns Heil
4. Keine Lust
5. Feuer Frei
6. Wiener Blut
7. Oh No (Frühling in Paris)
8. Ich Tu Mir Weh
9. Du Riechst So Gut
10. Benzin
11. Links 2 3 4
12. Du Hast
13. Pussy

Bis:

14. Sonne
15. Haifisch
16. Ich Will

Recensie: Pink - Rock Werchter 2010 - #RW10* - Festivalterrein Werchter - zaterdag 3 juli 2010

2010-07-03T22:50:00.002+02:00

Wat is dat toch met acts die korter duren dan aangekondigd op Rock Werchter dit jaar? Pink hield het al na een uur en een kwartier voor bekeken. Pink komt uit de lucht gevallen via een constructie die aan een hijskraan hangt. De afdaling naar de catwalk duurt welgeteld een halve minuut. “Less is more” horen we achter ons zeggen. Er is iets van.

Pink toerde sinds februari vorig jaar doorheen allerhande zalen en bracht er een wervelende show rond acrobatie, waarin ze zelf heel wat acts voor haar eigen rekening nam. Zo onthielden we onder andere een sterke trapezeact bovenaan de nok van het Sportpaleis tijdens “Sober”. Bij gebrek aan nok, hield Pink het dan maar bij het afdalen van de trap deze keer. Pink zei dat ze nog nooit zoveel volk bij elkaar gezien heeft en ze zich als popartieste als buitenbeentje beschouwde op dit rockfestival.

Dat was er ook aan te merken bij de lauwe reacties op de ballad “I don’t believe you”. “Dear Mr. President” was dan weer wél raak, een knappe samenzang met haar backings Jenny en Stacy was dat. Justin Dericco, de gitarist van Pink, mocht met de meeste pluimen gaan lopen tijdens “I’m not dead” bijvoorbeeld. Maar ook bij andere nummers mocht hij de pluimen op zijn hoed steken. Ook knap waren de visuals met luchtballons, kermisattracties en een openluchtbioscoopdoek waar dan live beelden van Pink op geprojecteerd werden.

Om op safe te spelen, last Pink maar een lange coverronde in die uiteraard weet te scoren. Zo brengt ze ‘Basket Case’ van Green Day, The Who’s ‘my generation’. Tijdens “Roxanne” van The Police kroop ze in een plastic bal en rolde ze over het publiek die haar met hun handen in beweging hielden. 4 Non Blondes’ “What”s up” wordt op zijn beurt stevig meegezongen terwijl Pink de knuffels die haar toegeworpen worden verzamelt.

Het is lang wachten eer Pink terugkomt voor haar enige bis “So what”. Pink heeft een kledingwissel nodig om even over de mensen heen te zweven en rond haar as te gaan. Iets wat we Borsato op het einde van zijn “Wit Licht”-tour ook al zagen doen. Al bij al grootse en dure showelementen voor slechts luttele seconden aan visueel spektakel. En we stippen ook een te lange en te makkelijke coverronde aan + een foutje in de zang bij “I don’t believe you”.

Een festivaloptreden zet je niet neer door te bedenken wat je al indoor gedaan hebt, je decor en sommige visuals te recycleren, en daar hier en daar een wijziging aan toe te voegen. Dat ruikt naar gemakzucht… Dit was Funhouse light dat we ingegoten kregen, en wij wilden het straffe spul.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Get the Party Started
2. Funhouse
3. Ave Mary A
4. Who Knew
5. Just Like a Pill
6. Sober
7. I’m Not Dead
8. I Don’t Believe You
9. Dear Mr. President
10. Mean
11. My Generation (cover The Who) vs. Basket Case (cover Green Day)
12. Roxanne (cover The Police)
13. Try Too Hard
14. What’s Up
15. Leave Me Alone

Bis:

16. So What

Recensie: Gossip - Rock Werchter 2010 - #RW10* - Festivalterrein Werchter - zaterdag 3 juli 2010

2010-07-03T22:49:00.000+02:00

Beth Ditto van Gossip weegt nog iets te licht om de wei in Werchter op zijn kop te zetten. Reden: een tekort aan stevig materiaal à la Heavy Cross of pakweg Love Long Distance dat met zijn aanstekelijke repetitieve synthakkoorden de handen op elkaar krijgt van het publiek. Ook single ”Pop goes the world” doet heet alleraardigst. Verder moet Ditto het hebben van covers. Zo zingt ze een stukje uit Bad Romance van Lady Gaga maar zet het wel naar haar hand. “One more time” van Daft Punk wordt “One more song” op het einde van haar optreden.

“Too easy” roept een kerel, met pint in de hand achter me. “Schrijf dat maar op” voegt hij eraan toe wanneer Gossip een wat - met 2 gitaren en drum – magere versie van Tina Turners “What’s love got to do with it” brengt. Voor Ditto lijkt het wel alsof heel België naar haar optreden gekomen is.

Ze neemt geen blad voor de mond, zelfs niet als ze nog maar net op het podium staat. De grote opblaasbare penis is haar opgevallen. “You can penetrate Pinks big… with that or that hole” zegt ze wanneer ze ook een cirkel in de gaten krijgt.

Het WK valt niet weg te denken. Duitsland speelt tegen Argentinië tijdens haar optreden en een set lang zingt de frontvrouw “olé olé olé olé” tussen de songs door. 3-0 Staat het aan het einde van haar optreden. We onthouden een stel blote borsten tijdens “Yr Mangled Heart” die een fan aan Bitto toonde en het publiek te zien kreeg op de grote schermen. De zangeres drukte haar waardering uit door een hartje te vormen met haar duimen en wijswingers. Het onvoorziene “showelement” was alvast welgekomen, want een muzikaal orgasme bij Gossip was ver zoek...

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist: 1. Standing In The Way Of Control 2. Four Letter Word 3. 8th Wonder 4. Eyes Open 5. Men In Love 6. Pop Goes The World 7. Dimestore Diamond 8. 2012 9. Yr Mangled Heart 10. Love Long Distance 11. Listen Up 12. What's Love Got To Do With It? 13. Heavy Cross

Recensie: Green Day - Rock Werchter 2010 - 2 juli 2010

2010-07-03T13:58:00.003+02:00

Green Day sloot de tweede en snikhete dag op Rock Werchter af met een set die knalde. Dat mag je gerust ook letterlijk nemen want het aantal vuurwerkpijlen dat in de lucht geschoten werd (deels om de aandacht van het publiek te houden) was ongezien. Ook nu weer heel wat vlammetjes op het podium. Rammstein zal morgen met heel wat straffe toeren moeten afkomen om visueel nog beter te doen.

Billie Joe Amstrong en zijn band brachten weinig verrassends voor wie hun eerdere passage in oktober vorig jaar in het Sportpaleis zag. Ook nu haalde de man een groot luchtdrukpistool boven waarmee hij t shirts het publiek in afschoot. Een ander attribuut was een Wc-papierafroltuig. Maar het kan ook minder spectaculair, met een plastic kip bijvoorbeeld, te vinden in elke betere zaak voor huisdieren.

Voor "Longview" gaf de frontman dit keer 3 vrouwelijke fans de kans om samen met hem het podium te delen en de song te zingen. Helaas zongen de dames dat zo onzuiver, of worstelden ze met de tekst dat hierdoor een stevige dip in hun set ontstond. Net daarvoor hadden ze nog een stuk uit "Highway to Hell" gespeeld dat zijn weliswaar wat makkelijke effect niet miste. Ook een streepje "Eine kleine Nachtmusik" van Mozart speelde de band op elektrische gitaar. Dat mocht gerust wat langer en eventueel uitmonden in een stevige punkversie. Scoren deed Green Day hier alvast mee.

Verder enthousiasmeert de band het publiek door vaak "Eyo" en "Olélé" te roepen dat uiteraard gretig werd overgenomen. "Lose your fucking mind" schreeuwt Armstrong die voor sommigen een wake up call luidt wanneer hij hun visitekaartje "Basket Case" inzet. Het nummer wordt van begin tot einde stevig meegezongen op het hele terrein. Ook "Knew your enemy" werd stevig meegebruld in een voor sommigen iets te lange set. Niet iedereen wou in Werchter pas ontwaken wanneer september over is, blijkbaar. En wij, wij hadden alweer een zoveelste been there, seen that, done that-gevoel. Wie kan ons nog begeesteren op Werchter in plaats van vooral te doen wat ze gisteren en morgen ook doen, vragen we ons af? Zou het daarom zijn dat we de o's uit White Stripes' Seven Nation Army nog niet hoorden zingen door het publiek op het einde van een optreden?

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: The Black Box Revelation + setlist** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - donderdag 1 juli 2010

2010-07-03T00:21:00.000+02:00

Gitarist en vocalist Jan Paternoster en drummer Dries van Dijck zijn de twee bandleden van The Black Box Revelation. Sinds hun opmars enkele jaren geleden en met drie albums achter de kiezen hebben deze jongens al een behoorlijke reputatie opgebouwd. Tijdens de set wordt duidelijk wat een trits hits ze ook al op hun naam hebben staan.

Pareltjes als Gravity Blues en High On a Wire zitten vroeg in de set en leveren eerste hoogtepuntjes op. Het is echter pas als de zon onder gaat en de duisternis inzet dat de explosie van vette gitaarriffs komt en het publiek helemaal mee is. Van Dijck mept er ritmisch op los en Paternoster sleurt, trekt en speelt alle mogelijke sounds uit zijn gitaar. Sleep While Moving zalft en snijdt tegelijkertijd. I Think I Like You krijgt extra aandacht wat resulteert in een langgerekte en bloedhete versie.

Ook de bisronde levert nog twee absolute apotheosen op en met Set Your Head On Fire zetten ze niet alleen je hoofd in vuur en vlam, maar elk rockminnend hart in het publiek.

The Black Box Revelation leverden in het Rivierenhof een prima set af en wij zijn er van overtuigd dat ze zondag de wei van Werchter moeiteloos zullen platspelen.

< Nathalie Charlier > voor concertnieuws.be

De setlist:

Run Wild
Where Has All This Mess Begun
Gravity Blues
High On a Wire
5 O‘Clock Turn Back The Time
Our Town Has Changed For Years Now
You Better Get In Touch With The Devil
You Gotta Me On My Knees
Sleep While Moving
Love Licks
I Think I Like You
I Don‘t Want It
Here Come The Kick

Bis
Never Alone / Always Together
Set Your Head On Fire

Recensie: The Kids** - Openluchttheater Rivierenhof Deurne - donderdag 1 juli 2010

2010-07-03T00:19:00.000+02:00

Wie Belgische punk zegt, denkt er meteen The Kids bij. Maar wat blijft er vandaag nog van de punkbeweging en de punkgedachte over? De punkers van 30 jaar geleden behoren nu tot het establishment. Het is de muziek die overleeft. The Kids, aangevoerd door Ludo Mariman, staan voor de loodzware taak een al oververhit Rivierenhof nog verder op te warmen. Welgeteld één punker in vol ornaat, met leren jekker, kettingen en de haren puntig de hoogte in, staat frontstage.

Openen doen The Kids met No Work For Me en de klassieker Bloody Belgium. In een razendsnel tempo jagen ze er nummer na nummer door.

The Kids spelen een oerdegelijke en strakke set. Ze hebben er zelf duidelijk veel zin in en het duurt niet lang vooraleer hun enthousiasme het binnenstromende volkje kan bekoren.

Op muziek staat duidelijk geen leeftijd want het zijn niet alleen zij die de glorieperiode van The Kids live meemaakten die volledig uit de bol gaan. Een afvaardiging van het jeugdige volkje staat frontstage te pogoën, ééntje durft het zelfs aan om te gaan crowdsurfen. Vrij moedig als de frontstage maar uit twee rijen publiek bestaat.

Voor de bisronde kiezen The Kids twee covers. Eéntje van Sham 69 en de überklassieker Blitzkrieg Bop van The Ramones. Hey ho, Let’s Go!

Met een “Jullie waren fantastisch, maar wij waren ook niet slecht” neemt Ludo Mariman afscheid. Hij maakt het leven van een recensent meteen makkelijker. We hadden het niet beter kunnen verwoorden.

< Nathalie Charlier > voor concertnieuws.be

De setlist:

No Work For Me
Bloody Belgium
Do You Wanna Know
For The Fret
Money is all I need
Naughty Boy
No Monarchy
I Don‘t Care
1 2 X U (Wire Cover)
There Will Be No Next Time
Freedom Liberty and Democracy
I Wanna Get a Job in the City
I‘ll Get You
Baby That‘s Alright
Fascist Cops
Razor Blade for Sale
This is Rock and Roll
Do You Love the Nazis

Bis

If The Kids Are United (Sham 69 Cover)
Blitzkrieg Bop (The Ramones Cover)

Recensie: Editors - Rock Werchter 2010** - Festivalterrein Werchter - vrijdag 2 juli 2010

2010-07-02T22:38:00.000+02:00

Als een diesel die de nodige tijd nodig had om in het optreden te komen, bracht Editors een set die nummer na nummer meer zieltjes wist te winnen. Vele toeschouwers waren nog ergens aan het eten en stroomden ergens rond het derde nummer van hun optreden nog het festivalterrein op. Het duurde dan ook een tijdje eer Editors het publiek aan zijn kant kreeg.

Er is al veel over de band geschreven en collega-journalisten hebben het steeds over een kantelmoment en dat Editors groot geworden is. Wel zo groot zijn ze nu ook weer niet, we moeten daar nuchter in blijven. Wanneer een organisator eerder voor middelgrote zalen kiest in ons land om hen te doen optreden weet je dat de band aan de voordeur staat voor het grotere werk. Maar volgens ons staat de band rond zanger Tom Smith nog steeds aan die voordeur. In tegenstelling tot Muse, die gisteren opnieuw bewees dat zij de laatste jaren wél de groei tot stadionband gemaakt hebben.

Met de titeltrack uit hun jongste album “In This Light And On This Evening” begon Editors aan zijn optreden. “Bricks And Mortar” kreeg een extra repetitief dancespoor mee op synths. Maar het was het aanstekelijke Papillon, waarmee de band het grote publiek naar zich wist toe te trekken. Ook de cameramannen hadden de getekende vlinders op enkele kartonnen bordjes ontdekt. Het nummer kreeg ook vlammen me op het podium. Het is maar een voorbode van wat we mogen verwachten tijdens het optreden van Green Day want er staat daarvoor vuurwerk opgesteld meenden we te zien… Editors bracht dus een goede prestatie maar vuurwerk van hun kant bleef wat uit.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. In This Light And On This Evening
2. An End Has A Start
3. Bones
4. Bullets
5. Eat Raw Meat = Blood Drool
6. All sparks
7. Blood
8. Munich
9. You Don‘t Know Love
10. The Racing Rats
11. Smokers Outside The Hospital Doors
12. No Sound But The Wind
13. Bricks And Mortar
14. Papillon
15. Fingers in The Factories

Recensie: 30 Seconds to Mars - Rock Werchter 2010** - Festivalterrein Werchter - vrijdag 2 juli 2010

2010-07-02T22:36:00.000+02:00

Een meesterlijke entertainer is Jared Leto van 30 Second to Mars. Zou dat komen omdat de man ook als acteur door het leven gaat? Zijn publiek weet hij moeiteloos te bespelen. Hij deelt het in groepen in (links en rechts) en laat hen om ter hardst meebrullen, een vuist maken of springen. Ook voor mensen verderop in het publiek schijnt hij oog te hebben. De man in oranje bijvoorbeeld. Leto zegt dat ie weet waarom hij die kleurt draagt (ondertussen heeft Nederland zijn kwartfinale op het WK van Brazilië gewonnen met 2-1 en stoot het door naar de halve finales).

Het siert Leto dat hij zelfs de mensen aan de bomen , die er de schaduw opzochten tijdens het optreden, betrekt. Anderen in het publiek hebben dat allemaal niet nodig. Vooral vrouwen laten hem weten dat ze maar 30 seconden nodig hebben tot in hun tent of om hen geil te maken. Een ander weet dat ze zelfs maar 15 seconden met de frontman nodig heeft. Over zelfoverschatting gesproken bij een deel van het vrouwelijk publiek…

Voor “This is war” vraagt de groep dat een moshpit zich vormt en jawel bij het bloedhete weer wordt er wat afgemoshet. Leto vindt na “Beautiful lie” dat hij veel gemeen heeft met ons. Ook hij lijkt van voetbal, pannenkoeken en wafels te houden. De zanger vindt het super dat hij op hetzelfde podium als Green Day, de afsluiter van de dag mag staan. “The Kill” speelt de band op het einde van zijn set die iets teveel aan entertainmentoverkill leed en ten koste ging van puur optreden. Tijdens afsluiter “Kings And Queens” mochten vele tienerfans het podium op. Een tiental zouden het oorspronkelijk worden, mar al snel kwam er een veelvoud het podium opgerend. Sommigen behoorlijk ontroerd maar verder had dit weinig meerwaarde.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Paramore - Rock Werchter 2010* - Festivalterrein Werchter - vrijdag 2 juli 2010

2010-07-02T22:35:00.000+02:00

Haylee Williams, de roodharige frontvrouw van Paramore laat er geen tijwfel over bestaan. “Brand new eyes” heet haar jongste album. De titel ervan prijkt op haar t shirt. Zelden een artiest met een promo t shirt zien optreden het afgelopen seizoen, op K3 na dan.

Paramore is commerciële punkpop, daar is allemaal niets mis mee maar doen Disneysterren als Miley Cyrus, Avril Lavigne en Selena Gomez niet allemaal ongeveer hetzelfde, vragen we ons af? Tijdens ” That’s what you get” richt Williams haar vingers als een pistool naar haar slape om daarna met haar hand linkerboezem aan te raken.

Williams zweert voor een zwarte microfoon die ze stevig met rode tape heeft ingetapet. Tijdens “Pressure” zwaait het publiek lieflijk mee. Williams herhaalt haar groepsnaam meermaals. Maar ze valt toch op met een opmerkelijke quote wanneer ze vraagt wie haar album al heeft. “Als je het illegaal gedownload hebt, betekent dat nog meer voor mij omdat je dan riskeert om opgepakt te worden.” zegt Williams daarover.

De frontvrouw straalt energie uit en haar 4 gitaristen bezorgen haar samen het maar drummer een solide sound. Aan de achterzijde van het podium zien we een vlinder afgebeeld. Los daarvan lijkt dit optreden toch iets te routineus. De set in Werchter lijkt dan ook verdacht op die van haar optreden in Parc des Princes van 26 juni jongstleden in Frankrijk.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Setlist Parc des Princes 26 juni Frankrijk:

1.Looking Up
2.That‘s What You Get
3.Pressure
4.For a Pessimist, I‘m Pretty Optimistic
5.Decode
6.Crushcrushcrush
7.Ignorance
8.Careful
9.Brick by Boring Brick
10.Misery Business

Recensie: Rise Against + setlist - Rock Werchter 2010** - Festivalterrein Werchter - vrijdag 2 juli 2010

2010-07-02T22:33:00.000+02:00

Frontman Tim McIlrath en lead guitarist Zach Blair van Rise Against die speciaal “Hero of War” spelen omdat het op een van de bordjes in het publiek staat. We hebben het te weinig gezien het afgelopen seizoen tijdens optredens dat een band even de tijd neemt om verzoekjes van het publiek in te willigen. Steeds vaker lijken bands een voorgekauwde setlist te willen afspelen. Wat Stereophonics gisteren deed, was daar een pijnlijk dieptepunt van.

Nee, de Amerikaanse punkrockers namen tijd om bordjes te lezen. “You can milk me” dat en jongedame vasthield, scoort alvast hoog in subtiliteit. “Free sex” sprak dan ook weer weinig tot de verbeelding. Een ander meisje ging wel heel ver met “You’re worth dying for”.

Zowat elke millimeter schaduw is op het festivaltterein ingenomen door zittende mensen. Velen zijn vooral bezig met voorzorgsmaatregelen tegen de ontzettende hitte en niet aflatende stroom energie van de zon. Er wordt gesmeerd, zeer veel gesmeerd, gedronken en de waterkraantjes met drinkbaar water kloppen overuren.

Met “The good left undone” en “Prayer of the Refugee” zette Rise Against al vroeg in de set een stevige gitaarwall neer. Maar het kon ook intimistisch, zo brachten Tim en Zach een knappe versie van “Swing Life Away” dat sterk werd meegzongen in de pit van het festival. “The winter‘s so cold, summer‘s over too soon” zong de groep in het nummer nadat de frontman besefte: “This looks like summer” en een blik wierp in het publiek met schaars geklede toeschouwers en opblaasfiguren. Eentje ervan was een opblaasbare palmboom die gevuld was met water. Een duo vrienden vonden het ideaal om en koude douche te nemen nadat ze het met water gevuld hadden. Alle manieren om af te koelen, worden uitgeprobeerd. “Is it you, or is it hot?” prijkt op een bordje van een fan. Het was heet in Werchter, en ja, Rise Against bracht een hotte performance.

En ondertussen is het 1-1 bij het WK tussen Brazilië en Nederland. Een match die op de voet wordt gevolgd via live stream door onze Nederlandse collega‘s in de perstent. Rock Werchter heeft de nieuwe media en zijn sterkte op dat vlak onderschat...

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:
1. Collapse (Post-Amerika)
2. Re-Education (Through Labor)
3. Good Left - Long Forgotten
4. Savior
5. Dirt Whispered
6. Audience of One
7. Prayer
8. Swing Life
9. Hero of War
10. Entertainment
11. Give it All
12. Ready to Fall

Recensie: Customs - Rock Werchter 2010** - Festivalterrein Werchter - vrijdag 2 juli 2010

2010-07-02T14:59:00.002+02:00

Interview Kristof Uittebroek - Customs

Customs mochten in een zengende hitte – het is 40° C in Werchter - de tweede dag van het festival aftrappen. Respect hoor voor deze heren die het optreden lang in een winterkostuum met vest en al hun set speelden.

De groep bracht voornamelijk nummers uit hun jongste “Enter the Characters”, een nieuw nummer “Shut up, Narcissus” plus een cover van Joy Division “Transmission”. Maar het is vooral “Rex” dat zijn live status waarmaakt. Het nummer volgt strak na “We are ghosts”. Aan het begin van het nummer zingt Kristof Uittebroek “This place is heating me”. En of Werchter ons weet op te warmen…

Customs speelt een degelijke set, vocaal en muzikaal staan ze er. Nu nog sterk nieuw materiaal dat het ook live goed kan doen en de band is rijp om iets later op de dag door grote festivalorganisatoren gevraagd te worden en er een graadje bij te doen.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

Recensie: Faithless - Rock Werchter 2010** - Festivalterrein Werchter - vrijdag 2 juli 2010

2010-07-02T14:24:00.001+02:00

Faithless teert voornamelijk op zijn grootste hits die alweer vele jaren achter ons liggen. Dat beamen ook twee Roemeense festivalgangers die voor het eerst naar Rock Werchter afzakten. Via een Roemeense vriend leerden ze het Belgische festival kennen. Dat de band een nieuw album “The dance” nog maar net heeft uitgebracht, was hen onbekend. Het zegt veel over Faithless anno 2010.

Heel wat festivalgangers kozen dan ook voor de uitgang, nog voor Maxi Jazz en Sister Bliss een noot speelden. Ook tijdens het optreden verloren ze toeschouwers. Het late uur, het optreden duurde tot half drie ’s nachts zal daar wellicht mee te maken hebben.

Maar vooral: Faithless heeft zijn typische sound van bezwerende synths nodig en die durven wel eens ontbreken bij recentere versies. Daarnaast verlaat de frontman af en toe het podium en laat een nummer door en backing zingen. Allemaal niet al te best voor het bevorderen van de ambiance.

Het was daarnaast ook tamelijk lang wachten op de typische melodie uit “Isomnia”. Wanneer Bliss deze uiteindelijk toch liet horen, gingen alsnog de vingers de lucht in en zorgde dat voor een steviog feestje. Vooral de klassiekers als God is a DJ, Mass Destruction, Insomnia en We come 1 pompten dus ambiance en energie het publiek in. “You are amazing Werchter” zei Maxi Jazz. De tijd dat ze kleine aardbevingen maten bij een Faithlessoptreden lijkt weliswaar definitief voorbij.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1. Happy
2. Sun To Me
3. All Races
4. God Is A DJ
5. Feel Me Now
6. Crazy Bal‘heads
7. Mass Destruction
8. Tweak Your Nipple
9. Insomnia
10. Swingers
11. Everything Will Be Alright Tomorrow
12. What About Love
13. Bombs
14. Drifting Away
15. Salva Mea
16. Not Going Home
17. Muhammad Ali
18. We Come 1

Recensie: Muse + setlist - Rock Werchter 2010*** - Festivalterrein Werchter - donderdag 1 juli 2010

2010-07-02T02:13:00.000+02:00

“Toen Ennio Morricone’s ‘Man With A Harmonica’ werd ingezet en overvloeide naar een snedige ‘Knights of Cydonia’ moest zelfs de hardnekkigste anti-Muse’er toegeven dat dit de beste stadionact van het moment is. Het is aan U2 om dit volgend jaar tegen te spreken.” Het zijn de woorden van onze recensent Danny Héroufosse na het optreden van Muse op 2 november 2009 in het Sportpaleis. Nu, een half jaar later bewezen Matthew Bellamy, Christopher Wolstenholme en Dominic Howard op Rowk Werchter wat wij toen al wisten. Muse is uitgegroeid tot dé stadionact van het moment. 80000 Toeschouwers in Werchter vielen definitief voor de Britse band. De CO² -jets die hun ding deden na afsluiter “Knights of Cydonia” waren welgekomen na een stomende set.

Muse heeft met The Resistance de ideale plaat afgeleverd die het ontzettend goed doet op live optredens. Opener “Uprising” werd moeiteloos meegekeeld. Tijdens “Supermassive Black Hole” zoomden de cameralui al meteen op het moshende publiek vooraan het podium. Rammstein hoeft zich dus geen zorgen te maken voor zaterdag. Visueel was Muse’ show een pareltje met groene lasers, kleine zeshoekige ledschermen als bijenraten bij elkaar opgehangen. Wat Muse deed, klonk zoet in de oren. De band speelde foutloos, Bellamy was opperbest van stem. Hier en daar mocht het optreden misschien wat strakker. Maar dat is detailkritiek.

De frontman bewees dat hij een sterke multi-instrumentalist is met het wat Queenachtige ” United States Of Eurasia” bijvoorbeeld bespeelde hij de vleugelpiano. Het nummer stond met al zijn pathos wat verloren tussen al de andere songs. Bij “Feeling good” haalde de man de megafoon naar boven.

“Undisclosed Desires“ begon met behoorlijk wat distortion op Bellamy’s gitaar waarna bassist en vervolgens drum en synths het geheel verrijkten. Waanzinnig sterk was het daaropvolgend triootje van “Resistance”, “Hysteria” en “Time is Running Out”. Bellamy speelde voor “Hysteria” even “The House of the Rising sun” dat een strofe en refrein lang alleen door het publiek gezongen werd. “Hysteria” zorgde voor het eerst op de dag voor een stevig meespringend publiek.

“My time is running out” stond op een kartonnen bordje van een fan, en jawel hoor, Muse speelde het nummer. Drummer Howard leerde ons een ritme aan dat iedereen stevig meeklapte tijdens “Starlight”.

Muse is een zegen voor een festival als Rock Werchter. Ze leggen de lat alvast nu bijzonder hoog voor de andere band. Want nu al durven we zeggen dat ze een van de beste prestaties op deze editie van Rock Werchter hebben neergezet.

< Bert Hertogs > voor concertnieuws.be

De setlist:

1.Uprising
2.Supermassive Black Hole
3.New Born
4.Map of the Problematique
5.Bliss
6.Nishe
7.United States Of Eurasia
8.Feeling Good (Leslie Bricusse & Anthony Newley cover)
9.Undisclosed Desires
10.Resistance
11.The House of the Rising Sun
12.Hysteria
13.Time Is Running Out
14.Starlight
15.Stockholm Syndrome

Bis:

1.Plug In Baby
2.Knights of Cydonia